Archive

Archive for the ‘Shqiptarët dhe Europa’ Category

Sa për kujtesë kancelares së nderuar, zonjës Angela Merkel

18/03/2015 Lini një koment

Prof. dr. Eshref YMERI

 

SA PËR KUJTESË KANCELARES SË NDERUAR, ZONJËS ANGELA MERKEL

Eshref Ymeri

Eshref Ymeri

Dje, më 28 shkurt 2015, lexova në internet analizën mjaft mbresëlënëse të atdhetarit të nderuar shqiptar Cenë Pushkolli, me titull “Vështrim. Po flitet se…”. Në këtë analizë, më lanë përshtypje të jashtëzakonshme fjalët e mëposhtme të këtij shqiptari me formim të shkëlqyer nacionalist:

“… shqiptari denbabaden ka qenë bukëdhënës, po, po, ka qenë dhe është bukëdhënës, si në kohëra të luftës, po ashtu edhe në paqe”.

Këto fjalë të arta, më kthyen prapa në kohë dhe më sollën në kujtesë një letërkëmbim elektronik që kam pasur para më shumë se një viti me një mikun tim shqiptar, dr. Raif Eminin që banon në Kanada. Në njërin nga ato letërkëmbime, dr. Raifi më shkruante:

“Me një fqinjin tim në Prishtinë, para luftës së Kosovës, rrinim së bashku dhe kishim kohë për të biseduar, sepse ishim edhe shumë të shqetësuar për shkak se në çdo moment mund të hynin serbët për të na vrarë e therur tërë familjen. Njëherë, në bisedë e sipër, fqinji im, që quhet Ismet Mujeci, më rrëfeu për një kushëri të vetin, një plak, i cili, gjatë Luftës së Dytë Botërore, kishte qenë në Frontin e Sremit, në Vojvodinë. Atje ishin me mijëra shqiptarë të tjerë, të cilët serbët i kishin grumbulluar me dhunë, duke i detyruar të braktisnin shtëpitë e veta. Serbët kishin si qëllim kryesor ekzekutimin e tyre, ashtu siç kishin vepruar me të tjerë shqiptarë në masakrën e Tivarit, në mënyrë që Kosova të zbrazej nga popullsia shqiptare dhe të kolonizohej me sa më shumë serbë dhe malazezë, ashtu si gjatë një shekulli.

Në vendgrumbullimin e shqiptarëve, serbët kishin sjellë edhe disa mijëra ushtarë gjermanë, të cilët, pas kapitullimit të nazizmit, ishin dorëzuar te forcat partizane serbe. Por partizanët serbë nuk u jepnin ushtarëve gjermanë asnjë gram bukë, kurse shqiptarëve u jepnin vetëm një copë bukë një herë në 24 orë. Pas disa ditësh, ushtarët gjermanë filluan të vdisnin nga uria. Kjo u ra menjëherë në sy shqiptarëve të Kosovës. Njëri prej shqiptarëve që konsiderohej si përgjegjësi i tyre, iu drejtua të gjithë bashkatdhetarëve të vet dhe u tha:

“Dëgjoni, vëllezër! Ushtarët gjermanë po vdesin nga uria se serbët me yll në ballë nuk po u japin asnjë grimcë bukë. A jeni dakord që racionin tonë ta ndajmë në mes dhe gjysmën t’ua japim ushtarëve gjermanë që të mos vdesin nga uria?”.

Të gjithë shqiptarët nga Kosova pranuan njëzëri ta ndanin racionin në mes me ushtarët gjermanë. Kjo situatë vazhdoi dy javë. Pastaj Gjermania u mor vesh me Titon dhe u vendos që ushtarët gjermanë të liroheshin nga kampi ku i kishin grumbulluar serbët. Por para se të largoheshin nga kampi, një gjeneral i ushtrisë gjermane që ndodhej bashkë me ushtarët në kamp, kërkoi të takonte përgjegjësin e shqiptarëve të Kosovës, i cili dinte pak gjermanisht. Në atë takim, gjenerali e pyeti:

“Çfarë kombi jeni dhe nga jeni?”.

Përgjegjësi i shqiptarëve i përgjigjet:

“Jemi shqiptarë muhamedanë nga Kosova”.

Gjenerali gjerman i thotë:

“Sikur të më tregonte dikush se një popull i tërë është kaq bujar, unë nuk do ta besoja, por këtu, së bashku me njerëzit e mi, e përjetova bujarinë që treguat të gjithë ju”.

Gjeneralit i rrokulliseshin lotët faqeve dhe i binin në tokë. Ai i drejtohet përsëri përgjegjësit të shqiptarëve dhe i thotë:

“Popull më bujar nuk kam parë në jetë dhe nuk kam dëgjuar që një popull i tërë, pa mëdyshjen më të vogël, të vërë veten në rrezik për të ndihmuar të tjerët. Ne e humbën luftën, por ne jemi komb i madh dhe prapë do të ngrihemi më këmbë. Dhe juve nuk kemi për t’ju harruar, sepse ne do ta njoftojmë kombin tonë për ju dhe për bujarinë tuaj. Prandaj do të vijë dita kur do të na e shikoni hairin”.

Kjo letër e dr. Raif Eminit më pati prekur thellë. Mendova të reagoja menjëherë në faqet e internetit, por pastaj i dhashë karar të lë për më vonë dhe këtë letër të dr. Raifit, hëpërhë, e mbylla në “sirtarin” e kujtesës. Por analiza e lartpërmendur e atdhetarit të mirënjohur Cenë Pushkolli, ndikoi mbi mua që ta hap “sirtarin” e kujtesës. Këtu nuk do të them ndonjë gjë të re, sepse fisnikëria dhe mikpritja e kombit shqiptar është e njohur tashmë se ajo është e përmasave proverbiale.

Ushtarët italianë, më 07 prill 1939, erdhën si agresorë në Shqipëri, ku vranë, prenë dhe dogjën sa deshën. Por, pas kapitullimit të Italisë fashiste më 08 shtator 1943, u katandisën në ditë të kiametit për një kothere bukë. Megjithatë, populli fisnik shqiptar, deri në fshatrat më të thella të vendit tonë, i strehoi në shtëpitë e tij, i ngrohu pranë vatrave të tij të zjarrit në acarin e dimrit, ndau me ta kafshatën e gojës dhe nuk i la të vdisnin nga uria apo të bëheshin pre e sëmundjeve ngjitëse, siç ndodh në raste të tilla të ngjashme, paçka se ata kishin ardhur me zjarr e me hekur për ta robëruar. Pas luftës, të gjithë ata u kthyen në atdheun e tyre shëndoshë e mirë.

Le të bëjmë një krahasim të vogël mes fatit të robërve italianë në Shqipëri dhe të robërve gjermanë në Bashkimin Sovjetik. Studiuesi austriak  Stefan Karner, ka botuar një libër me titull   “Arkipelagu GUPVI” (Arkipelagu i Drejtorisë Qendrore për Çështjet e Robërve të Luftës dhe të të Internuarve), në analogji me titullin e librit të Solzhenjicinit “Arkipelagu GULAG” (Arkipelagu i Drejtorisë Qendrore të Kampeve), i përgatitur në bashkëpunim me Institutin e Vjenës për Studimin e Pasojave të Luftës dhe me Universitetin Shtetëror Humanitar Rus. Libri është botuar në Moskë në vitin 2003.

Në atë libër, Stefan Karner tregon se robërit gjermanë detyroheshin nga ushtarët sovjetikë të përshkonin 200 deri 300 km më këmbë. Shumë prej tyre vdisnin rrugës nga të ftohtët e dimrit rus dhe nga uria. Nga 95 mijë robër që ranë në duart e rusëve në betejën e Stalingradit, në Gjermani, pas shumë vjetësh, arritën të kthehen vetëm 2500 prej tyre. Të tjerëve nuk u dihet as nami as nishani.

Në Shtetet e Bashkuara të Amerikës është botuar një album me titull:“BESA. Muslims who saved jews in World War II” (BESA. Myslimanët që shpëtuan hebrenj në Luftën e Dytë Botërore). Syracuse Unicersity Press. New York 2008”. Autor i këtij albumi interesant është hebreoamerikani Norman H. Gershman, me profesion fotograf. Punimet e tij në artin e fotografisë janë paraqitur në mjaft muze në mbarë botën. Fotografitë e tij kanë qenë të ekspozuara në Izrael dhe në Organizatën e Kombeve të Bashkuara në Nju Jork. Fotografitë që ai ka bërë në Kosovë dhe në Shqipëri, kanë shërbyer si subjekt për përgatitjen e një dokumentari me titull “God’s House” (Shtëpia e Zotit).

Nga ai album (që autori edhe në anglisht titullin ia ka lënë “BESA”, me qëllim që të nxjerr në pah faktin se hebrenjtë shpëtuan nga vdekja në Shqipër për forcë të institucionit të besës që karakterizon shqiptarët) mësova se kanë qenë 58 familje shqiptare që kanë pas strehuar hebrenj gjatë viteve të Luftës së Dytë Botërore. Ato familje vunë veten në rrezik dhe bënë të mundur që të mos binte në duart e nazistëve hitlerianë as edhe një hebre i vetëm. Nuk besoj se mund të gjendet në botë dëshmi më kuptimplote për mikpritjen dhe për besën e një kombi, si kombi shqiptar, sidomos po të krahasojmë qëndrimin që mbajtën ndaj hebrenjve shtete të tilla, si Franca dhe sidomos Greqia etj. Qëndrimi ndaj robërve të luftës dhe ndaj hebrenjve në vitet e Luftës së Dytë Botërore vërteton faktin se ç’vlera të larta morale e karakterizojnë kombin shqiptar, se ç‘dimensione befasuese përfton institucioni i besës në formimin psikologjik të kombit shqiptar.

Më 14 maj 2014, pata lexuar në internet shkrimin mjaft interesant të publicistes së talentuar, zonjës Elida Buçpapaj, me titull:

“Takim me zonjën Johanna Neumann, e cila i tregoi botës se moralin e Evropës e shpëtuan shqiptarët”.

Në atë shkrim fort prekës dhe me një domethënie mjaft të thellë, flitet për zonjën 84-vjeçare  hebreoamerikane Johanna Neumann, e cila mundi të shpëtonte nga zhdukja fizike prej nazizmit gjerman, falë humanizmit dhe besës proverbiale të popullit shqiptar.

Por Evropa është treguar shpërfillëse ndaj këtyre vlerave të larta morale të kombit shqiptar. Ajo jo vetëm e ka nëpërkëmbur kombin shqiptar, por ka kryer edhe akte të rënda kundër interesave të tij jetike.

Kur Lidhja Shqiptare e Prizrenit, më 10 qershor të vitit 1878, shtroi platformën për bashkimin e katër vilajeteve shqiptare në një shtet të vetëm kombëtar, Evropa, një muaj më pas, organizoi Kongresin e Berlinit. Kongresi në fjalë nuk e mori parasysh platformën e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit. Edhe pse në Berlin luhej fati i popullit shqiptar, Fuqitë e Mëdha e injoruan qenien e tij. Madje, delegacioni shqiptar, i ngarkuar nga Lidhja e Prizrenit, i cili shkoi në Berlin me nismën e vet për t’i parashtruar Kongresit të drejtat e Shqipërisë, nuk u përkrah nga askush. Abdyl Frashëri, kryetari i delegacionit, u përpoq ta bindte kryetarin e Kongresit, kancelarin Bismark, në një takim që pati me të, që ta përfshinte në rendin e ditës së një seance edhe çështjen e kombit shqiptar. Por kancelari gjerman nuk pranoi, duke u shprehur brutalisht se “nuk ka një komb shqiptar”!!!

Interesante! Të mos e dinte vallë kancelari Bismark se kush i popullonte katër vilajetet shqiptare që shtrihen që nga Tivari, Nishi, Shkupi, Manastiri, Janina e deri në Artë e në Prevezë? Sigurisht që e dinte, por atij i interesonte mbrojtja e interesave të shovinizmit rusomadh, i cili ishte mburoja e fuqishme e shovinizmit grekosllav në Gadishullin Ilirik dhe armiku i betuar i kombit shqiptar. Me qëndrimin e vet shpërfillës ndaj kombit shqiptar, kancelari Bismark, si Kryetar i Kongresit të Berlinit, u bë nismëtari i copëtimit të parë të trojeve etnike shqiptare për interesat e sllavizmit. Ky është një borxh i madh politik që Gjermania ia ka kombit shqiptar, të cilin ia ka shlyer pjesërisht me qëndrimin shumë dashamirës që mbajti ndaj pavarësimit të Kosovës, për çka mbarë kombi shqiptar i është shumë mirënjohës.

Me copëtimin e dytë, edhe shumë më të rëndë të trojeve etnike shqiptare në Konferencën e Londrës të vitit 1913, kryetar i së cilës ishte Eduard Grei (Edward Grey), ministër i jashtëm anglez, Britania e Madhe, po ashtu, hyri në një borxh të madh politik me kombin shqiptar, të cilin, ashtu si edhe Gjermania, ia ka shlyer pjesërisht me qëndrimin burrëror që kryeministri Toni Bler (Tony Blair) mbajti ndaj pavarësimit të Kosovës, duke u rreshtuar vendosmërisht përkrah Shteteve të Bashkuara të Amerikës, për çka kombi shqiptar, gjithashtu, i është shumë mirënjohës.

Sot troje të tjera etnike shqiptare vazhdojnë të mbahen të pushtuara nga shovinizmi grekosllav. A e mendon politika zyrtare e Berlinit dhe e Londrës, si dy kryeqytetet ku u morën vendime të gjëmshme kundër kombit shqiptar, se Çështja Kombëtare Shqiptare vazhdon të mbetet e pazgjidhur ende dhe se duhet organizuar një tjetër konferencë ndërkombëtare për ribashkimin e trojeve etnike shqiptare në një shtet të vetëm, me një stemë dhe me një flamur? Sepse pa u realizuar ky ribashkim, në Evropën Juglindore nuk do të ketë kurrë qetësi.

 

Santa Barbara, Kaliforni

01 mars 2015

Shqiptarët i shpëtuan moralin Evropës

20/02/2015 Lini një koment

Prof.dr. Eshref YMERI

 

“SHQIPTARËT I SHPËTUAN MORALIN EVROPËS”

 

Johanna Neumann

Eshref Ymeri

Eshref Ymeri

Para pak ditësh dhe pikërisht më 14 maj, lexova në internet shkrimin mjaft interesant të publicistes së talentuar, zonjës Elida Buçpapaj, me titull:

“Takim me zonjën Johanna Neumann, e cila i tregoi botës se moralin e Evropës e shpëtuan shqiptarët”.

Në atë shkrim fort prekës dhe me një domethënie mjaft të thellë, flitet për zonjën 84-vjeçare Johanna Neumann, e cila mundi të shpëtonte nga zhdukja fizike e nazizmit gjerman, falë humanizmit dhe besës proverbiale të popullit shqiptar.

Shkrimi i zonjës Elida më la shumë mbresa dhe më bëri të përsias gjatë me veten time. Para se të filloja t’i hedhja në faqet e kompjuterit përsiatjet e mia, mendova se titullit të shkrimit të zonjës Elida mund t’i shkonte shumë mirë edhe nëntitulli: “Në gjurmët e një të vërtete të braktisur nga Tirana zyrtare”.

Qëndrimi aq fisnik, aq i besës, aq burrëror i popullit shqiptar ndaj hebrenjve në vitet e Luftës së Dytë Botërore, kur, as edhe në një rast të vetëm, askush prej tyre nuk ra në duart e nazistëve gjermanë, dëshmon për kodin moral të shqiptarëve që nuk mund të krahasohet me kodin moral të asnjë populli tjetër evropian.

Por ky qëndrim kaq i madhërishëm i popullit shqiptar ndaj hebrenjve, i cili u bë për ta mburojë e sigurt përballë egërsisë naziste për zhdukjen e tyre, u shoqërua me heshtjen paradoksale gati gjysmëshekullore të Tiranës zyrtare, e cila, me të drejtë, kishte se çfarë t’i tregonte jo vetëm Evropës, por edhe botës mbarë se çfarë aktesh heroike kishin kryer shqiptarët e thjeshtë për të shpëtuar jetën e hebrenjve. Kjo e vërtetë, po ashtu, duhej të ishte dokumentuar me rrëfime të familjeve që i strehuan hebrenjtë, familje këto që vunë veten në rrezik, vetëm e vetëm që asnjë hebre të mos binte pre e mizorisë naziste. Këto rrëfime, të dokumentuara edhe me pohimet e vetë hebrenjve që asokohe ishin strehuar në Shqipëri, pas mbarimit të luftës, duhej t’u bëheshin të njohura të gjitha institucioneve ndërkombëtare, deri edhe në Këshillin e Sigurimit dhe në Organizatën e Kombeve të Bashkuara, në mënyrë që bota ta mësonte se ç’vlera të larta morale e karakterizojnë kombin shqiptar, se ç’dimensione befasuese përfton instituti i besës në formimin psikologjik të kombit shqiptar.

Në periudhën e sundimit komunist në vendin tonë, Izraeli, si një shtet që gëzonte përkrahjen e Shteteve të Bashkuara të Amerikës, vlerësohej si shtet armik i Shqipërisë. Prandaj edhe heroizmit të pazakontë që manifestuan familjet e thjeshta shqiptare për t’i strehuar hebrenjtë në vende të sigurta, komunizmi enverian i vuri përsipër një gur të rëndë. Kjo ishte edhe arsyeja që temës së heroizmit të popullit tonë në mbrojtje të tyre, nuk iu kushtua asnjë fletëpalosje, asnjë album, asnjë libër artistik, asnjë pikturë, nuk u xhirua një film artistik për be, nuk u përgatit asnjë libër i posaçëm me mbresa dhe me kujtime të vetë hebrenjve dhe të familjeve që sakrifikuan veten e tyre për t’i shpëtuar nga barbaria gjermane, libër që të përkthehej edhe në gjuhë të huaja dhe të shpërndahej në mbarë Evropën dhe në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Në bibliotekën e tim biri, Plarentit, në Santa Barbara (Kaliforni) gjeta albumin interesant, për të cilin bën fjalë zonja Elida, të botuar në gjuhën angleze. Albumi titullohet: “BESA. Myslims who saved jews in World War II” (BESA. Myslimanët që shpëtuan hebrenjtë në Luftën e Dytë Botërore), Syracuse Unicersity Press. New York 2008”. Autor i këtij albumi mbresëlënës është hebreoamerikani Norman H. Gershman, me profesion fotograf. Punimet e tij në artin e fotografisë janë paraqitur në mjaft muze në mbarë botën. Fotografitë e tij kanë qenë të ekspozuara në Izrael dhe në Organizatën e Kombeve të Bashkuara në Nju Jork. Fotografitë që ai ka bërë në Kosovë dhe në Shqipëri, kanë shërbyer si subjekt për përgatitjen e një dokumentari me titull “God’s House” (Shtëpia e Zotit).

Nga ky album, që autori edhe në anglisht titullin ia ka lënë “BESA”, me qëllim që të nxjerr në pah faktin se hebrenjtë shpëtuan nga vdekja për forcë të institutit të besës që karakterizon shqiptarët, mësova se kanë qenë 58 familje shqiptare që kanë pas strehuar hebrenj gjatë viteve të Luftës së Dytë Botërore. Mes atyre familjeve të nderuara dhe të respektuara, ishte edhe familja e Abaz dhe Zade Sinanit nga Lushnja, prindërit e të njohurve të mi të vjetër, Agim dhe Petri Sinani. Në album, në faqen 81, ishte botuar fotografia e zotit Agim Sinani, të cilin autori e kishte nxjerr në një pozicion të tillë, ku ai mbante në dorë fotografinë e të atit, të vendosur pranë zemrës.

Këtë album duhej ta kishin përgatitur me kohë e me vakt autoritetet komuniste shqiptare. Por ato, për fatin e keq të mbarë kombit shqiptar, mendjen e kishin te miqësia e pamoralshme me sllavizmin, te lufta e egër e klasave, te shtypja e lirive dhe e të drejtave më elementare të njeriut, te varfërimi kriminal i popullit shqiptar, i cili në vitet ’80 të shekullit të kaluar mori përmasa katastrofike, dhe te forcimi i pushtetit të tyre diktatorial.

 

Tiranë, 20 maj 2014

Kombi shqiptar, apo parcela eksperimentale e Evropës

28/01/2015 Lini një koment

Prof.dr. Eshref YMERI

 

KOMBI SHQIPTAR, APO PARCELA EKSPERIMENTALE E EVROPËS

Eshref Ymeri

Eshref Ymeri

I

 

Para se të ndalem në thelbin e titullit të këtij shkrimi, dëshiroj të kthehem një vit prapa dhe t’u sjell në kujtesë lexuesve një deklaratë të kryeministrit Edi Rama në lidhje me marrëdhëniet me fqinjët. Kur kishte pak ditë që kishte marrë postin e kryeministrit, ai deklaroi:

“Parimi ynë, zero problem me fqinjët. Greqia, partner strategjik”. Marrë nga faqja internetike e gazetës “Tema”. 24 shtator 2013).

Sa për kureshti, ndoqa rubrikën “Komente” të asaj faqeje internetike, në të cilën më bëri përshtypje ndërhyrja e një qytetari, i cili shkruante:

“Greqia mik nuk bëhet kurrë,.. as armiqësi nuk duam, por jo deklarata të tilla qyqare “zero problem me fqinjët”! Rama duhet të flasë me gjuhën e popullit e jo të një frikacaku qyqar, t’ua thotë troç se ne duam ta mbyllim kapitullin e urrejtjes, e padrejtësive, dialog, por jo nënshtrim. Sy më sy e dhëmb më dhëmb. E jo me avazin e vjetër: ne nënshtrues, ata dhunues”. 

Në këtë rubrikë kishin bërë komentet e veta 58 qytetarë, nga të cilët 36 shpreheshin kundër deklaratës së zotit Rama dhe 22 e përkrahnin. Pra, nga një përllogaritje e thjeshtë, rezultonte se 62% e komentuesve nuk ndanin të njëjtin mendim me kryeministrin Rama, kurse ata që ishin në një mendje me të, pëbënin 38% të tyre. Rrjedhimisht, Kryeministri Rama, me deklaratën e vet, ngrihej kundër shumicës së popullit shqiptar dhe, në raport me fqinjët, dilte kundër mbrojtjes së interesave tona kombëtare.

Fqinjët tanë, kur e kanë dëgjuar këtë deklaratë, sigurisht që janë kënaqur tej mase dhe kanë thënë me njëri-tjetrin:

“Rrofsh, ore kryeministri i Shqipërisë, që nuk paske probleme me ne. Por ama ne kemi probleme me Shqipërinë!”.

Me deklaratën e mësipërme, kryeministri Rama, në raport me Greqinë, Çështjes Çame i ka vënë përsipër gurinë e rëndë të harresës së madhe. Veç kësaj, atë nuk e shqetësuaka aspak Ligji i Luftës që Greqia vazhdon ta mbajë në fuqi që prej vitit 1940. Në të njëjtën kohë, kryeministrin Rama nuk e shqetësuaka fare fati i pavarësisë së kishës ortodokse shqiptare fanoliane, e cila është tërësisht në duart e kishës shoviniste greke që prej kohës kur Janullatosi është ulur në krye të saj. Kryeministri Rama paska zero problem me fqinjin grek, por është puna se ish-presidenti Stefanopulos ka pas deklaruar se Himara është greke dhe Korça është vllaho-greke. Presidenti i tanishëm grek Papulias, po ashtu, deklaroi para pak kohësh se Himara është greke.

Gjatë vizitës që presidenti Papulias bëri në Zvicër në pranverën që kaloi, foli për problemin e Kosovës dhe deklaroi se ai na qenkej një problem serioz dhe se kërcënuakej jo vetëm stabilitetin në Ballkan, por edhe paqen në përgjithësi në Bashkimin Evropian! Ky qëndrim i presidentit grek ndaj Kosovës nuk përbëka problem për kryeministrin shqiptar!

Ceremonia që Janullatosi organizoi më 01 qershor 2014 në katedralen ortodokse në Tiranë, ku ishin të ftuar shovinistë të njohur serbogrekë, ishte konfirmim i mohimit të pavarësisë së kishës ortodokse fanoliane, aq më tepër që ajo u zhvillua në gjuhën greke. Një fakt i tillë nuk përbëka asnjë problem për kryeministrin shqiptar që ishte i pranishëm në atë ceremoni!

Me rastin e dënimit me burgim të përjetshëm të gjashtë shqiptarëve në Maqedoni dhe të protestave të popullit shqiptar që shpërthyen atje në fillim të muajit korrik 2014, Kryeministri Rama pati deklaruar:

“…këto janë pasoja të moszbatimit të plotë të Marrëveshjes së Ohrit dhe të një humbjeje besimi tek shqiptarët, për të cilat garantët nuk duhet t’i kërkojnë të gjitha shkaqet jashtë sferës së përgjegjësive të tyre. Ashtu sikundër besoj unë, edhe flamujt e radikalizmit shqiptar nuk ngrihen mbi shkopinj, por mbi plagë sociale, gërryese, varfëri, papunësi, keqarsimim dhe izolim, të cilat shkaktojnë reaksione nga më agresivet…” (Citohet sipas: “Garantët të reflektojnë për Marrëveshjen e Ohrit”. Marrë nga faqja e internetit e gazëtës “Dita”. 08 korrik 2014.

Nga kjo deklaratë shumë e drejtë e Kryeministrit Rama, rezulton se Shqipëria nuk paska “zero problem” me fqinjët maqedonas, madje paska probleme shumë serioze se atje po shtypen dhe po keqtrajtohen bashkëkombasit tanë prej politikës sa shoviniste, aq edhe raciste te Gruevskit.

Në rubrikën “Komente” të faqes së internetit të gazetës së lartpërmendur, dikush, me pseudonimin “andromeda”, kishte dërguar këtë reagim:

“Hë, mo Rama, si është puna e Ballkanit me zero probleme? E di që ia fut kot ti shpesh herë! Me këta lloj fqinjësh që ke që duan si ta shqyejnë Shqipërinë, s’ke për të pasur qetësi në Ballkan”.

Se sa “zero problem” ka Shqipëria me fqinjët serbë, këtë e kanë vërtetuar ngjarjet e kohëve të fundit dhe sidomos qëndrimi i politikës zyrtare të Beogradit ndaj bashkëkombasve tanë në Republikën e Kosovës që prej përfundimit të luftës më 12 qershor 1999 e deri tani. Kryepeshkopi Irinej ka deklaruar:

“Nuk e kemi humbur Kosovën, ne për Kosovën luftojmë dhe shpresojmë që do t’ia dalim. Kushti i parë për ruajtjen e Kosovës është të jemi të bashkuar” (Citohet sipas: “Irinej: Nuk ka ndarje as njohje të Kosovës”. Marrë nga faqja e internetit “BalkanWeb”. 20 mars 2013).

E njëjta gjë mund të thuhet për “zero problem” edhe me fqinjët malazias, të cilët bashkëkombasve tanë atje ua ndalojnë mbajtjen e simboleve kombëtare.

Çuditërisht, edhe në Serbi, edhe në Maqedoni, edhe në Greqi, në rastet e shpërthimeve të histerisë antishqiptare, fillojnë e dëgjohen thirrjet fashiste: “Vdekje shqiptarëve!”. Në këto kushte, shtrohet një pyetje e thjeshtë fare: mirë që kryeministri Rama thotë se “ne paskemi zero problem me fqinjët”, po si t’ia bëjmë edhe ne, shqiptarët, që fqinjët tanë të kenë zero problem me ne? Edhe përgjigjja është, po ashtu, e thjeshtë fare: gjithsecili të kthehet në trojet e veta etnike, gjithsekush në shtëpinë e vet dhe atëherë s’kemi për të pasur më probleme me njëri-tjetrin. Por këtë s’e dëshiron Evropa, për çka do të flitet në vazhdim.

II

Që në Kongresin e Berlinit, Evropa vendosi që trojet shqiptare t’i kthejë në një përcelë eksperimentale dhe që asokohe e deri tani eksperimentet nuk i ka ndërprerë asnjëherë. Për të kënaqur epshet shoviniste të shteteve fqinje të Ballkanit, Evropa, nën diktatin e shovinizmit rusomadh, eksperimentoi se si trojet etnike të një kombi të copëtohen dhe të bëhen çarçaf, për të parë në praktikë se çfarë të ndodhë me banorët e tij: a do të jenë në gjendje ta durojnë copëtimin, a do të tremben, a do të emigrojnë, a do të nënshtrohen, a do të luftojnë apo do të asimilohen, domethënë a do të shkombëtarizohen?

Madje shovinistët fqinj, me përkrahjen e gjithanshme të Evropës, pa pritur përgjigjen e pyetjeve të lartpërmendura, filluan shpopullimin e dhunshëm të trojeve tona etnike që arrinin deri në Nish. Kjo tkurrje e parë e trojeve tona etnike u shoqërua jo vetëm me shpërngulje te dhunshme, por edhe me vrasje, me djegije, me plaçkitje dhe me përdhunime. Kjo gjendje vazhdoi për 34 vjet me radhë, deri në vitin 1912, kur u shpall pavarësia. Atëherë Evropa u mblodh përsëri në kuvend për të bërë edhe një tjetër eksperiment me kombin shqiptar: organizoi Konferencën kriminale të Londrës të vitit 1913, e cila vendosi të provonte përsëri se çdo të ndodhte me kombin shqiptar pas një tkurrjeje të dytë dhe trojet tona etnike, nga mbi njëqind e ca mijë km², i katandisi në 28 mijë km². Në trojet e mbetura jashtë kësaj ngastre Shqipërie, me kalimin e viteve, ashtu si edhe më parë, vazhdoi gjenocidi kundër popullsisë shqiptare. Shumë shqiptarë të Çamërisë u dëbuan për në Turqi. Pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, me mijëra banorë shqiptarë të trojeve të mbetura nën Jugosllavi, u detyruan të emigronin për në Turqi, popullsia çame u masakrua egërsisht nga nazifashizmi grek, ajo që mundi të shpëtonte gjallë, u dëbua forcërisht për në Shqipëri, kurse popullsia e Kosovës iu nënshtrua një gjenocidi të pashembullt nga ana e shovinizmit serbomadh. Kësisoj Evropa po i vazhdonte eksperimentet me kombin shqiptar. Mos ndoshta me të vetmin qëllim që të provonte se cila ishte forca e mbijetesës së tij, çka nuk e kishte eksperimentuar me asnjë tjetër komb në kontinent? Kësaj pyetjeje nuk mund t’i përgjigjesh dot me siguri. Por që Evropa ka dashur ta zhdukë përfundimisht etninë shqiptare nga hapësira evropiane, kjo nuk do as mend, as dëshmitarë për ta argumentuar, se një gjë të tillë e vërteton Traktati i fshehtë i Londrës i vitit 1915 dhe Konferenca e Paqes në Paris, pas përfundimit të Luftës së Parë Botërore, ku Fuqitë e Mëdha kërkonin ta zhduknin Shqipërinë përfundimisht nga harta e Evropës, çka nuk e lejoi Presidenti Uillson.

Eksperimenti tjetër që ndërmori Evropa në qëndrimin ndaj kombit shqiptar, ishte ai që u zhvillua në vitet ’90 të shekullit të kaluar, kur Millosheviçi, nën soditjen e Evropës, iu turr Kosovës me zjarr dhe me hekur për ta shpopulluar krejtësisht dhe Shqipërinë, në bashkëpunim me Greqinë, ta ndanin secili pjesën e vet dhe të shuhej një herë e mirë çdo gjurmë e kzistencës së kombit shqiptar në trevat e Evropës Juglindore. Ky plan kriminal i Evropës do të ishte zbatuar me domosdo, sikur të mos kishte qenë ndërhyrja e Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe të Anglisë, me bombardimet që organizuan kundër Serbisë.

Pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës, Evropa përsëri nuk hoqi dorë nga eksperimentet e veta në dëm të popullit shqiptar dhe në mbrojtje të interesave të Serbisë. Përmes strukturave të UNMIK-ut dhe të EULEKS-it, ajo eksperimentoi dhe vazhdon të eksperimentojë se si një pavarësi e shpallur zyrtarisht dhe e njohur nga një shumicë e madhe vendesh, mund të shndërrohet në karikaturën e vet përmes një shteti pa identitet dhe pa dinjitet kombëtar, të cilin e qeveris një minoritet i huaj. Me këtë karikaturë, Evropa donte të provonte se si pavarësia e një shteti mund të bëhet krejtësisht e paqenë kur me nxitjen dhe me sponorizimin e saj, atë e administron një klasë politke vendase krejtësisht mercenare. Rezultatet këtij eksperimenti duken më së miri në Kosovë, ku qeveria e Thaçit është vënë kokë e këmbë në shërbim të pakicës serbe, e cila urën e Ibrit e ka bllokuar me pirgje zhavorri.

Në këto kushte, Evropa, përmes baroneshës Eshton, ndërmori eksperimentin e radhës për të ulur në tryezën e bisedimeve viktimën me xhelatin dhe kërkoi që shteti i Kosovës të vihej në shërbim të xhelatëve të djeshëm të Beogradit, të cilët nuk janë penduar botërisht për krimet që kanë kryer kundër popullit shqiptar. Pasojat e këtij eksperimenti tani duken açik: shteti i Kosovës sot është një i vdekur dhe i pakallur. Qëndrimi i Brukselit përmes baroneshës Eshton ndaj Kosovës, ishte vazhdim i qëndrimit të Sekretarit të Përgjitthshëm të OKB-së, të shprehur me gjashtë pikat e famshme për poshtërimin e Prishtinës para xhelatit të Beogradit. Qeveria Thaçi dhe vetë Thaçi, pranuan të vetëposhtëroheshin, duke u ulur në një tryezë me xhelatin e Beogradit, pa kërkuar prej tij paraprakisht pendesën publike.

Personaliteti i shquar i kulturës franceze, Zhan-Pol Sartri (Jean-Paul Charles Aymard Sartre 1915-1980), ka thënë:

“I urrej viktimat që respektojnë xhelatët e vet”.

Ismail Kadare ka thënë të njëjtën gjë këtu e pesë vjet të shkuara:

“…Ka një trysni të pjellë nga një keqkuptim disi i përgjithshëm që, duke mos u kujtuar krimet serbe, ndihmohet paqësimi i gadishullit. Keqkuptimi është i rëndë. Dhe kryekëput i dëmshëm… Por kjo kinse zgjidhje idilike, pa pendesë dhe pa dallim të xhelatit nga viktima, fsheh një kurth të rrezikshëm…. Po kryhet kështu mu në sytë tonë, të krejt kontinentit, një dhunim monstruoz ndaj së vërtetës. E bashkë me këtë, kërkohet që Europa dhe Aleanca Atlantike t’i bëjë, në një farë mënyre, një mohim aksionit më emancipues të saj: ndërhyrjes për ndalimin e një masakre. E vërteta në këtë rast është një dhe nuk mund të ndryshohet. Në Kosovë krimet serbe kanë qenë të lemerishme”(Citohet sipas: Kadare: Nuk mund të harrohen krimet serbe në emër të paqes ballkanike. Intervistë për gazetën “Illyria”. Marrë nga faqja e internetit e gazetës “55”. 19 qershor 2009).

Këtë vijë arsyetimi të të dy personaliteteve të lartpërmendura, e vazhdon edhe shkrimtarja e shquar Vilhelme Vranari Haxhiraj:

“Përse gjenocidi në gadishullin e Ballkanit u ndoq vetëm ndaj shqiptarëve, të cilët u masakruan dhe u përndoqën nga trojet e të parëve ilirë si në Çamëri, në Kosovë, në Mal të Zi, në Bosnjë e Maqedoni, një shfarosje që ende nuk ka marrë fund?… Nuk duhet të harrojmë se ende këlthet për drejtësi Nata e Shën Bartolomeut të Tivarit, ulëret Çamëria për pronarët e saj legjitimë” (Vilhelme Vranari Haxhiraj. “Historianët a do të kërkojnë vallë përse gjenocidi në Ballkan u ndoq vetëm ndaj shqiptarëve?!”. Citohet sipas: “Tribuna shqiptare”. 05 maj 2014).

Eksperimentin Evropa po e vazhdon edhe në marrëdhëniet e Shqipërisë me Serbinë. Në vend që të kërkonte prej Serbisë daljen me pendesë të fortë para opinionit ndërkombëtar për krimet që ka kryer kundër kombit shqiptar më shumë se një shekull dhe të ngulte këmbë që presidenti ose kryeministri serb të shkonte i pari për vizitë në Tiranë për shprehjen e asaj pendese, përkundrazi, Evropa kërkoi me ngulm që kryeministri shqiptar të shkojë i pari për vizitë te xhelati i Beogradit. Dhe Evropa të vëzhgonte ecurinë e eksperimentit: si do të zhvilloheshin ngjarjet kur kryeministri shqiptar të zbriste në aerodromin e Beogradit, ku do të përballej vetëm me valvitjen e flamurit kombëtar serb dhe jo me valvitjen e flamurit kombëtar shqiptar? Kryeministri shqiptar e duroi me gjakftohtësi këtë fyerje  publike që po i bëhej dinjitetit tonë kombëtar nga xhelati i Beogradit, nën soditjen e Evropës. Se është e pamundur që Beogradi të mos e ketë vënë në dijeni paraprakisht Brukselin se kryeministri shqiptar do të pritej në Beograd, por pa flamurin kombëtar shqiptar në aerodrom.

Kryeministri Rama mbajti një qëndrim shumë dinjitoz në konferencën e shtypit me kryeministrin Vuçiç: deklaroi prerë se Kosova është shtet i pavarur dhe ky është një realitet i pamohueshëm. Dhe kryeministrit serb s’kishte pse t’i mbetej qejfi për një realitet që e kanë pranuar 108 shtete. Por pas përfundimit të Konferencës së shtypit, kryeministri Vuçiç vërtetoi faqe botës se Serbia është vite drite larg kodit moral të shqiptarëve: ai, në vend që t’i jepte dorën kryeministrit shqiptar dhe, si mysafir që ishte, ta ftonte të kalonte i pari përpara, ai, përkundrazi, i ktheu shpinën dhe u largua vetë i pari. Ky ishte një turp deri në përmasat e një skandali diplomatik që kryeministri Vuçiç manifestoi faqe botës. Dhe Brukseli nuk reagoi absolutisht për këtë skandal të Beogradit ndaj kryeministrit shqiptar. Sepse ishte duke soditur ecurinë e eksperimentit të vet.

Kur pashë atë skenë të shëmtuar që kryeministri Vuçiç i lejoi vetes, më erdhi ndër mend një fjalë e urtë e trevave labe: “dëm sapuni tek arapi!”, ose, e thënë ndryshe, “qenin laje edhe me sapun me erë, ai prapë erë qeni do të bjerë”.

Megjithatë, unë kam përshtypjen se kryeministri Vuçiç u soll pa edukatë ndaj kryeministrit Rama kur mbaroi konferenca e shtypit jo për faktin se qëndrimi i tij buronte nga motive të brendshme të formimit të tij intelektual, por për të qenë në një gjatësi vale me opinionin publik serb, i cili është tërësisht shovinist në qëndrimin ndaj etnisë shqiptare, ashtu si edhe sivëllai i tij grek. Se po të sillej me edukatë, ku ta dish se ç’mund të sajonte nesër-pasnesër ndonjë çetnik-snajperist dhe Vuçiçi të pësonte fatin e kryeministrit Xhinxhiç.

Kryeministri Vuçiç, pas ndeshjes së 14 tetorit, deklaroi me një shqetësim të madh:

“Njerëzit që thonë se Shqipëria e Madhe është mankthi ynë, kanë plotësisht të drejtë. Por ky nuk është vetëm mankthi ynë, është një mankth evropian, është një mankth i njerëzimit dhe ne do bëjmë çdo gjë për të ndaluar botën të përfshihet nga ky mankth. Shpresojmë që shqiptarët normalë do ta kuptojnë këtë mesazh” (Citohet sipas: Vuçiç mesazh shqiptarëve: Do ta ndalojmë “Shqipërinë Etnike”. Marrë nga faqja internetike e gazetës “Mapo on line”. 18 tetor 2014).

Pas kësaj deklarate të Vuçiçit, edhe ne, shqiptarët, duhet të mendojmë thellë se si ta çlirojmë Serbinë, Evropën dhe mbarë njerëzimin nga makthi i “Shqipërisë Etnike”. Sepse Serbinë po e torturon makthi që po mban të kolonizuara troje etnike shqiptare, Evropën po e torturon makthi për krimin që kreu në vitin 1878 dhe në vitin 1913 kundër trojeve etnike shqiptare, njerëzimi po u shqetësuaka për makthin që po e munduaka kontinentin plak. Në këto kushte, shqiptarëve s’u mbetet rrugë tjetër, veçse të ngrihen peshë më këmbë dhe të kërkojnë ribashkimin paqësor të krejt trojeve tona etnike, në mënyrë që të shpëtojnë nga makthi që të gjithë një herë e mirë.

Evropa nuk e detyroi presidentin serb Tomislav Nikoliç që ta priste kryeministrin Rama, por pranoi këmbënguljen e tij që të mos e priste. Se domosdo, në raportet Tiranë-Beograd, Evropa gjithmonë mban anën e Beogradit, se prapa tij vigjëlon Moska, së cilës Brukseli i rri lepe-peqe për gazin që i dërgon.

Për kryeministrin Rama pas vizitës në Beograd, presidenti Tomislav Nikoliç deklaroi se “ai është i papërgjegjshëm”. Një deklaratë e tillë i shkon për shtat një njeriu me një gjendje psikologjike të diskutueshme. Sepse kryeministri Rama tha një të vërtetë që e mbrojnë 108 shtete në mbarë botën. Pas kësaj deklarate, presidenti Nikoliç duhet t’i nënshtrohet kontrollit mjekësor nga ana e një specialisti të neuropsikiatrisë.

Po ç’bëri Evropa, nëpërmjet Gjykatës Ndërkombëtare të Hagës, pas vizitës së kryeministrit Rama në Beograd? Liroi “përkohësisht” nga burgu shovinistin e tërbuar Sheshel, me pretekstin se na qenka i sëmurë dhe u dashka kuruar në Beograd! Po pse, në Holandë, ku ndodhet gjykata në fjalë, nuk paska mundësi për kurim?! Dhe Shesheli, sapo zbriti në Beograd, deklaroi me zërin plot: “Nikoliçi dhe Vuçiçi janë tradhtarë”. E kishte fjalën se pse e lejuan ardhjen për vizitë të kryeministrit Rama në Beograd.

S’ka asgjë për t’u çuditur: Evropa vazhdon eksperimentet në Evropën Juglindore, në kurriz të kombit shqiptar. Dhe ka për t’i vazhduar gjithmonë, në qoftë se në Shqipëri nuk do të dalë në skenën politike një burrë shteti, një udhëheqës trim, përfaqësues i një klase politike trime, me formim nacionalist, i imunizuar nga mikrobi i mallkuar i mercenarizmit, që të ketë shumë besim te populli shqiptar dhe të mbështetet fort në përkrahjen e tij të fuqishme që t’i thotë Evropës:

“Boll më me eksperimente, trojet etnike shqiptare duhet t’u rikthehen të zotërve të tyre legjitimë!”.

Marrëveshjet e fshehta për azil: Franca vazhdon spastrimin etnik të Kosovës

02/01/2015 Lini një koment

Zeqir BEKOLLI

 

MARRËVESHJET E FSHEHTA PËR AZIL: FRANCA VAZHDON SPASTRIMIN ETNIK TË KOSOVËS

refugjate

A është me “sherr” hapja e dyerve për azil, për kosovarët, nga ana e Francës?!

Skandali, që po i ri përsëritet vendit tonë me largimet masive të përkujton largimet e dhunshme, pas viteve të 90-ta, që i bënte regjimi kriminal i Millosheviqit ndaj shqiptarëve me qëllim të popullimit të Kosovës me pjesëtarë të pakicave serbe nga Bosnja dhe Kroacia. Atë kohë, regjimi kriminal i Millosheviqit pat mundësuar hapjen e shumë “agjencive turistike” të cilat ndihmoheshin nga institucionet e atëhershme: policia, sigurimi i shtetit dhe ai i armatës , nga kisha dhe  grupet paramilitare serbe që operonin në Kosovë.

Këto kishin synim  parësor spastrimin etnik të vendit. Atë periudhë, rrugë kryesore për depërtim në shtetet  e  Perëndimit ishte pikërisht Serbia e cila stimulonte mafian që bartnin njerëz e familje të tëra . Atëherë pjesa dërrmuese e të larguarve kishin arsye, sepse ndodheshin në prag të rrezikimit individual dhe kolektiv , që pasoi në vitet 1998-1999, jo vetëm për zhdukje, por edhe për shkak të urisë, ngase vendet e punës u spastruan etnikisht nga regjimi në fuqi. Udhëheqja e kohës në Kosovë heshte për ballë një rreziku të tillë, që i kanosej vendit, në periudhën kur qindra autobusë të “agjencive turistike” parkoheshin para Pallatit të Mediave dhe largoheshin me udhëtarë drejt vendeve të Evropës. Ishin tepër të dhembshme ato pamje, që sot kur i kujtojmë, na duken se i kemi parasysh.

Çuditërisht, pamje të tilla na shfaqen, sot,  para syve tanë edhe gjashtë vjet pas shpalljes së Pavarësisë së vendit. Pamjet e tilla janë të tmerrshme dhe sinjal i keq për vendin në ndërtim e sipër. Si lugetër, janë ringjallur “agjencitë” e djeshme dhe të pa prekura nga askush janë futur në zingjirin e ri spastrimit etnik të Kosovës . Nëse pas viteve të nëntëdhjeta strukturat e shtetit paralel të Kosovës, kur i atakonim për këtë çështje, ankoheshin për mungesë të mekanizmave për ndalimin e këtij fenomeni, sot, është një situatë krejt tjetër. Kosova i ka institucionet qendrore dhe lokale, i ka mekanizmat e shtetit, policinë, të cilat duhet t’i ndërmarrin hapat e tyre seriozë dhe ta ndalin hovin e këtij fillimi fatkeq për  ri zbrazjen e Kosovës.

Nuk do mend se kjo fushatë e largimit e ka një skenar që duket sheshazi. E ky skenar iu konvenon edhe përfituesve (mafias serbo-shqiptare) të cilët , si më parë, nxjerrin përfitime të mëdha nga këto largime. Një njoftim i MPB-së për largim të 26 mijë qytetarëve (21 mijë vjet e 14 mijë sivjet) dhe një njoftim tjetër medial për 35 mijë azilkërkues nga Kosova anekënd Evropës, flet për seriozitetin e kësaj çështjeje.

Pos kësaj, ishte lajm shumë i keq i Qeverisë Franceze, i kumtuar nëpër media, për heqjen e Kosovës nga vendet stabile dhe rihapjen e mundësisë për kosovarët për marrje të azilit në atë shtet. Ky hap i Qeverisë franceze, doli pas lajmit për botimin e librit të komandantit të forcave speciale franceze Zhak Hogar, i cili ka pranuar se “ishin trupat franceze ato që e ndanë Mitrovicën në vitin 1999”, mbi baza etnike, që nënkupton futjen e një pyke të destabilitetit afatgjatë në Kosovë. Këtu, na del edhe një element jo i këndshëm nga Marrëveshja e nënshkruar me Serbinë, për qarkullim nëpër Serbi vetëm me leje të njoftimit  e cila ua lehtëson njerëzve kalimin nëpër atë shtet, që është në funksion të ri zbrazjes së vendit.

Franca, do të kishte bërë ma mirë, që të angazhohej në liberalizimin e vizave, në mënyrë që qytetarët të shkonin lirshëm dhe të ktheheshin, madje si shtet i fuqishëm që është, të angazhohej në ndonjë investim kapital në vendin tonë, ku do të mund të punësoheshin të rinjtë tanë të cilët ndodhen para halleve të mëdha. Investimi në projekte kapitale është ndihmë për Kosovën, jo hapja e derës dhe strehimi politik, që gjithsesi janë me sherr. (Autori është ish-gazetar i “Rilindjes”)

Antievropianizmi i elitave politike shqiptare

29/07/2014 Lini një koment

Nexhmedin ADEMI

 

ANTIEVROPIANIZMI I ELITAVE POLITIKE SHQIPTARE

Nexhmedin Ademi

Nexhmedin Ademi

Integrimet  euroatlantike dhe evropiane ishin togfjalëshit më së shumti që elitat tona politike dhe intelektuale i kanë përdorur ne dy dekadat e fundit. Ka një mobilizim të elitave kulturore e politike që integrimin në Bashkimin Evropian e paraqesin të pa alternativ duke e lidhur me fatin dhe mirëqenien e kombit. Ideja e integrimit është shndërruar në mendim programatik të pjesës dërmuese në shoqërinë tonë. Përkundër këtij mobilizimi intelektual, politik e kulturorë, klasa politike shqiptare në Shqipëri dhe Kosovë nuk arriti t’i bind evropianët se shqiptarët e meritojnë të jenë pjesë integrale e shteteve të Bashkimit Evropian. Kështu, Shqipëria dështoi në marrjen e statusit kandidat për anëtarësim në  BE, ndërsa Kosovës i duhet ende shumë për të  bërë për të arritur Marrëveshjen për Stabilizim dhe Asociim me Bashkimin Evropian, në mënyrë që të përfitoj nga liberalizimi i vizave për  lëvizjen e lirë të qytetarëve të saj.

Jeta politike tek ne nuk e njeh dështim. Këtë pohim, më së miri e kanë materializuar në dobi të vetin, elitat tona politike. Prandaj ata nuk ndihen të trazuar nga mundësia për të dështuar. Nëse do  të kishte pak ndërgjegje në arenën e mbijetesës politike, elitat tona politika më e pakta që do të duhej të bënin, është, pranimi para qytetarëve të tyre, se kanë dështuar për  fajin e tyre në realizimin e premtimit për dy dekada radhazi të integrimit në Bashkimin Evropian, për të sjellë mirëqenie sociale dhe standard më të mirë të jetesës për qytetarët. Shkak i vetëm i mos realizimit të këtij synimi është sjellja tipike, jo evropiane e klasës tonë politike. Është faji i politikanëve pse deri tani nuk kanë arritur të ndërtojnë shtetin ligjorë. Evropa nuk toleron një shoqëri të integrohet në familjen e saj aty ku nuk janë të ndara dhe funksionale pushtetet e gjyqësorit, ekzekutivit dhe legjislativit. Përjashto këtu përvojën e Rumanisë, Hungarisë dhe Bullgarisë, të cilën është duke e paguar shtrenjtë taksapaguesi evropian. Ne mungesë të plotësimit të këtyre standardeve shtet formuese, zënë rrënjë korrupsioni, varfëria, klientelizmi, nepotizmi, partiokracia ajo që njihet ndryshe si mafia politike etj. Të gjitha këto dukuri më së shumti e shpërfillin interesin e qytetarit duke krijuar favore për klasën e korruptuar politike. Demosi shtrihet për toke, klientela politike ngritë perandoritë e veta të biznesit. Çfarë pon ndodh me elitat tona politike? Në vend se  t’i përvishen punës për të plotësuar standardet për t’u integruar në BE si rezultat i paaftësive të tyre, ne po tolerojmë sjelljet e tyre të pa përgjegjshme që ndikojnë në varfërimin tonë intelektual, moral e ekonomik. Për  të qëndruar në këmbë këto elita ditë për ditë alarmojnë opinionin me sajesa dhe rreziqe imagjinare si pengesë në rrugën e integrimit! Fajtori është i ditur! Tendenca në rritje e islamit politik, ekstremizmi islamik, identiteti kulturor islamo oriental me shumicë i shqiptarëve etj.

Vetëm pse shpreh dëshirën për të qenë pjesë e diçkaje, kjo nuk do të thotë se je në rrugë të duhur për të realizuar të njëjtën dëshirë. Pikëpamja konceptuale mbi Evropën është ideja që ka ndërtuar ajo për vetën si projekt filozofik, politik e kulturorë me koncepte qytetare. Prandaj, është shprehje e minimumit të njohurive mbi të kuptuarit e Evropës dhe evropianizimit nëse ajo sot identifikohet vetëm me modelin kulturor – religjioz. Nëse është fajtorë komponentja religjioze islame e identitetit nacional të shqiptarit pse nuk kemi arritur të integrohemi në Evropë, atëherë ky është hall i madh që elitat tona politike e kulturore ja kujtojnë evropianëve. Evropa ne lëkurën e saj ka përjetuar tmerre të mëdha derisa nuk është liruar nga pikëpamja esencialiste mbi identitetin evropian, e mbështetur në superioritetin e racës, gjuhës, ngjyrës e religjionit – krishterimit. Në rast se nuk është shqetësim për evropianët rritja e politikave djathtiste me agresivitetin e tyre ndaj elementeve të imigracionit jo të bardhë, kjo edhe më pak do të duhej të mbetet breng e jona. Në plan të parë do të duhej të jetë shqetësim për vetë evropianët, para se të jetë shqetësim për neve, pse ne nuk jemi sikur ata dhe pse ne nuk po integrohemi në Evropë. Ne nuk kemi integritet intelektual t’ia zgjidhim këtë dilemë Evropës. Ajo duhet ta zgjidhë vetë duke u ballafaquar me forcat në rritje të ekstremizmit djathtist. Për ndryshe kam frikën se një demunitiv i emrit të Hitlerit është në pritje të ndonjë embrioni të ndonjë nëne të “pastër”, të racës së “kulluar” ariane, evropiane, për t’i shkaktuar Evropës po aq vuajtje dhe tmerre sa edhe gjyshi i tyre.

Debati në mjediset shqiptare duhet të orientohet drejt asaj, se si ta sjellim Evropën dhe njëmendësinë evropiane në hapësirat shqiptare. Kjo do të mundësonte që kjo shoqëri, të dalë nga mentaliteti i tribuve dhe despotizmit oriental, i cili edhe pas dy dekadave seriozisht po e rrezikon procesin e integrimeve evropiane. Në këtë drejtim shumë më tepër do të hynte në përdorim plotësimi i kritereve dhe standardeve bazë, që kërkohet për vendet që synojnë anëtarësimin në BE, se sa ideja e evropianizimit të kuptohet si klishe e mbështetur sipas modelit kulturorë. Para se të jenë pengesë për integrime evropiane te shqiptarët “fëlliqësira të natyrës religjioze – fetare”, siç  mendojnë disa, mendoj se pengesë reale për mos integrim janë pikërisht, “fëlliqësirat” dhe “pisllëqet” e politikanëve tanë të cilët me paaftësinë e tyre për të ndërtuar shtet ligjorë në dobi të qytetarit shqiptarë janë shndërruar në antievropianistët më të mëdhenj të kombit tonë.

Elitat politike shqiptare mundë të ndihen të akomoduara derisa në skenën politike të paraqiten modele të politikanëve dhe partive të reja me profile kulturore e intelektuale më të merituara për ta drejtuar popullin dhe ndërtuar shtetin.

 

Burimi: http://shenja.mk/index.php?news=7159

Hierarkia e evropianizimit

11/04/2014 Lini një koment

Enis SULSTAROVA

 

HIERARKIA E EVROPIANIZIMIT

Enis Sulstarova

Enis Sulstarova

Kontinenti i Evropës nuk ka kufij të qartë gjeografikë në pjesën lindore të tij, aty ku bashkohet me Azinë. Kjo do të thotë se të paktën caku lindor i Evropës duhet menduar si “i butë” – një cak imagjinar i përcaktuar nga ligjërimet historike dhe kulturore, përkundër kufijve “të fortë” institucionalë dhe ligjorë. Analiza e caqeve të përfytyruara të Evropës është një përpjekje për të kuptuar se si pushteti simbolik i tyre natyralizon dhe legjitimon kufijtë “e fortë” politikë të Evropës, që gjatë historisë kanë qenë të debatueshëm, sikurse debatohet sot mbi kufijtë përfundimtarë të Bashkimit Evropian (BE). Pas mbarimit të Luftës së Dytë Botërore, në ligjërimet mbi bashkimin dhe paqen në Evropë, koncepti i “Evropës” barazohej me Perëndimin, edhe sepse Perdja e Hekurt ofronte një kufi politik për botën e lirë. Pas rënies së komunizmit, zgjerimi i BE-së drejt lindjes u bë nën terminologjinë e “evropianizimit”, e cila nënkuptonte se disa rajone të kontinentit nuk ishin aq “evropiane” sa duhet ose, të paktën, jo në të shkallë që ishin vendet e Evropës Perëndimore. Për më tepër, nga këndvështrimi perëndimor dhe ai i disidentëve nga Evropa Lindore, komunizmi përfaqësonte një rrugë “jonormale” të zhvillimit. Nuk është e rastësishme që Habermasi kryengritjet kundërkomuniste popullore të vitit 1989 i quante “revolucione korrigjuese”, për të na thënë se ato nuk paraqisnin ide të reja, por ishin një kthim drejt kapitalizmit dhe demokracisë liberale, të cilat komunizmi më parë i paraqiste si të kapërcyera.

Sigurisht “evropianizimi” ka një histori edhe më të gjatë, sepse përpara ekzistencës së BE-së konceptet e “Evropës” dhe të “Perëndimit” kanë qenë një referencë thelbësore për projektet e ndërtimit të shteteve kombëtare në kontinent. Ideja bazë e modernizimit është se shoqëria njerëzore mund të ndryshohet dhe të përmirësohet me anë të arsyes dhe në këtë aspekt qenia “evropian” dhe njohja si i tillë nga të tjerët kanë qenë për kombet e reja të kontinentit një simbol i fuqishëm identitar. Prandaj “evropianizimi”, i kuptuar si një kontekst normativ, i ka paraprirë BE-së dhe proceseve të integrimit në BE. Në këtë mënyrë, me mbarimin e Luftës së Ftohtë, në pjesën lindore të kontinentit miti i “rikthimit në Evropë” ka udhëhequr shndërrimet strukturore në sferat politike dhe ekonomike, por edhe ka rindezur përfytyrimet kolektive të kombit dhe vazhdimësinë e projekteve kombëtare që mendoheshin se kishin mbetur të ngrira gjatë komunizmit.

Fuqia e evropianizimit të sotëm qëndron te lidhja e tij me idetë e bashkimit, paqes dhe pranimit të larmisë kulturore si vlera, por historikisht ideja e Evropës është përdorur edhe në të mirë të përjashtimit kulturor dhe racor. Përkufizimi negativ i Evropës (d.m.th. ajo çka Evropa nuk është) është edhe sot për shumë evropianë më i lehtë se sa evidentimi i atyre gjërave që ata kanë të përbashkëta. Përkufizimi më i zakonshëm negativ i Evropës në histori ka qenë me anë të diferencimit të saj me Azinë dhe Lindjen. Rrënjët e këtij dallimi i gjejmë deri në lashtësi te ndarja midis grekëve dhe barbarëve. Në Mesjetë e deri në fillimet e kohës së re, identiteti i Evropës së krishterë përkufizohej përkundër “saraçenëve” dhe turqve myslimanë, ndërsa statusi i rusëve ishte ai i evropianëve liminalë: të krishterë, por skizmatikë, të bardhë, por të paqytetëruar, evropianë dhe mongolë njëkohësisht. Në kohën moderne, nisur nga këndvështrimi i fuqive evropiane përgjatë Atlantikut, popujt periferikë në jug, lindje dhe juglindje të Evropës nuk trajtoheshin si plotësisht evropianë, por si gjysmë-evropianë ose gjysmë-orientalë dhe këto cilësime u rishfaqën me rënien e komunizmit.

Pas vitit 1989 marrëdhëniet e pushtetit midis pjesëve perëndimore dhe lindore të kontinentit paraqiten si një pjerrinë qytetëruese, të cilën duhet ta ngjisin vendet e Evropës Lindore për ta arritur utopinë e re globale të liberal-demokracisë që tashmë e gëzon Evropa Perëndimore. Ndërsa BE-ja qëllimisht merr mbi vete përfaqësimin e idesë së Evropës dhe flet në emër të Evropës, ajo përhap iluzionin se nuk ka Evropë tjetër, veç BE-së. Në misionin e saj qytetërues “të evropianizimit” të pjesës tjetër të kontinentit, BE-ja përpiqet të ndikojë politikat e brendshme dhe të jashtme të shteteve fqinjë. Disa prej tyre i ka pranuar tashmë brenda vetes dhe po e kontrollon përparimin e të tjerëve që janë në listën e pritjes. Ndërsa është e vërtetë që BE-ja nuk të njësohet plotësisht me perandoritë e vjetra evropiane, në krahun tjetër, siç vëren politologu Jan Zielonka, ajo bën atë që kanë bërë edhe perandoritë e mëparshme: ushtrimin e kontrollit mbi aktorët periferikë me anë të aneksimit ose dominimit joformal. Ta quash evropianizimin e sotëm si të ngjashëm me misionet qytetëruese perandorake nuk është thjesht retorikë, sepse evropianizimi, sikurse edhe misionet qytetëruese në historinë e shekujve të kaluar, orvatet t’i bindë periferitë se ai është i mirë për to dhe jo vetëm për kombet perëndimorë. Ai gjithashtu krijon lidhje normative midis periferive dhe qendrës, të cilat bëjnë të mundur bashkëjetesën dhe bashkëpunimin paqësor. Vlerat dhe normat e projektit evropian janë “perëndimore” në zanafillë dhe se vendet ish-komuniste janë marrësit e tyre dhe fakti që evropianizimi është i mirëpritur në periferi, nuk e fsheh dot asimetrinë e madhe në terma materiale dhe ideore që ekziston midis bërthamës perëndimore të BE-së dhe vendeve paskomuniste që i bashkëngjiten asaj. Për disa “evropianiteti” është i dhënë, kurse të tjerët duhet ta fitojnë me shumë punë atë, në mënyrë që të kapërcejnë instinktet dhe tiparet e veta “orientale”.

Vendet ish-komuniste nuk mund t’i negociojnë kushtet e “evropianizimit”, por duhet t’i ndjekin recetat e BE-së, FMN-së dhe Bankës Botërore nëse vërtet duan ta arrijnë “demokracinë”, “kapitalizmin” dhe që së fundi të bëhen “evropianë”. Duke perifrazuar shkrimtarin Xhorxh Oruell mund të themi se të gjithë jemi evropianë, por një pjesë janë më evropianë se të tjerët. Ligjërime të tilla për identitetin jo plotësisht evropian të periferisë së Evropës kanë shoqëruar evropianizimin e kësaj të fundit. Siç e vumë në dukje më sipër, “evropianizimi” i vendeve ish-komuniste duhet konceptuar ndarazi nga procesi i integrimit në BE, sepse ai ka të bëjë me (ri)bërjen pjesë në qytetërimin evropian dhe jo vetëm në BE. P.sh. anëtarësimi i Shqipërisë në NATO në vitin 2009 u quajt nga shqiptarët si një pohim më shumë se vendi është tani më i evropianizuar se më parë, edhe pse anëtarësimi në BE dukej i largët. Jo më kot një nga parullat që hodhi qeveria e atëhershme ishte “Sot në NATO, nesër në BE”. Në këtë mënyrë, pjesërisht për t’iu përgjigjur prapambetjes materiale dhe teknologjike krahasuar me Evropën Perëndimore dhe pjesërisht për t’u paraprirë dhe përgjigjur perceptimeve të perëndimorëve për ta, elitat kulturore dhe politike të Evropës Lindore i kanë rindërtuar identitetet kombëtare rreth “mungesës” së Evropës. Në sytë e këtyre elitave modernizuese, popujve të tyre u mungojnë tipare të dhëna që i kanë perëndimorët, prandaj evropianizimi synon që ta kapërcejë hendekun, edhe duke thirrur në ndihmë fuqitë perëndimore. Presidenti i atëhershëm i Bullgarisë, Zhelju Zheljev, në një vizitë në Francë në vitin 1994 ai tha këto fjalë qeverisë franceze, e cila në atë kohë mbante presidencën e BE-së: “Na bëni sa më shpejt evropianë nëse nuk doni që të bëheni ju vetë ballkanas”. Me fjalë të tjera, na qytetëroni, nëse nuk doni që ju vetë të bini në nivelin e barbarisë.

Duke e pranuar si legjitime hierarkinë Perëndim-Lindje, elitat e shteteve që synojnë integrimin me BE-në kanë zhvilluar mitet e veta të “rikthimit në Evropë”, në këtë mënyrë duke e konsideruar komunizmin si diçka joevropiane ose jashtë-evropiane, që iu imponua atyre dhe duke i bërë apel një bashkësie evropiane parakomuniste, që në realitet nuk ka ekzistuar asnjëherë. Ligjërime të tilla janë emërtuar si “orientalizëm i Evropës Lindore”, “imagjinatë vetë-kolonizuese”, “vetorientalizëm” apo “orientalizëm i brendshëm”, sepse elitat kombëtare e shohin popullin e tyre ose pjesë të këtij të fundit, si “jo plotësisht evropiane” ose edhe me veti “barbare” që duhen fshirë. Këto elita duke u identifikuar tashmë me Perëndimin, edhe pse mund të kenë qenë dikur pjesë e elitës (kundërperëndimore) komuniste, vajtojnë pse nuk kanë lindur në Paris ose Londër, por në mesin e kësaj turme inferiore injorantësh, katundarësh, malokësh apo orientalësh që nuk marrin vesh nga Evropa dhe na i turpëron para Evropës. Një strategji që kanë ndjekur elitat kombëtare për t’i shpëtuar inferioritetit që ndjejnë përballë Perëndimit, është orvatja ligjërimore për ta shkëputur vendin e tyre nga rajoni “jo dhe aq evropian” dhe për ta bashkangjitur me ndonjë rajon tjetër “më evropian”. Është i njohur rasti i intelektualëve disidentë çekë, hungarezë dhe polakë që përpiqeshin t’i thoshin Perëndimit se vendet e tyre përbënin rajonin e Evropës Qendrore, i cili mbahej peng nga Bashkimi Sovjetik. Kur Evropa Qendrore u pranua në Perëndim si një rajon më evropian se sa rajonet më në lindje apo juglindje, ishte radha e Sllovenisë dhe e Kroacisë që të kërkonin të bëheshin pjesë e Evropës Qendrore, për t’i ikur identifikimit me Ballkanin. Ndërsa elitat e vendeve të tjera ballkanike bënë përpjekje për ta riemërtuar rajonin e tyre si Evropë Juglindore, për të theksuar përkatësinë e tij evropiane. Në IRJM, që ndodhet në zemër të Ballkanit jugor, përfaqësuesit më të lartë të shtetit e përshkruanin vendin e tyre si ballkanik jotipik, sepse ai nuk ishte përfshirë në luftërat civile të ish-Jugosllavisë. Ky ligjërim vazhdoi edhe pas përplasjeve ndëretnike të vitit 2001, sepse kapërcimi i krizës u interpretua nga qeveritarët maqedonas si një “zgjidhje evropiane”, ndryshe nga sa kishte ndodhur me republikat e tjera. Ngjashëm, në Shqipëri disa intelektualë protestuan për vendimin e burokracisë së BE-së për ta përfshirë vendin e tyre në rajonin e porsandërtuar të Ballkanit Perëndimor. Publicisti Agron Alibali në vitin 2003 sugjeronte që Shqipëria të merrte nismën e krijimit të pakti rajonal të “Evropës së Adriatikut”, për t’u shkëputur nga konotacionet negative që mbarte fjala Ballkan në mendjet e evropianëve dhe për të përfituar nga konotacionet pozitive që u përcillte atyre Adriatiku: qytetërimet e lashta mesdhetare dhe destinacionet turistike të stinës së verës.

Siç shihet, elitat e kombeve periferike dhe “vetë-kolonizuese” përpiqen të dëshmohen si evropianë me anë të përjashtimit të fqinjëve nga evropianiteti i supozuar. Milica Bakiç-Hajden këtë dukuri e ka përshkruar me termin “orientalizëm i radhitur”, sepse sipas saj, elitat e kombeve që përbënin ish-Jugosllavinë e quanin “oriental” fqinjin: sllovenët këtë e bënin me kroatët, kroatët me serbët, serbët me maqedonasit, shqiptarët e boshnjakët. Kjo përfshirje e vetes me anë të përjashtimit të tjetrit ka ndodhur edhe në pjesë të tjera të Evropës Lindore, ku përmes orientalizmit dhe racizmit, dështimi për t’u ngjitur më lart në pjerrinën e Evropës u vishet popujve “orientalë”: qëndrime të tilla gjenden te çekët për sllovakët ose te polakët për ukrainasit dhe rusët. Një zgjatim i kësaj dukurie të radhëve të orientalizmit janë edhe mitet antemurale, d.m.th. mitet e bedenit mbrojtës të qytetërimit. Që nga Spanja e deri në Poloni e Ukrainë janë të përhapura mitet se si në një kohë të caktuar historike një popull i vogël kufitar u vetëflijua për të shpëtuar krishterimin, “Evropën” ose “qytetërimin evropian” nga barbarët arabë, turq, mongolë, rusë, myslimanë ose komunistë.

Në këmbim këta popuj presin që Evropa t’i njohë dhe t’i kompensojë në të tashmen për flijimin e tyre historik. Për politikanët dhe intelektualët serbë në vitet ’80-’90-të të shekullit të kaluar, Serbia e kishte mbrojtur Evropën prej turqve dhe ishte e gatshme ta bënte sërish kundër myslimanëve boshnjakë dhe shqiptarëve, në mënyrë që fundamentalizmi islamik të mos gjente rrugë kalimi nëpër Ballkan dhe drejt perëndimit. Ndërsa shqiptarët e kanë ndërtuar mitin e tyre antemurale rreth heroit Skënderbe që e “shpëtoi” Evropën prej pushtimit turk. Në nëntor të vitit të kaluar, kryetari i Kuvendit të Shqipërisë, me rastin e përurimit të statujës së Skënderbeut në sheshin eponim të qytetit italian të Fermos, e lidhi ndihmesën e heroit shqiptar për “Evropën” e kohës së tij me aspiratën e tanishme shqiptare për të qenë pjesë e BE-së. Ai tha: “Skënderbeu është figura më e madhe e kombit tonë, është figura që ka lënë gjurmë më të fuqishme në përcaktimin e identitetit tonë kombëtar. por jo vetëm kaq, edhe të identitetit tonë europian… Është ajo figurë që na nderon në Europë… Sepse Skënderbeu nuk ishte vetëm një luftëtar për të mbrojtur popullin e tij dhe lirinë e tij, por Skënderbeu u kthye në një kalorës të qytetërimit europian, të krishterimit, u kthye në një mburojë të Perëndimit nga një perandori shtypëse dhe barbare e asaj kohe… Sepse ne meritojmë të jemi pjesë e Europës së bashkuar, e meritojmë që flamuri ynë të jetë njësoj si gjithë flamujt e vendeve të Bashkimit Europian ashtu sikurse fituam këtë të drejtë me meritë si një vend anëtar i NATO-s.”

Në Ballkan mitet antemurale qëndrojnë krahas dhe përkundër imazhit të gadishullit si urë midis qytetërimeve. Shpeshherë metaforat e bedenit mbrojtës dhe të urës alternohen sipas rastit për të dëshmuar evropianitetin. Elitat në shumicën e vendeve ballkanike pretendojnë se vendi i tyre ka qenë një beden për ta mbrojtur Evropën prej barbarëve turq ose se ka qenë një urë për takimin e Perëndimit me Lindjen. Në rastin e dytë theksi bie mbi shumëkulturorizmin historik të vendit ballkanik dhe që sot ky e paraqet si është një vlerë që e bashkëndan me BE-në. Megjithatë, sot një pjesë e mirë e intelektualëve në Shqipëri do ta refuzonin metaforën e urës për vendin e tyre, sepse për ta ura do të thotë një identitet i ndarë më dysh dhe, rrjedhimisht, një dilemë për t’u bashkuar ose jo me Evropën. Debati publik i vitit 2006 midis Ismail Kadaresë dhe Rexhep Qoses në thelb ishte mbi fytyrën që kombi shqiptar në shek. XXI duhet t’i shfaqë Evropës ose Perëndimit: atë të mbrojtësit të Evropës apo atë të bashkëjetesës paqësore të ndikimeve të shumëfishta qytetëruese brenda një kulture kombëtare. Ky debat shqiptar disi ishte pasqyrim i debateve më të gjera evropiane mbi mundësinë e jetësimit të “unitetit në diversitet” përkundër mendësisë së “Kalasë  Evropë” që mbrohet nga barbaria rrotull saj.

 

Burimi: http://www.shekulli.com.al/web/p.php?id=43481&kat=92

Rexhep Qosja dhe Ismail Kadare

29/05/2013 Lini një koment

Ajni SINANI

REXHEP QOSJA DHE ISMAIL KADARE

Ajni Sinani

Ajni Sinani

Shkrimi “Identiteti evropian i shqiptarëve”, nga Ismail Kadare, vlerëson Rexhep Qosja me çka pajtohemi edhe ne “është i mbështetur në premisa të gabuara në përpjekje për të dëshmuar, në njërën anë kundërshtitë kulturore midis Evropës e Lindjes muslimane, kurse, në anën tjetër, sipërinë e identitetit evropian ndaj identiteteve të tjera, para së gjithash, ndaj identitetit musliman!”

Kohëve të fundit nuk janë të rralla rastet kur Kadare vlerësohet për ide raciste. Dhe sigurisht se edhe shkrimet e tij ndaj Islamit dhe muslimanëve kanë përmbajtje raciste.

Gjykimet e padrejta të Ismail Kadaresë në adresë të Islamit, për njohësit e veprës së tij, nuk janë edhe gjithaq befasuese. Ato mund të shihen edhe si reflektim dhe interpretim i një raporti acarues politik dhe fetar të kohës së sotme.
Është evidente se ekziston një klimë dyshimi ndërmjet SHBA-së dhe shumë vendeve muslimane, veçanërisht pas pushtimit të Afganistanit dhe të Irakut. Disponimi  antiamerikan sa vjen e rritet në shumë vende muslimane. E njëjta gjë është duke ndodhur edhe me disponimin kundërmusliman në vende të ndryshme perëndimore.
Jo rrallë analistët muslimanë fjalët e Bushit pas 11 shtatorit dhe gjithë mobilizimin e tij ndaj disa vendeve muslimane në luftë kundër terrorizmit, i përshkruajnë si një kryqëzatë moderne.
Nuk ishin të rastësishme as karikaturat blasfemuese ndaj Muhammedit a.s. Kjo madje vlerësohet se ishte bërë për të matur impulsin e botës muslimane.
Çdo ditë mund të lexojmë se si muslimanët dhe xhamitë e tyre në perëndim shkaktojnë dhe ngjallin dyshim si tek qarqet shtetërore njashtu edhe tek popullata civile.
Disa madje profetizojnë epokën e konflikteve dhe luftërave ndërmjet civilizimeve e veçanërisht ndërmjet Krishterizmit dhe Islamit.
Propaganda e shfrenuar dhe e pandershme ndaj Islamit ka arritur apologjenë e saj.
Teologë të shumtë protestantë, katolikë dhe ortodoksë në mënyrë neveritëse dhe shumë të ultë shpifin duke shkruar dhe propaganduar gjithfarë të pavërtetash kundër Islamit. Me qindra e qindra milionë dollarë jepen për një propagandë të tillë antiislame.
Se popët, priftërinjtë dhe pastorët, gënjeshtrat e tyre ndaj Islamit mund t’i vlerësojnë si “shërbim ndaj fesë dhe Zotit” kjo është e kuptueshme.
Por nuk është gjithaq e kuptueshme se përse Kadare merr rolin e një telalli kundër identitetit musliman të shqiptarëve?!
Janë të paktë ata që kanë marrë guximin për t’iu kundërvënë ideve dhe përfytyrimeve  shpërfytyruese të Kadaresë ndaj Islamit. Është për çdo lëvdatë veprimi i Rexhep Qoses i cili pa hamendje, është ngritur kundër tij.
Me punën e tij për të hedhur poshtë idetë dhe përfytyrimet e gabuara të Kadaresë zotëri Qosja ka fituar simpatinë e gjithë dashamirësve të së Vërtetës Hyjnore.
Po të krahasonim pozicionimin e Qosjes mbase do të ishte deri diku i ngjashëm me qëndrimin e Ebu Talibit, xhaxhait të Muhammedit a.s.
Ndërkaq, Ismail Kadare me qëndrimet e tij ndaj Islamit na duket se është më afër poetit arab të injorancës Velid bin El Mugire. Velidi kur kishte dëgjuar Kur’anin i magjepsur kishte deklaruar se ai nuk është fjalë njeriu. Por interesi ia kërkonte që megjithatë të pozicionohej dhe të ishte kundër Islamit. Velid bin El Mugire edhe sot e kësaj dite përmendet si një njeri që pati rastin të jetë në anën e së Vërtetës Hyjnore, por që vdiq si një idhujtar injorant dhe kundërshtar i Islamit. Me sa kuptohet edhe Kadare preferon që në të  ardhmen, meqë dëshiron të përmbyllë jetën e tij ashtu sikurse edhe Velid bin El Mugire, të përmendet si një kundërshtar injorant ndaj Islamit.
Kurse zotëri Qosja, është pro Islamit sikurse thotë jo sepse e ka emrin musliman Rexhep. Jo, pse shkon në xhami, e as që fal pesë vaktet e ditës! Jo. As nuk shkon në xhami për t’u lutur, dhe as nuk fal asnjë vakt të ditës. E bëni këtë sikurse thotë për hir të perëndive të tij: të Vërtetës dhe të Drejtës. Edhe Ebu Talibi, as nuk kishte shkuar në xhami dhe as që kishte falur ndonjë vakt, madje as që arriti të pranonte Islamin. Megjithatë ai deri në çastet e fundit e mbrojti Muhammedin a.s. Ne do të donim që Rexhep Qosja megjithatë të bënte edhe një hap tutje dhe të ndiqte shembullin e Omerit r.a. i cili jo vetëm që u bë një luftëtar i denjë dhe i përkushtuar i Islamit deri në çastet e fundit të jetës së tij, por edhe vdiq si musliman i devotshëm.
Ndiqe

Merreni çdo postim të ri drejt e te email-et tuaja.

Bashkojuni 84 ndjekësve të tjerë

Këtë e pëlqejnë %d blogues: