Serbët, së shpejti pakicë edhe në Serbi

14/10/2014 Lini një koment

Ismet AZIZI

 

SERBËT, SË SHPEJTI PAKICË EDHE NË SERBI

Ismet Azizi

Ismet Azizi

Statistikat shtetërore të Republikës së Kroacisë dhe Republikës Serbe të Bosnjë dhe Hercegovinës (krijesë e Dejtonit), tregojnë se këto vendet janë duke u përballur me shkallë serioze negative të shtimit natyror të popullsisë. Një trend i këtillë po e ndjek edhe Republikën e Serbisë, e cila bashkë me Kroacinë, shtete të dala nga e ish-Jugosllavia, cilësohen me numër më të madh të popullsisë dhe që në aspektin nacional janë edhe homogjene.

Para disa muajve shtypi serb shkruante se murtaja e bardhë është duke e ndryshuar strukturën demografike të Ballkanit. Deri në vitin 2080 në Kosovë do të ketë më shumë shqiptarë se sa serbë në Serbi. Demografët serbë janë të brengosur se për shkak të problemeve me murtajën e bardhë që ka Serbia dhe normës së lartë të natalitetit të shqiptarëve në Kosovë, shqiptarët në të ardhmen e afërt do të jenë në gjendje t’i “shtypin” Serbët nga jugu.

Për nga numri i lindjeve të gjalla dhe natalitetit Serbia është fundit në Evropë. Për t’u zbatuar riprodhimi është e nevojshme që gratë gjatë jetës të lindin së paku 2.1 fëmijë. Edhe sikur të ndodhte kjo, Serbia nuk do të kishte rritje pozitive të popullsisë edhe për 20 vite.

Serbia është një nga dhjetë vendet me popullsinë më të vjetër në botë. Serbia është shteti ku çdo vit vdesin 30 mijë njerëz më shumë se sa lindin fëmijë. Së fundmi, Serbia është një vend me normë të ulët të lindjeve, edhe në qoftë se do të dëshironte, nuk mund ta përmirësojë këtë gjendje gjatë dhjetëvjetëshit e ardhshëm.

Sipas Ivana Marinkoviqit, hulumtuese në Qendrën për Demografi të Institutit për Kërkime të Shkencave Sociale, përveç problemeve demografike, Serbinë së shpejti e pret edhe problemi i madh ekonomik. Pikëpyetje e madhe është se a do të jenë serbët në gjendje ta përballojnë rënien e popullsisë dhe rritjen e numrit të të moshuarve. Gjeneratat e pas Luftës së Dytë Botërore, të “bum foshnjave”, të lindura në periudhën kur Serbia kishte shtim të lartë, së shpejti do të hyjnë në kategorinë e popullsisë së vjetër, të pensionistëve. Marinkoviq konsideron se ky do të jetë një problem i madh në aspektin e përballimit ekonomik.

Struktura moshore në Serbi ka kohë që është dëmtuar, kurse mosha mesatare e popullsisë është duke u rritur nga viti në vit. Kjo moshë aktualisht është 43 vjet. Nëse kjo normë e rritjes së shtimit natyrorë të popullsisë vazhdon deri në vitin 2030, serbët do të përbëjnë 50 për qind të popullsisë së Serbisë. Serbia ka më tepër popullsi që është më e vjetër se 65 vjet se që ka të rinj nën 15 vjet. Edhepse ky shtet ofron masa stimuluese të shumta për rritjen e lindjeve, problemi është se ato nuk aplikohen në kontuinitet. Ato shpesh ndërprerën dhe njerëzit nuk e kanë sigurinë e nevojshme për planifikimin e familjes- konsideron Marinkoviq.

Këto konstatime i arsyeton edhe raporti i Enti Republikan i Statistikave në Serbi, i cili tregon se vetëm tetë komuna kanë shtim pozitiv. Në vend të parë është Novi Pazari me 8.6 ‰, mandej Tutini (7.9), Presheva (4.5), Bujanoci (2.6), Novi Sadi (1.8), Sjenica (1.4). Pasojnë komunat e Beogradit, Zvezdara (1.0) dhe Surçini me 0.4 ‰.

Nëse bëhet një krahasim del në shesh se në Serbi brenda një viti zhduket një qytet i madhësisë së Jagodinës, kurse në Kosovë lindë – krijohet – një qytet i vogël. Në Kosovë çdo vit lindin më shumë se 27 mijë foshnje kurse vdesin rreth shtatëmijë njerëz. Demografët serbë kanë theksuar se rënia e popullsisë do të ndkojë në tërheqjen e vëmendjes së popullsisë afrikane për mërgim në këtë shtet.

Kur jemi te imigrimi i popullsisë, një gjë është e sigurt. Kontinenti afrikan, në aspektin e natalitetit është në lulëzim e sipër. Këto vende të pazhvilluara kanë probleme në lidhje me ushqimin e popullsisë. Prandaj, pasi që Evropa është kontinenti mi i afërt, pritet që një fluks i madh i njerëzve në këtë kontinent. Ata së pari do të zgjedhin vendet që kishin kolonitë e tyre në Afrikë. Por, pasi që vendet perëndimore nuk do të jenë në gjendje t’i pranojnë këta emigrant, sipas Marinkoviqit, ata do të fillojnë të vendosen në pjesën lindore të Evropës. Më tutje Marinkoviq shton se kjo është mënyra e vetme për ta përmirësuar situatën e shtimit të popullsisë dhe mbijetimit të ekonomisë në Serbi.

Shtypi serb nuk e ka problem vetëm shtimin e ulët të popullsisë në Serbi. Problem i shtypit serb është edhe shtimi i shqiptarëve. Në Serbi brengosen shumë nga fakti se shqiptarët janë në rritje, sa që mediat e tyre i kanë kushtuar rëndësi të veçantë edhe lëvizjes së popullsisë në Maqedoni. Një shkrim në mediat serbe të para disa muajve mbante titullin “Shqiptarët me natalitet ‘pushtojnë’ Maqedoninë”. Këtu është shprehur frikë e madhe se shqiptarët së shpejti do të jenë shumicë. Por, ata harrojnë faktin se sikur të mos ishin komunat e Sanxhakut (Tutini, Sjenica e N. Pazari) dhe ato të Kosovës Lindore (Presheva e Bujanoci), pothuajse të vetmet komuna që kanë shtim pozitiv, atëherë në çfarë pozite do të ishte Serbia?

Kategori: Ballkanologji Etiketa: ,

Në kujtim të martirëve të klerit mysliman

13/10/2014 Lini një koment

Alba KEPI

 

NË KUJTIM TË MARTIRËVE TË KLERIT MYSLIMAN

hafiz

U desh vizita e Papa Françeskut që politika shqiptare t’i rikthejë sytë nga krimet e diktaturës komuniste, ndër mijëra të pushkatuar e mijëra të tjerë të internuar e persekutuar për dekada. Po Papa Françesku qe ai që përsëriti për të disatën herë se gjendet në Shqipëri për të përqafuar këtë popull me vuajtje madhore nga komunizmi e si i vetmi vend diktatorial në botë me një ateizëm të sanksionuar në Kushtetutë. Politika u duk se e kuptoi qëllimin e Atit të Shenjtë, duke ekspozuar fotografitë e 40 martirëve klerikë të krishterë në bulevardin kryesor të Tiranës e duke larë kështu duart me të kaluarën. E po kaq mjaftoi për të pohuar se e njohin fare pak revolucionin prej më shumë se një viti të nisur nga ky Papë e se vizita e tij në Tiranë kapërcen kufijtë e një udhëtimi apostolik e zgjerohet në kanalet e diplomacisë dhe politikës ndërkombëtare.

Papa i të thjeshtëve, Papa i të dobëtëve, Papa i periferive të harruara të botës, Papa i dialogut përsëriti edhe një herë se gjendet gjithashtu në Shqipëri, në këtë vend mysliman, pasi është shembull i bashkëjetesës mes të krishterëve, ortodoksëve, myslimanëve e bektashinjve.

“Do të jem në Shqipëri të dielën, më 21 shtator, – tha ai, – për t’u thënë mbarë popujve të botës se mund të punohet së bashku e se mund të ndërtohet një shoqëri me shumë besime fetare”.

Papa Françesku viziton për herë të parë një shtet në Evropë, vendin më mysliman të saj, Shqipërinë (duke lënë mënjanë Turqinë), dhe largpamësia e fjalëve të tij parashikon të gjejë në bulevardin kryesor të Tiranës, njerëz të të gjitha besimeve e që janë aty për të marrë bekimin e një dërguari Zoti që ka vuajtur njëlloj si ata egërsinë e një diktature.

Në ato qindra metra bulevard të Tiranës, ka vend për të gjithë, por ja që mendjeshkurtësia e politikës shqiptare la jashtë, duke fyer edhe atë motiv, për të cilin po kryhet kjo vizitë e rrallë, bashkëjetesa fetare. Ky virtyt i shoqërisë shqiptare që të dielën do të kthehet në lajtmotiv të fjalimeve të politikanëve, u përdhos me mendjelehtësi.

Dhjetëra klerikë myslimanë të pushkatuar, të burgosur e të internuar me të njëjtën shtazëri komuniste si bashkëmartirët e tyre klerikë, meritonin po një vendndodhje në bulevardin e të gjithëve e Papa Françesku do t’u kushtonte të njëjtin nderim. Papa i të thjeshtëve, Papa i të dobëtëve, Papa i periferive të harruara të botës, Papa i dialogut, Papa i vuajtjes së diktaturës, po të ishte në dijeni, me siguri nuk do ta lejonte këtë gabim. Harmonia fetare shqiptare pranoi edhe kësaj here arrogancën e politikës që për të ruajtur protokollin, fundosi realitetin.

Papa Françesku gjendet në Shqipëri për të respektuar të gjithë martirët klerikë të komunizmit, pavarësisht nga besimi i tyre fetar e për të bekuar këtë popull me plagët e komunizmit akoma të hapura. 40 martirë klerikë të krishterë, viktima të diktaturës, nderuar në qiellin e Tiranës e rreth 60 martirë klerikë myslimanë, hafizë e hoxhallarë, pushkatuar, dënuar nga komunizmi dhe ruajtur në statistikat e Komunitetit Mysliman Shqiptar, 83 dervishë e baballarë të vrarë e të internuar nga krimi i kuq e që kujtesa bektashiane nuk i harron kurrë. 1820 kisha u shembën në emër të idealit komunist e 1127 xhami mbaheshin ende më këmbë më 1967, ndërsa më 1990 mbetën sa gishtat e një dore.

Komunistët guxuan që më 31 gusht 1943, në ditën e parë të muajit të Ramazanit, të vrisnin në derën e xhamisë së Saukut, hoxhën e fshatit, Selim Brahja, i biri i Ramazan Brahjes, atdhetari tiranas i njohur në aktivitetin e tij për liri e pavarësi të Shqipërisë.

Po me aq dhunë komunistët u hakmorën ndaj dijetarit Hafiz Ali Korça, i cili do t’u kushtonte vargjet “…Shih pra nuk mbetën fare ndërtesa, ndër këmbë u muar e shenjta besë, xhami e kisha s’lanë i rrënuan, e kësi punësh djajtë i shënuan, Priftërinjë e hoxhë si kec i grinë, inteligjentët në dhenë i shtrinë…” Më 1945, komunistët arrestuan Hafiz Ali Krajën, Hafiz Sherif Lëngun, Hafiz Mustafa Varoshin; më 1946 arrestuan drejtorin e Medresesë, Hafiz Ismet Dibra, Enver Beqirin, Shaban Demirin dhe shumë arrestime e pushkatime do të vijonin gjatë viteve ndaj klerit fetar deri në të famshmin nen të Kushtetutës, që dënonte me ligj këdo që besonte në Zot. Festat fetare u zëvendësuan me festat e Partisë dhe Kurani e Bibla me veprat e diktatorit.

Më 21 shtator, në bulevardin e Tiranës do të jenë shumë bijë e nipër brezash, që ruajnë në shtëpitë e tyre gurë xhamish të shembur nga Enver Hoxha e të fshehur për vite në gjokse ijesh, për t’u lutur e pasur një shpresë larg tij. Djem e vajza nënash do të jenë krah tyre, me kujtimin e një Bible të shenjtë ruajtur si amanet për të falur mëkatet dhe lehtësuar shpirtrat nga vuajtjet e komunizmit. Populli i Tiranës këtë diel, teksa do të dëgjojë fjalët e Atit të Shenjtë, do të recitojë në heshtje himnin shpirtëror trashëguar nga vargjet e klerikut më të respektuar të trevës së tyre, Hafiz Ibrahim Dalliut. Ndërsa dergjej në burgjet e komunizmit, ndaj kësaj fare ai do të shkruante: “Komunistët… Po kërkove njeriun të japin kafshërinë/ Po të jesh shenjtor të bashkojnë me qenërinë; Komunistët… Po kërkove fenë të japin mundimin/ Po kërkove dhimbjen të japin acarimin/ Po të duash paqen të bashkojn’ me krimin…”

Shqiptarët nuk e përdorën kurrë fenë si motiv lufte, motiv konflikti e vizita e Papa Françeskut, që sot i kujtoi politikës se komunizmi ka kryer shumë krime e viktima, le të shërbejë për të nderuar edhe kujtimin e martirëve klerikëve myslimanë më të shquar sipas institucionit më të lartë të kësaj feje, Komitetit Mysliman Shqiptar.

 

  1. Hafiz Ali Korça (drejtor Arsimi, Kryemyfti, publicist, shkrimtar e poet, burgosur në vitin 1945)
  2. Hafiz Ibrahim Dalliu (themelues i shkollave shqip në Tiranë, burgosur në vitin 1946)
  3. Hafiz Ismet Dibra (drejtor i Medresesë së Përgjithshme, Tiranë, burgosur në vitin 1946)
  4. Hafiz Sabri Koçi (burgosur në vitin 1966, bëri 20 vjet e 4 muaj burg, kryetar i parë i KMSH-së pas komunizmit, 1990-2003)
  5. Haki Sharofi, kryeredaktor i revistës “Zani i Naltë” (burgosur në vitin 1946)
  6. Ismail Muçej (poliglot gjuhësh, burgosur në 1952 –1963)
  7. Haxhi Faik Hoxha (burgosur në 1966)
  8. Hasan Tahsini (drejtues në Medrese, burgosur në vitin 1947)
  9. Hafiz Mustafa Varoshi (myfti i Durrësit, burgosur në vitin 1945)
  10. Hafiz Sherif Langu (kryetar i Këshillit të Naltë të Sheriatit, burgosur në vitin 1945)
  11. Hafiz Esat Myftia, (kryetar i Komunitetit Mysliman Shqiptar, burgosur në vitin 1946)
  12. Hafiz Musa Dërguti (burgosur në vitin 1946)
  13. Hafiz Ali Kraja (burgosur në vitin 1945)
  14. Imam Met Troci (vdekur në burg më 1947)
  15. Sheh Ibrahim Karbunara (vrarë në burg më 1947)
  16. Sheh Myslim Luma (vdekur në burg më 1953)
  17. Imam Ahmet Hyseni (vdekur në burg më 1945)

 

Burimi: http://www.standard.al/ne-kujtim-te-martireve-te-klerit-mysliman/

Akademia e Shkencave në shërbim të kishës shoviniste greke

12/10/2014 Lini një koment

Prof.dr. Eshref YMERI

 

AKADEMIA E SHKENCAVE NË SHËRBIM TË KISHËS SHOVINISTE GREKE

Eshref Ymeri

Eshref Ymeri

Më 24 gusht 2014, Anastas Janullatosi, në fshatin Kolkondas të Libofshës në Fier, organizoi kremtimin e 300-vjetorit të lindjes së “Shën” Kozmait, armikut të betuar të etnisë shqiptare dhe të gjuhës shqipe.

Për këtë djall të veshur me petkun e shenjtorit kanë shkruar dhe kanë folur me fakte të pakundërshtueshme shumë shkencëtarë të historiografisë shqiptare, si profesori Kristo Frashëri, profesori Pëllumb Xhufi, profesori Sherif Delvina,  profesori Rasim Bebo, studiuesi i mirënjohur Kastriot Dervishi dhe intelektualë të tjerë. Por, çuditërisht, vetëm Akademia e Shkencave e Republikës së Shqipërisë ka heshtur për  faktet historike rreth figurës armiqësore të djall Kozmait. Në vend që Akademia e Shkencave të sqaronte bindshëm jo vetëm besimtarët ortodoksë, por edhe mbarë opinionin publik shqiptar dhe të hidhte dritë me objektivitet shkencor mbi veprimtarinë armiqësore të të dërguarit të sulltanit dhe të Patrikanës së Stambollit me emrin Kozma në trojet shqiptare, me të vetmin qëllim që ai të hapte sa më shumë shkolla greke dhe të mallkonte me tërë urrejtjen e vetë gjuhën shqipe, ajo, përkundrazi, ka heshtur në një mënyrë të pabesueshme, duke u bërë pjesë e politikës së Tiranës zyrtare, e cila që prej vitit 1991 vazhdon të tërhiqet zvarrë para shovinizmit grekokaragjoz dhe kishës shoviniste greke. Akademia e Shkencave, në të vërtetë, duhej të luante një rol të rëndësishëm për emancipimin e politikës së Tiranës zyrtare dhe të jepte kontributin e saj shkencor për nxjerrjen në vazhdimësi në dritën e diellit të krimeve që kisha shoviniste greke ka kryer kundër vendit tonë, duke na vrarë korifenj të ortodoksisë shqiptare, që patën mbrojtur me gjakun e tyre gjuhën shqipe para stuhisë së sulltanëve të perandorisë otomane dhe veglës së tyre të bindur, Athinës zyrtare, e cila, duke i kërkuar padishahut të madh ndalimin e gjuhës shqipe në trojet tona etnike, vetë kishte rënë në bark para tij. Për këto arsye, Akademia e Shkencave duhej t’ia kishte kthjelluar trurin me kohë klasës politike të Tiranës dhe t’i kërkonte me këmbëngulje që ajo të mos lejonte në asnjë mënyrë pushtimin e kishës sonë fanoliane prej një prifti grek.

Akademia e Shkencave ka heshtur para historianit shovinist grek Nikolas Stavros, i cili, në librin e vet me titull “Grekët dhe ballkanasit e rinj”, ka deklaruar botërisht këtu e më shumë se dhjetë vite të shkuara:

“Futja në dorë e kishës shqiptare është fitorja më e madhe e jona në Shqipëri në shek. XX”.

Mjaftonte kjo deklaratë skandaloze e këtij historiani shovinist që Akademia e Shkencave të çohej peshë më këmbë dhe t’i kërkonte Tiranës zyrtare ta dëbonte Janullatosin një sahat e më parë nga territori shqiptar.

Profesor Kristo Frashëri, me rastin e qëndrimit skandaloz të veglave të bindura të Janullatosit në ngjarjet e Përmetit të gushtit të vitit të kaluar, ka dalë para opinionit publik me deklaratën e mëposhtme:

“Dihet se Kisha si institucion fetar, madje jo vetëm Kisha Ortodokse, por të gjitha institucionet fetare monoteiste, kanë pretenduar, sidomos gjatë mesjetës, të përvetësojnë funksionet e shtetit. Pra, kanë pretenduar që ta mbërthejnë në kthetrat e tyre pushtetin politik, financiar, juridik, ushtarak dhe, mbi të gjitha, pushtetin shpirtëror mbi popullsinë e vendit të tyre. Përkundrazi, shteti ka qenë dhe vazhdon të jetë shtet modern kur është shkëputur nga Kisha dhe e ka zhveshur Kishën nga pushteti i dikurshëm politik, ekonomik, juridik, ushtarak dhe e ka lënë të lirë të ushtrojë vetëm pushtetin e saj fetar. Madje, në viset ku ka pluralizëm fetar, pushteti i Kishës kufizohet nga shteti deri në atë masë, sa ta ushtrojë veprimtarinë e saj vetëm brenda mureve të faltoreve. Kjo, për arsye se shteti është përgjegjësi kryesor i përparimit, i mirëqenies, i sigurisë, i pronës, i lëvizjes dhe i unitetit kombëtar të shtetasve që banojnë brenda kufijve të tij” (Citohet sipas: “Kisha e Përmetit, Kristo Frashëri: Djallëzia Janullatos, nga 25 metra, do 600”. Marrë nga faqja internetike “BalkanWeb”. 26 gusht 2013).

Faktet tregojnë se në raportet që ka ndërtuar me Janullatosin, klasa politike e Tiranës e ka zbritur shtetin shqiptar në nivelet e kohës së mesjetës, kur ligjin e bënte kisha dhe shteti rrinte sus para saj. Këtë të vërtetë tragjike e zbulojnë ngjarjet në Përmet në gushtin e vitit të kaluar, ku shërbëtorët e Janullatosit kërkonin të mbanin të pushtuar Shtëpinë e Kulturës “Naim Frashëri”, e zbulon moszbatimi i ligjit pas vendimit të Gjykatës Kushtetuese të vitit 2002 për kthimin e asaj shtëpie kulture në identitetin e saj. Moszbatimi i atij vendimi dëshmonte më së miri se Janullatosi e ka kapur për fyti shtetin shqiptar, tamam sikur të ishim në mesjetë. Por Akademia e Shkencave ka heshtur në mënyrën më të çuditshme për këtë nëpërkëmbje dhe për këtë poshtërim që i bëhej dinjitetit tonë kombëtar prej Janullatosit, i cili për 11 vjet rresht shkelte rëndë vendimin e Gjykatës Kushtetuese që është Kështjella e Drejtësisë Shqiptare.

Akademia e Shkencave ka heshtur për zërin e fuqishëm që personalitetet e larpërmendura shkencore kanë ngritur kundër Janullatosit, i cili, si misionar i Athinës shoviniste, udhëhoqi aksionin monstruoz për blerjen e eshtrave të shqiptarëve për ngritjen e varrezave të ushtarëve agresorë grekë. Dhe sot, territorin e Shqipërisë së Jugut, e kanë ndotur varrezat, manastiret dhe memorialet në nderim të atyre ushtarëve agresorë që përbëjnë një poshtërim të rëndë për ndërgjegjen kombëtare shqiptare.

Me rastin e ngjarjeve të Përmetit, qëndrimi heshtës i politikës zyrtare të Tiranës ndaj Janullatosit, tregoi në praktikë se ajo ka rënë në kthetrat e kishës shoviniste greke dhe emisari i Athinës Janullatos sillet në vendin tonë si një guvernator fuqiplotë. Këtë e vërteton fakti që Janullatosi e nderon Kozmain me salltanete të mëdha, paçka se ai ka qenë një armik i egër i etnisë shqiptare dhe i gjuhës shqipe.

Atë Petraq Simsia,  Atë Kristaq Subashi, Atë Nikolla Lushi, Dhiakon Joan Qako, Ilia Zaka, Miltiadh Veveçka,  Ilda Sylari, Xhovan Kajana, Naun Dyshniku tërhiqen zvarrë me një servilizëm të pështirë para Janullatosit, sulmojnë pabesisht profesor Pëllumb Xhufin për demaskimin që i bën djall Kozmait me fakte konkrete nga burime shkencore për misionin armiqësor që po kryente në Shqipëri për greqizimin e saj dhe, duke shfaqur mangësi të dukshme në formimin e tyre intelektual, dalin me një deklaratë të pahijshme:

“Për të kuptuar misionin e Shën Kozmait, duhet të përfytyrojmë botën e atëhershme, kur ishte shumë e vështirë të shtypej dhe botohej një libër dhe thuajse e pamundur për shkak të mungesës së alfabetit shqip…” (Citohet sipas: “Replikë me Pëllumb Xhufin”. Marrë nga faqja internetike e gazetës “Dita”. 15 gusht 2014).

Për dijeninë e këtyre servilëve shembullorë të Janullatosit, gjuha shqipe është më e vjetra në Evropë dhe, sipas natyralistit të famshëm romak Gaius Plinius Secundus, i njohur si Plini Plaku (23-79 e.r.), “ilirët (arbërit) kanë krijuar të parin alfabet dhe romakët shkrimin e tyre e morën nga ilirët”. Por gjuhës shqipe dhe alfabetit të saj ia patën zënë frymën fermanët e sulltanëve otomanë që ata i firmosnin me kërkesën këmbëngulëse të Patrikanës kriminale dhe të kishës shoviniste greke, në këmbim të poshtërimit të vetvetes para agait të Stambollit.

Që t’u kthjellohet truri shërbëtorëve servilë të Janullatosit se kush ishte Kozmai i vërtetë në qëndrimin armiqësor që mbante ndaj gjuhës shqipe, ata le të lexojnë librin e botuar në Greqi, i cili titullohet “Vendet e dhimbshme të Greqisë. Dëshmitarët e Vorio-Epirit dhe të vllehëve”. Për këtë libër, analisti i tij, Kastriot Dervishi, thotë:

“Botimi luksoz prej 400 faqesh është profilizuar në tri çështje dhe është përgatitur nga mbi 35 vetë dhe Greqia ka angazhuar këtu historianë, politikanë, gazetarë, shkrimtarë etj., të drejtuar nga Kostandin Vakapulos për çështjet historike, Nikos Maxhupulos për çështjet politike dhe Aristidhis Kesopulos për problemet e së ardhmes” (Citohet sipas:  Kastriot Dervishi.“Të mos harrojmë atë që na kanë bërë dhe atë që po na bëjnë grekët”. Marrë nga faqja e internetit “Forumi Horizont”. 26 tetor 2005).

Në këtë libër, servilët janullatistë që janë zhveshur kokë e këmbë nga dinjiteti kombëtar dhe kanë tradhtuar një herë e mirë veprën e Fan Nolit, do të gjejnë fakte konkrete se cili ishte misioni i vërtetë i Kozmait në territoret shqiptare. Këta servilë dhe argatë të bindur të Janullatosit le ta provojnë, të paktën, një herë të vetme në jetën e tyre, të kenë burrërinë për të deklaruar se si e komentojnë ata deklaratën e lartpërmendur të historianit shovinist Nikolas Stavros për pushtimin e kishës sonë fanoliane prej shovinizmit grekokaragjoz.

Akademia e Shkencave ka heshtur dhe vazhdon të heshtë për faktin që Enver Hoxha dje kishte si dado Miladin Popoviçin dhe Dushan Mugoshën, të cilët më 8 nëntor 1941 i vunë minat nacionalizmit shqiptar për interesat e shovinizmit serbomadh, kurse sot Tirana zyrtare, më shumë se njëzet vjet, ka si dado Janullatosin, i cili, për interesat e shovinizmit grekokaragjoz dhe të kishës shoviniste greke, ka ngritur kishë ortodokse edhe në fshatin Greshicë të Mallakastrës, ku nuk gjendet asnjë këmbë ortodoksi për be dhe ku majë çatisë së saj dergjen vetëm sorrat. Pse ka heshtur Akademia e Shkencave për ngritjen e kësaj kishe?

Akademia e Shkencave ka heshtur për mjerimin intelektual ku e kanë katandisur veten ortodoksët shqiptarë që i kanë lejuar vetes të drejtohen për më shumë de dy dekada nga një prift grek, pa qenë në gjendje të nxjerrin nga radhët e veta një kryepeshkop me gjak dhe me prejardhje shqiptare. Akademia e Shkencave heshti kur Partia Socialiste përgatiti projektkushtetutën e vitit 1998 dhe e hodhi në referendum, duke hequr prej saj nenin e projektkushtetutës së vitit 1994, në të cilin kërkohej që krerë e institucioneve fetare të ishin me gjak dhe me prejardhje shqiptare. Akademia e Shkencave ka heshtur dhe vazhdon të heshtë që Janullatosi, me bekimin e politikës së Tiranës zyrtare, të trashëguar prej kriminelit Ramiz Alia, vazhdon të mbjellë përçarje mes ortodoksve shqiptarë dhe të sulmojë Atë Nikolla Markun, i cili, në Kishën Shënmëria të Elbasanit, vazhdon të mbrojë trashëgiminë fanoliane të ortodoksisë shqiptare.

Janullatosi, pas nderimit që i bëri djall Kozmait në përkujtim të 300-vjetorit të vdekjes së tij, po përgatitet që në Korçë, sipas fjalëve që po qarkullojnë në këtë qytet, të ngrejë një mauzole në nderim të Fotit. Se ç’armik i betuar i kombit shqiptar ishte peshkop Foti në Korçë, e dinin shumë mirë përfaqësuesit e shquar të shqiptarisë, si Çerçiz Topulli, Mihal Grameno dhe Spiro Ballkameni. Prandaj në shtator të vitit 1906, çeta e Çerçiz Topullit ia ktheu patkonjtë nga dielli peshkop Fotit, duke i dhënë një mësim të mirë shovinizmit grekokaragjoz dhe kishës shoviniste greke. Prandaj studiuesi atdhetar Kastriot Dervishi, i cili në hulumtimet e veta udhëhiqet nga objektiviteti shkencor, deklaron me shumë të drejtë:

“Puna e klerikëve grekë ka qenë kaq e poshtër, saqë njihen edhe disa përfundime logjike të tyre. Kështu, për shembull, në shtator 1906, çeta e Çerçiz Topullit vrau peshkop Fotin që shërbente në Korçë. Edhe ky peshkop mbahet si “martir” nga grekët, ngaqë të gjithë ata që punojnë kundër shqiptarëve kështu cilësohen” (po aty). 

Është kjo arsyeja që Noli ynë i madh porosiste prerë që dhespotlerët grekë duhet t’i pastrojmë me mashë. Por Akademia e Shkencave s’ia ka vënë veshin ndonjëherë porosisë së Fan Nolit dhe s’i ka shtruar kurrë pyetjen vetes se pse Janullatosi s’ka organizuar asnjëherë ndonjë meshë në përkujtim të përvjetorit të lindjes së Papa Kristo Negovanit, të Naum Veqilharxhit, të Petro Nini Luarasit, të Anastas Kulluriotit, të Koto Hoxhit,  të Atë Stath Melanit, të Fan Nolit, të Visarion Xhuvanit, të Kristofor Kisit. Këto personalitete të shquara të ortodoksisë shqiptare zënë një vend nderi në historinë e kombit shqiptar. Por Janullatosi nuk organizon për ta ceremoni përkujtimore se ai ndodhet në Tiranë si misionar i shovinizmit grekokaragjoz dhe i kishës shoviniste greke.

Si është e mundur që Akademia e Shkencave heshti për polemikën që profesor Kristo Frashëri, akademik veteran, zhvilloi me Janullatosin dhe kërkoi largimin e tij nga Shqipëria? Akademia nuk mund të mos heshtte për atë polemikë, ashtu siç nuk mund të mos heshtte edhe në rastin e fundit kur Janullatosi organizoi ceremoninë për nderimin e figurës së Kozmait, sepse ajo e ka vënë veten në shërbim të kishës shoviniste greke.

 

Ksamil, 25 gusht 2014

Më mungon Tirana e vjetër (intervistë me Bedri Alimehmeti)

11/10/2014 Lini një koment

Andi Myrte, Gjergji Mima

TIRANË, 7 Prill/ATSH

 

MË MUNGON TIRANA E VJETËR: INTERVISTË/ BEDRI ALIMEHMETI

Tirana e vjetër

Tirana e vjetër

“Vlerat e Tiranës së vjetër tashmë pothuajse janë zhdukur komplet dhe mua më mungon Tirana ime”. I këtij mendimi është njëri prej përfaqësuesve të familjeve të vjetra tiranase, Bedri Alimehmeti, i cili është i mendimit se zhvillimi që ka marrë Tirana nuk duhej të prekte pjesën e vjetër dhe vlerat që mbarte ajo.

“Familja Alimehmeti”, shpjegon, shkrimtari dhe gazetari, autor i dhjetra librave për Tiranën dhe personalitetet e saj, “është një ndër më të vjetrat në Tiranë, e vendosur fillimisht aty ku sot ndodhet sheshi ‘Avni Rustemi” e më pas në zonën e kinemasë “17 Nëntori” dhe megjithatë sot nuk përfillemi fare dhe të paktën në 10 vitet e fundit nuk jemi përfshirë fare në vendimmarrjen për zhvillimin e qytetit nga drejtuesit aktualë të bashkisë”.

Ai shprehet se tiranasit e vjetër, kanë paguar si në kohën e diktaturës edhe tashmë faturën më të lartë të kostos së zhvillimit urban të kryeqytetit dhe se ky fenomen duhet të ndryshojë në të ardhmen.

“Mua më mungon qyteti im vjetër, më ka humbur dhe ndjej dhimbje për qytetin tim, të cilin e kam gjetur në disa qytete, Ulqin, Tivar, Nikosia, në disa qytete greke. Ndërsa këtu në Tiranë çdo vlerë e qytetit të vjetër është shkatërruar, duke bërë që të harrohet historia kulturore, arkitekturore dhe vlerat e këtij qyteti”, shprehet me keqardhje Alimehmeti.

Si banor autokton i Tiranës, Alimehmeti thekson se qyteti tashmë e ka humbur fizionominë e vjetër. “Nuk jam kundër zhvillimit, por mendoj se vlerat e vjetra të qytetit duhet të ishin ruajtur. Tirana ka vuajtur një migrim të jashtëzakonshëm që rrallë e kanë provuar qytetet. Në botë kryeqytetet e vuajnë kudo, por këtu në njëfarë mënyre migrimi solli problemet e pronësisë, e zgjerimit të qytetit etj”.

“Në urbanistikë duket një Tiranë e çorientuar, pasi Tirana pamjen e saj të parë e ka pasur një qytet me vila. Tiranës po i fshihet historia”, shprehet ai.

Sipas Alimehemetit, është dashur ndërhyrja e shoqatës “Tirana” për të shpëtuar mos prishjen e disa rrugëve, në të cilat ishin gati lejet e ndërtimit për pallate, por ku më pas u ndalua ndërtimi dhe prishja e shtëpive karakteristike të qytetit, si rruga “Qemal Stafa”, një prej zonave të pakta ku ende mund të dallohet pjesa e vjetër e Tiranës.

Sipas autorit të librit, “Tirana e përgjakur”, i cili flet për vuajtjet e familjeve të vjetra tiranasa në kohën e diktaturës, “Tirana e re duhej të ndërtohej dhe të zhvillohej duke mos prekur dhe mos prishur vlerat e Tiranës së vjetër, ashtu siç është bërë në shumë qytete të tjera Evropiane”.

Pinjolli i familjes Alimemeti shprehet i indinjuar për mospërfilljen e familjeve të vjetra Tiranase në planet e bashkisë për zhvillimin e qytetir, duke deklaruar se, “ne si familje e vjetër, të paktën gjatë viteve kur kryetari aktual i bashkisë ka drejtuar Tiranën nuk jemi përfshirë fare në venddimmarrje përsa i përket zhvillimit të qytetit, as si banor të vjetër dhe as si shoqata “Tirana”, pjesë e së cilës unë jam prej vitesh. Ndersa si në kohën e Tomor Malasit, i cili ishte kryetari i parë i bashkisë pas viteve 90-të edhe gjatë kohës së Sali Kelmendit dhe Albert Brojkës, kemi qenë të pranishëm në vendimmarrje dhe jemi përfaqësuar edhe në këshill bashkiak. Ndërsa tashmë jemi shpërfillur nga drejtuesit aktualë”.

Përsa i përket zhvillimit të qytetit Alimehmeti shprehet se “Do të dëshiroja që Tirana të zgjerohej dhe të zhvillohet në drejtim të kodrave të Linzës”.

Në përfundim Alimehmeti thekson se në të ardhmen duhet të mendohet më tepër për qytetarët e Tiranës. Kryeqyteti dhe banorët e tij nuk duhet të shihen më thjesht për përfitime politike nga partitë gjatë fushatave, por duhet të ketë një program që të përfshijë në qendër qytetarin dhe në shërbim të tij.

Agjencia Telegrafike Shqiptare

Kosova dhe liria fetare

10/10/2014 Lini një koment

Rexhep SUMA

 

KOSOVA DHE LIRIA FETARE

Rexhep Suma

Rexhep Suma

Liria fetare në botën e qytetëruar konsiderohet dhe është e drejta më fundamentale e humane e çdo bashkësie a populli. Rol vendimtar  për vlerësimin e lirisë së besimit në fenë islame luan ekzegjeza e normës kuranore “Në fe nuk ka detyrim (dhunë)” (El-Bekaretu: 256). Me lirinë e besimit, në fenë islame, sipas së drejtës (Sheriatit), kuptohet liria e myslimanëve për të ushtruar besimin e tyre dhe liria për të pranuar fenë islame. Myslimanët nuk disponojnë (kanë) të drejtën për të ndërruar fenë  në një fe tjetër. Si duhet të kuptohet liria fetare tek ne? Po të dalim në rrafshin kosovar, për fat të keq, ende s’kemi ligj për statusin juridik të bashkësive fetare; ndalohet shamia në shkolla publike; përjashtohen disa vajza myslimane për shkak të hixhabit (shamisë) prej shkollave publike; nuk khehen prona që dikur ishin me tapi dhe nën juridiksionin e BIK-së; nuk jepen leje për ndërtimin e xhamive për nevojat më elementare të besimtarëve islamë; në mungesë të hapësirave të bollshme nëpër xhamitë tona, besimtarët tanë myslimanë ende kryejnë faljen e namazeve nëpër rrugë e trotuare; është një “pamje” vërtet e shëmtuar e lirisë fetare në Kosovë etj. etj.; cungimi dhe pengimi i ushtrimit lirisht të fesë në institucione publike, është evident. Pak a shumë kjo është panorama që ekziston në shtetin më të ri të botës – në Kosovë. Edhe vendorët, po edhe bashkësia ndërkombëtare duhet t’i formulojnë dhe t’u japin një përgjigje këtyre çështjeve sa më shpejt. Feja në Kosovë mbetet institucioni të cilit vazhdon të mos i njihet e drejta dhe pozita që duhet ta ketë në shoqërinë kosovare postkonfliktuoze. Këtu e kemi fjalën veçanërisht për fenë islame si feja me shtrirjen gati absolute në territorin e shtetit tonë. Mendoj se këto kërkesa, por edhe kërkesa të tjera të besimtarëve myslimanë, do të duhej të përfshiheshin në  Raportin Ndërkombëtar mbi Liritë Fetare për vitin 2010, i autorizuar nga Kongresi i ShBA-së, që promovon liritë fetare dhe shqyrton statusin e lirive fetare në 198 vende të botës. Edhe pse në këtë raport ShBA ka  adresuar kritika të ashpra  në adresë  të disa vende evropiane, për masa të rrepta kundër lirisë fetare të myslimanëve, sidomos ligjet e miratuara dhe referendumin e mbajtur respektivisht në Francë dhe Zvicër, kundër shamisë  dhe minareve. Liria e besimit në Kosovë garantohet me Kushtetutë dhe respektohet nga Qeveria. Kështu thuhet në  Raportin vjetor të Departamentit Amerikan të Shtetit mbi Lirinë e Besimeve. Ndonëse situata, në përgjithësi, është pozitive, praktikimi i besimit në Kosovë nuk është pa probleme. Sipas Departamentit Amerikan të Shtetit, shqetësimi kryesor i të gjitha bashkësive është mungesa e mekanizmit për regjistrimin e grupeve fetare. Po ashtu edhe pamundësia për të marrë një status ligjor, bashkësive fetare ua ka bërë të vështirë që të regjistrojnë prona e automjete, të hapin llogari bankare ose të paguajnë taksa për të punësuarit. Raporti përmend dhe vendimin administrativ të MASHT-it, që ndalon përdorimin e shamisë në shkollat publike. Raporti  vë në dukje gjithashtu disa raste kur nxënëse a mësuese janë ndaluar të hyjnë në objekte shkollore, ndonëse thekson se vendimi zbatohet në mënyrë selektive nga drejtuesit e shkollave. Amandamenti i parë i Kushtetutës së SHBA-së, mbi të cilën është ndërtuar modeli më i përparuar i demokracisë perëndimore për garantimin e të drejtave të njeriut dhe të lirive themelore, në mënyrë eksplicite garanton ushtrimin e lirë të fesë në të gjitha institucionet e ShBA-së, përfshirë edhe ato publike. Më 30 qershor 2010 Myftiu i Kosovës  Naim Tërnava, në një konferencë shtypi, ka kërkuar anulimin e Udhëzimit Administrativ 6/2010: “Kërkoj shfuqizimin e Udhëzimit Administrativ nr. 6/2010, (neni 4. paragrafi 1.13) të nxjerrë nga Ministria e Arsimit, me të cilin rregullohet veshja dhe paraqitja e nëpunësve civilë. BIK së shpejti do t’i drejtohet Gjykatës Kushtetuese me kërkesën për shfuqizimin e këtij udhëzimi. Po ashtu ripërsërisim edhe kërkesën për futjen e lëndës së edukatës fetare në sistemin publik të arsimit”. Duke iu kthyer edhe një herë raportit, Qeveria e ShBA-së në të diskuton çështjet e lirisë fetare me qeverinë si pjesë e politikës së saj të gjithanshme për promovimin e të drejtave të njeriut. Në përmbyllje do të kujtojmë thënien e znj. Hilari Klinton: “Mungesa e tolerancës dhe klimës së besimit, mund të shkaktojë tek liritë fetare dëme të qëndrueshme po aq sa qeverisjet autoritare apo grupet ekstremiste”.

 

Marrë nga editoriali i revistës “Dituria Islame”, Prishtinë, Nr. 246, viti 25, Janar 2011.

Perandoria Gylen në Shqipëri

09/10/2014 Lini një koment

Ayhan DEMIR*

 

PERANDORIA GYLEN NË SHQIPËRI

Ayhan Demir

Ayhan Demir

Tani për tani “Struktura paralele” (lexo Lëvizja Gylen) për nga shkalla e ndikimit, në vend të dytë dhe të tretë mund ta radhisim Bosnjë-Hercegovinën dhe Maqedoninë. Në vërtetë, se cila është e dyta e cila e treta nuk jam shumë i sigurt, por se Shqipëria zë vendin e parë në këtë renditje jam shumë i sigurt.

Struktura paralele ka zbritur për herë të parë në Shqipëri në vitin 1993 duke e shtrirë aktivitetin ndaj një mase të gjerë, fillimisht përmes formave të edukimit. Menjëherë më pas është zgjeruar në ekonomi. Posaçërisht në fushën e turizmit dhe telekomunikacionit kanë zhvilluar një shtrirje konsekuente.

Medreset e ndryshme me emrin “Iliria” në Kavajë, Elbasan, Tiranë, Korçë dhe Berat e që janë të ngjashme me shkollat “imam-hatip” në Turqi. Ato janë administruar nga arabët dhe në këto shkolla është dhënë edukim falas. Me rrëzimin e kullave binjake më 2001, këto shkolla përjetojnë vështirësi në financimin dhe administrimin e tyre me ç’rast  i jepen për administrim strukturave paralele apo lëvizjes Gylen. Punën e parë që bënë është këto medrese nga sistemi falas i edukimit kthejnë në shkolla me para, e dyta mësimet fetare i reduktojnë aq shumë saqë i kufizojnë vetëm në tri orë në javë.

Përveç medreseve, nën ombrellën e tyre të organizimit përfshihen: Fondacioni i Edukimit Gylistan dhe Fondacioni i edukimit Sema si dhe kolegjet. Në kolegjet e Tiranës, Durrësit dhe Shkodrës, pra ajo Turgut Ozal, Mehmet Akif dhe Hasan Riza Pasha, në hesap të mësimit fetar, nuk bëhet asgjë.

Sa i përket shkollës Memorial International School of Tirana-MIST, është shkolla më e shtrenjtë e vendit si dhe i dedikohet një klase më të lartë të shoqërisë. Gati gati të gjithë burokratët, politikanët dhe fëmijët e familjeve elite, ndjekin mësimet në këtë shkollë.

Në nivel të edukimit universitar, nëse kandidati ka gjendje të mirë ekonomike e drejtojnë ne Universitetin “Epoka”, nëse jo e drejtojnë atë në Universitetin “Bedër”. Universiteti “Bedër” pasi që është i lidhur me administratën e Komunitetit Musliman të Shqipërisë është i liruar nga taksat. Megjithatë në të dy universitetet, kërkohen çmime të cilat i tejkalojnë standardet ekonomike të Shqipërisë.

Në të gjitha shkollat, krijohen ekipe mbikëqyrëse. Në këtë mënyrë pjesëtarët e këtyre ekipeve mbajnë kontakte të ngushta me studentët e tjerë dhe familjet e tyre. Thuhet se nga familjet e studentëve të cilët kanë gjendje të mirë ekonomike, përfshi edhe të krishterët, u kërkohen ndihma financiare apo “lëmosha” në emër të shpërndarjes së ndihmave humanitare.

Ata që diplomojnë nga këto shkolla, shndërrohen në ushtarë mercenarë të kësaj strukture. Një gjë që mund ta them me siguri të plotë është se, këto shkolla të shpërndara në nivel shtetëror, luajnë rolin e kazermave ushtarake.

Struktura paralele përmes shoqatës “Yeni Ufuklar” – “Vizionet e reja” përpiqet që të organizojë dhe të dirigjojë jetën e posa të diplomuarve. Duke filluar punët nga martesa e deri te punësimi dirigjohen nga kjo qendër sociale. Të rinjtë të cilët punësohen u kërkohet një rrogë në vit në formë të shpagimit. Në Bajramin e Kurbanit, të hollat për kurban dhe ndihmesa të tjera janë të obligueshme.

Struktura paralele, po ashtu ka ndikim të madh edhe në institucionin e Komunitetit Musliman. Aq kanë ndikim saqë ata të cilët nuk janë pjesë e lëvizjes Gylen, nuk mund të bëhen as pjesë e Komunitetit Musliman e as të zhvillojnë ndonjë aktivitet fetar. Thënë shkurt, shërbimi fetar në Shqipëri është pjesë e monopolit të tyre.

Një situatë e tillë u shpërfaq me rastin e zgjedhjes së kryetarit të Komunitetit Musliman. Nën ndikimin e tyre, kryetar i saj u përzgjodh një person me emrin Skënder Bruçaj i cili njihet si psikolog dhe është pjesë e strukturës paralele (Lëvizjes Gylen) që nga viti 1990.

Falja e namazit të Bajramit nga myftiu apo kryetari i komunitetit musliman në Ballkan është një lloj tradite. Por kryetari i Komunitetit Mysliman në Shqipëri, Bruçaj namazin e Bajramit të Madh nuk e ka falur. Deri më sot nuk është parë të ketë dalë para xhematit dhe të ketë falur namazin si imam i xhematit.

“Drita Islame” është një revistë që botohet në kuadër të Komunitetit Musliman, përdoret si lloj mekanizmi nga struktura paralele. Shtëpia botuese “Prizmi” përkthen në shqip dhe boton, librat e liderit (Fetullah Gylen) të strukturës paralele. E gjithë shpërndarja dhe promovimi realizohet përmes institucionit të Komunitetit Musliman.

Por veprimtaria e strukturës paralele nuk përfundon me kaq. Duke filluar me gazetën Start, po ashtu edhe në mediet e shtetit kanë shumë ndikim. Në mediet e shkruar dhe pamore, ngjarjet e fundit që ndodhën në Turqi i janë servuar publikut shqiptar gjithnjë të mangëta dhe të njëanshme. Sidomos para zgjedhjeve të 30 Marsit janë publikuar lajme denigruese ndaj Partisë së Mirëqenies dhe Zhvillimit (AK Parti) dhe Kryeministrit të atëhershëm Rexhep Tajip Erdogan.

Në përgjithësi në Shqipëri, ueb-portale si albeu.com dhe të ngjashme si kjo ka me dhjetra të cilat janë nën ndikimin e strukturës paralele. Lajmet i kanë detyruar t’i përgatisin të rinjtë të cilët janë punësuar nga struktura paralele, e disa të tjerë kanë qenë të detyruar t’i bëjnë këto lajme në mediet e tyre, cilësuar kështu si punë shtesë. Madje, edhe në televizionet kombëtare janë fabrikuar lajme të paguara me para. Kjo propagandë e zezë është vazhduar edhe pas zgjedhjeve presidenciale në Turqi. Edhe pse në masë më të vogël, kjo propagandë vazhdon edhe sot e kësaj dite.

Për gjërat si meseleja e Xhamisë së madhe në Tiranë, e cila tashmë është shndërruar në “tregimin e gjarpërit” dhe lojrat e tyre, aktivitetet e tyre në fushën e turizmit dhe komunikacionit, ndikimin e tyre në fushën e politikës dhe strukturën e policisë, do të shkruajmë pas zgjedhjeve që do të mbahen në Bullgari dhe Bosnjë-Hercegovinë.

 

* Autori është kolumnist i regullt dhe analist i Ballkanit pranë gazetës ditore Yeni Akit në Turqi.

 

Burimi: http://shenja.mk/index.php?news=14459

Ymer Prizreni, kryetari i parë shqiptar

08/10/2014 Lini një koment

Nehat KRASNIQI

 

YMER PRIZRENI, KRYETARI I PARË SHQIPTAR

Ymer Prizreni

Ymer Prizreni

Në tetor të vitit 1879 Haxhi Ymer Prizreni u zgjodh kryetar i Lidhjes Shqiptare, kurse në janar të vitit 1881 kryetar i qeverisë së Shtetit të parë Autonom Shqiptar, funksion të cilin e mbajti deri në fund të jetës së tij.

Haxhi Ymer Prizreni ka qenë myderriz, myfti, udhërrëfyes shpirtëror dhe njëri nga ideatorët, themeluesit dhe udhëheqësit më të spikatur të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit. Ka qenë kryetari i parë i Shtetit të parë Autonom Shqiptar. Lindi në Prizren, rreth vitit 1820, në një familje të shquar myderrizësh, e cila duke ushtruar prej kohësh këtë profesion fisnik, u mbiemërua Myderrizi (Muderriz-zade). Me këtë mbiemër, Haxhi Ymeri, është nënshkruar edhe në diplomat (ixhazet-nametë) që iu ka lëshuar diplomantëve të tij në Medresenë e Mehmet Pashës në Prizren.  Mbiemrin “Prizreni” e mori pas inkuadrimit në jetën politike, si deputet i Prizrenit në Parlamentin Osman. Një shënim i babës së Ymer Myderrizit, Sylejman efendiut,  në një dorëshkrim të tij të vitit 1825, hedh dritë për trungun gjenealogjik të familjes së Haxhi Ymerit. Sipas këtij shënimi, baba i tij Sylejman efendiu ishte i biri Rustemit, i biri Sylejmanit, i biri Ymerit, i biri Abdullah Prizrenit. Nga i ati i Ymerit, Sylejman efendiu, ka mbetur një dyzinë dorëshkrimesh të koleksionuara në Prizren, Prishtinë, Zagreb, Sarajevë e gjetiu, nga të cilët mund të nxirret përfundimi se ai ishte një dijetar me interesime të jashtëzakonshme.

Ymer efendi Myderrizi, mësimet e para i ka nxënë në vendlindje, ndërsa studimet i ka mbaruar në Stamboll, ku ka vijuar mësimet nga dijetarët më në zë të asaj kohe. Pas mbarimit të studimeve, Haxhi Ymer Prizreni deri në fillimin e luftës ruso-turke, të shpallur nga Rusia më 23 prill të vitit 1877, punoi myderriz në medresenë e Gazi Mehmet Pashës në Prizren. Situata politike në Perandorinë Osmane, e në veçanti në Gadishullin Ilirik, respektivisht shpallja luftë Perandorisë Osmane nga Serbia më 30 qershor të vitit 1876 dhe nga Mali i Zi më 1 korrik të po këtij viti, vende këto që shfaqën haptazi pretendime pushtuese ndaj tokave shqiptare duke okupuar tokat shqiptare në veri të vendit dhe duke eksterminuar popullsinë autoktone shqiptare nga trojet e veta stërgjyshore, e nxitën Haxhi Ymerin që të angazhohet me tërë qenien e tij në luftën politike dhe në organizimin ushtarak të vullnetarëve shqiptarë për mbrojtjen e interesave të atdheut.  Më 13 dhjetor të vitit 1877 ai filloi aktivitetin e tij politik në Parlamentin Osman, në të cilin qe ndër deputetët shqiptarë më aktiv në mbrojtjen e interesave politike shqiptare. Këtë aktivitet ai e vazhdoi deri në shpërndarjen e këtij parlamenti nga sulltani,  më 14 shkurt të vitit 1878, për shkak të rrjedhave të disfavorshme të luftës me Rusinë. Gjatë kësaj kohe Haxhi Ymeri veproi aktivisht në Komitetin Qendror për Mbrojtjen e të Drejtave të Kombësisë Shqiptare, që ishte formuar menjëherë pas mbledhjes së parlamentit të dytë Osman në dhjetor të vitit 1877. Në këtë komitet ai u dallua si  njëri nga ideatorët dhe nismëtarët më aktiv dhe më të prerë për themelimin e Lidhjes Shqiptare. Me punën e tij të palodhur dhe të vendosur, duke qenë në krye të Komisionit Organizativ, Haxhi Ymeri me shokë organizoi dhe mbajti Kuvendin e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit më 10 qershor të vitit 1878. Në tetor të vitit 1879 Haxhi Ymer Prizreni u zgjodh kryetar i Lidhjes Shqiptare, kurse në janar të vitit 1881 kryetar i qeverisë së Shtetit të parë Autonom Shqiptar, funksion të cilin e mbajti deri në fund të jetës së tij. Pas shpartallimit ushtarak të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, Haxhi Ymeri iku dhe u strehua në Ulqin, ku vdiq më 12 qershor të vitit 1887.

Haxhi Ymer Prizreni në dokumentet osmane paraqitet si ideatori dhe veprimtari më i prerë dhe më aktiv i krijimit të një shteti autonom shqiptar, i cili do t’i bashkonte të gjitha sanxhaqet me popullsi shqiptare në një njësi të vetme administrative. Për realizimin e këtj synimi Haxhi Ymeri veproi në disa rrafshe. Organizoi administratën, gjygjësinë, financat dhe postë-telegrafin.

Një akt shumë domethënës që ndërmori Haxhi Ymer Prizreni është fetfaja e tij e njohur mbi të drejtën e luftës për mbrojtjen e atdheut dhe të qenies kombëtare, por edhe në porosinë që trasmeton ajo për profilizimin ideor dhe politik të ylemasë shqiptare.

Haxhi Ymer Prizreni, me idetë, qëndrimin dhe veprën e tij politike patriotike, zë vend qendror në mesin e rilindasve kombëtarë shqiptarë. Është thënë me të drejtë se Lidhja Shqiptare e Prizrenit ka qenë prodhim i ndjenjës së kombësisë shqiptare, e ndihmuar edhe nga ndjenja fetare islame. Me Lidhjen Shqiptare të Prizrenit zë fill jeta politike kombëtare shqiptare. Ndërsa vepra e Haxhi Ymer Prizrenit paraqet gurin themeltar të kësaj zanafille.

 

Burimi: http://shenja.mk/index.php?news=5499

Ndiqe

Merreni çdo postim të ri drejt e te email-et tuaja.

Bashkojuni 68 ndjekësve të tjerë

Këtë e pëlqejnë %d bloguesa: