Arkiv

Posts Tagged ‘Kosovë’

Dorëshkrimet arabe të ruajtura në bibliotekën e BI të Kosovës

01/07/2019 Lini një koment

Mahmud Abdulkadër ARNAUTI(1)

 

DORËSHKRIMET ARABE TË RUAJTURA NË BIBLIOTEKËN E BI TË KOSOVËS

Mahmud Abdulkadër Arnauti

Mahmud Abdulkadër Arnauti

Kosova ka të drejtë të jetë krenare për ekzistimin e këtyre dorëshkrimeve arabe në njërën nga bibliotekat e saj të rëndësishme.

Vendosja e Perandorisë Osmane në Ballkan në përgjithësi dhe në Kosovë(2) në veçanti ishte faktori kryesor i ekzistimit të dorëshkrimeve të vlefshme arabe, të cilat sot ruhen me kujdes në bibliotekat nacionale dhe ato private, në të gjitha shtetet ballkanike. E gjithë kjo, ishte si përgjigje ose reflektim i përhapjes së fesë së pastër islame në këtë pjesë të madhe gjeografike dhe në atë periudhë kohore.

Nga faktorët kryesorë të përhapjes së fesë islame në vendet e Ballkanit ishte arritja e dijetarëve dhe misionarëve osmanë dhe përhapja e tyre gjithandej,në lindje dhe perëndim. Ata dhanë kontribut të madh në përhapjen e mësimeve islame duke u angazhuar në aktivitete të ndryshme nëpër xhami dhe shkolla, të ndërtuara në qytete e fshatra të Ballkanit nga ministrat dhe valinjtë osmanë. Gjuha arabe ishte gjuha e fesë islame, nëpërmjet saj janë kuptuar rregullat e Fesë së pastër islame dhe kërkesat e qëllimet e saj.(3)

Vendosja e Perandorisë Osmane në Ballkan në përgjithësi dhe në Kosovë në veçanti, u pasua nga një përhapje të konsiderueshme të gjuhës arabe, prandaj ishte e natyrshme që të përhapeshin edhe librat dhe dorëshkrimet në gjuhën arabe dhe osmane(4), në Ballkan, në përgjithësi, dhe në Kosovë në veçanti. Pasi u arrit të vendoseshin bazat e sigurta të shkencave islame dhe Astana(5) u bë qendra e Shtetit osman, prej atje edhe buronin librat me dorëshkrime arabe dhe osmane. Me kalimin e kohës, nëpërmjet kontributit të disa dijetarëve me origjinë nga vendet e Ballkanit, në përgjithësi, dhe nga Kosova e krahinat e tjera të Shqipërisë së vjetër(6) në veçanti, me një kontribut vetëmohues- u arrit të vendosej civilizimi madhështor islam, duke shkruar disa vepra të rralla në gjuhën arabe dhe osmane. Ky kontribut vazhdoi pandërprerë me një forcë dhe vullnet të paparë. Kjo vazhdoi derisa sabotuesit e komplotistët i ndaluan hovin dhe shkatërruan Perandorinë Osmane, dhe morën pushtetin anëtarët e Kuvendit (Asamblesë) për Bashkim dhe Progres në vend të Sulltanit osman. Ata mbollën përçarje dhe urrejtje ndaj Perandorisë Osmane nëpër rajone të ndryshme, duke i nxitur bijtë myslimanë që ta urrenin Perandorinë.

Kështu arritën që, me duart e tyre, t’i jepnin fund pranisë osmane dhe mbollën urrejtje të madhe te popujt myslimanë, duke urryer çdo gjë që quhej turke. Që nga ajo kohë e deri tash i dhanë fund dhe e mbyllën kapitullin e vëllazërisë islame në mes myslimanëve. Secili vend dhe shtet mori orientim në vete, secili u nda në vete, Allahut i takon çështja para dhe pas.(7)

Unë kisha fatin të shkruaja një libër të paparë më parë. Libri titullohet: “Dorëshkrimet arabe në Shqipëri”(8). Ky libër ishte rezultat dhe fryt i vizitës sime të parë në Shqipëri. Libri u pasua nga një artikull që publikova më pastaj, në të cilin shkrova me një koncept përmbledhës dhe të shkurtër e konciz për dorëshkrimet. Artikullin e publikoi e përditshmja “EL-Hajat”, që botohet në Londër, gjatë vjeshtës së vitit 1993. Librin, për të cilin po flitet, tani mund ta gjeni në internet, kushdo që është i interesuar për ta shfletuar.

Përpjekjet e mia modeste në përpilimin e këtij libri u mirëpritën dhe u përshëndetën e u çmuan jashtëzakonisht nga shumë dijetarë dhe hulumtues të ndryshëm.

 

Dorëshkrime të rralla

 

Më pastaj, gjatë qëndrimit tim në Siri dhe në Kosovë, më kanë pyetur shumë për dorëshkrimet (arabe) në Shqipëri. Gjithashtu, gjatë vizitave që kam bërë në universitete dhe qendra të ndryshme shkencore në vende arabe dhe evropiane, përgjatë tetëmbëdhjetë viteve që nga botimi i librit, jam pyetur shumë për dorëshkrimet në Shqipëri.
Kur u ktheva në Kosovë në fillim të vitit 2010, shkëlqesia e tij Hoxha Mr. Naim Tërnava, Myftiu i Kosovës, më angazhoi që dorëshkrimet arabe që gjenden të ruajtura në depot e BIK në Prishtinë, t’i përgatis dhe t’i koleksionoj e t’i fus në indeks. Unë nxitova dhe fillova përgatitjet menjëherë. Tani arrita që këtë punë ta përfundoj.

Gjatë kësaj pune arritëm të koleksionojmë një numër të konsiderueshëm të dorëshkrimeve të rralla në Kur’an (Kur’ani i shkruar me dorë), në hadith, fik-h, akaid, histori të Pejgamberit, në histori të përgjithshme, në gjuhë, në sintaksë, leksikografi, letërsi, dialog, logjikë, filozofi dhe mjekësi, shumica e të cilave janë libra të periudhës osmane. Disa sosh janë edhe më të vjetra, u takojnë shekujve më të hershëm se epoka e ndritshme dhe fisnike. Ka prej tyre që janë kopje, të kopjuara me dorë nga kopjues (shkrimtarë) të qyteteve dhe vendbanimeve të Kosovës gjatë periudhës së sundimit të sulltanit të shtetit osman në Ballkan në përgjithësi, natyrisht kuptohet aty përfshihet edhe Kosova. Ka nga ato dorëshkrime që janë në duart tona, që janë në vend të sigurt dhe janë shumë cilësore e në gjendje shumë të mirë, saqë vlen t’i fotokopjojmë dhe t’i botojmë në formë libri, për t’ua ofruar studiuesve dhe personave që i vlerësojnë dorëshkrimet arabe dhe trashëgiminë islame. Në këtë mënyrë ne mund t’i vendosim në mesin e gjërave të çmuara, për të cilat kanë interesim dhe etje që t’i marrin për vete të gjitha bibliotekat publike si dhe konkurrojnë shumë personalitete të famshme që t’i zotërojnë ato. Kosova ka të drejtë të jetë krenare për ekzistimin e këtyre dorëshkrimeve arabe në njërën nga bibliotekat e saj të rëndësishme.

E tash kam kënaqësinë që para lexuesve të nderuar të paraqes një përshkrim të shkurtër të dhjetë dorëshkrimeve të çmuara, të cilat i ruan me fanatizëm kjo bibliotekë kosovare. Këto dorëshkrime janë nga më të bukurat që më kanë prekur duart deri tash. Për secilin prej tyre kam sjellë edhe nga një faksimile, për t’i ilustruar sa më bukur. Ato janë:

1

1. “Ed-Durerul-Menthuretu Sherhu Lugatul- Medhkuretu”, i shkruar nga dijetari i madh Es-Sejid Ahmed bin Muhamed, i njohur si Nakra. Libri është një fjalor (Leksikon) i vogël po shumë i dobishëm për studiuesit; përfshin fjalë dhe shprehje shkencore historike shumë të vlefshme, kështu që ofron dobi të jashtëzakonshme dhe bëhet shumë i dashur në duart e studiuesve. Autori ka sqaruar në të (Fjalët e gjuhës së Ibni Fërshetës), që e kishte përpiluar Imami dhe dijetari i çmuar Abdulatif bin Abdulaziz, i njohur si Ibn Melik; renditjen dhe editimin e tij e bëri nipi i tij, i cili në hyrje thotë: ”Nuk kam gjetur shpjegim që i zgjidh dilemat dhe i zbulon problemet e tij, prandaj kam bërë një shpjegim të pavarur që studenti t’i shqyrtojë komentet për të qenë një dhuratë për birin tim”. Numri i këtij dorëshkrimi është (D.A.205)

2. “Mekamat El-Haririj”: Ky është libri “Elmekamat”(Tabela) i njohur, të cilin e shkroi autori si rezultat nga ndikimi i librit “Mekamat” shkruar nga Bediu Zeman El-Hemedhanij. Veprën në fjalë e kopjoi me një bukurshkrim të rrallë, çfarë shumë rrallë gjendet në bibliotekat e njohura të botës bashkëkohore për ruajtjen e dorëshkrimeve arabe. Gjithashtu libri është i rëndësishëm për ekspertët që merren me trashëgiminë arabe. Libri “El-Mekamat” është vlerësuar lart nga gjuha e shkrimtarëve dhe dijetarëve që nga koha e shkrimit të tij e deri në ditët tona. Për të kanë dhënë komente figura të mëdha letrare që jetuan pas autorit të librit Hariri; ata e çmuan dhe e vlerësuan jashtëzakonisht shumë punën e autorit dhe atë që përfshihet në vargjet e librit.(9)

2

Ky dorëshkrim me vlerë karakterizohet nga shumë shënime të vlefshme shumë që janë shkruar në margjinat ose fusnotat e tij, të cilat e plotësojnë dobinë e tij. Numri i këtij dorëshkrimi është (D.A.240)

 

3. Fjalori “ Muaxhem elfadh” (Arabisht-Osmanisht), është një fjalor i çmuar, i shkruar nga dijetari Mustafa bin Shemsudin El-Kurreh Husarij, i njohur si Akhteriju. Autori në hyrje të librit shkruan: “Kur e vërejta se dëshira dhe kërkesa e dijetarëve në thellimin e kuptimeve tekstuale dhe racionale në gjuhën arabe ishte e madhe, dhe nevoja për to ishte tejet e madhe, provova të mbledh në këtë libër fjalët arabe, përdorimi i të cilave ishte i madh, po kuptimi i tyre ishte i vështirë. Kështu shkëputa fjalë nga “Sahah El-Xhevherij”, “Dustur”,(10) ”Et-Tekmiletu”, “El-Muxhmel”, El-Mugrebu” dhe nga libra të tjerë të njohur në fushën e artit të fjalës e gjuhës, të cilat i radhita në kapituj e nënkapituj, në bazë të renditjes alfabetike, kështu që secila shkronjë të jetë kapitull në vete. Arrita t’i interpretoj kuptimet e tyre dhe t’i vendos në gjuhën e banorëve të kësaj vatre,(11) në mënyrë që t’u lehtësohet leximi dhe të kuptuarit e tyre me interpretim”. Ky fjalor është i rëndësishëm për arabët dhe turqit njëlloj, përbëhet prej dyqind e dhjetë fletësh të madhësisë (22×30 cm). Secila fletë është e shkruar në të dy anët e saj. Numri i tij në depon e bibliotekës së Bashkësisë Islame të Kosovës është (D.A.T. 213).

 

4. “Sahih El-Buharij”, ky është më i rëndësishmi libër në duart e myslimanëve pas Kur’anit fisnik, siç e theksojnë të gjithë dijetarët. Autor i librit është Imami i Muhadithëve Muhamed bin Ismail El Bukharij (Allahu e pastë mëshiruar).(12) Kopja që gjendet në duart tona, është nga kopjet e rralla dhe të çmuara shumë. Kopjimin e saj me bukurshkrim në radhë të parë e ka bërë dijetari i madh dhe i mirënjohur Imam Ali bin Muhamed bin Ahmed bin Abdallah El-Junini. Libri është ekspozuar para shumë dijetarëve, imamëve të njohur nga muhadithët e hershëm. Kjo është kopja e parë e redaktuar e këtij libri madhështor në nivel botëror. Pikërisht kjo kopje që posedon biblioteka e Bashkësisë Islame të Kosovës është marrë nga kjo vepër madhështore. Numri i këtij dorëshkrimi është (D.A.74).(13)

 

5. “Sher’atul-Islam”, e autorit Imam Ruknul-Islam/ Muhamed bin Ebi Bekr, i njohur me pseudonimin Imam Zadeh El- Hanefij, njëri nga figurat e ndritshme të gjysmës së dytë të shekullit të gjashtë hixhrij. Libri ka vlerë të lartë dhe me shumë dobi. Ka vetëm një pjesë. Autori në hyrjen e librit shkruan: ”Këto kontrata të organizuara të synetit të Pejgamberit a.s. janë të zgjedhura nga shkrimet e imamëve të devotshëm nga mesi i dijetarëve të fesë”. Autori i librit në fjalë i ka ndarë në kapituj të shumtë, ku ka përfshirë hadithe të zgjedhura nga librat kryesorë të burimeve të famshme të hadithit, për të cilat ka nevojë të vazhdueshme myslimani ditë e natë, në vend e në udhëtim, në blerje dhe shitje. Numri i këtij dorëshkrimi është: (D.A.277)

 

6. “Sherhul-Erbain mine Suneni Sejjid El-Murselin”, të autorit Imam Muhamed bin Mustafa El-Birkevij El-Hanefij. Në këtë libër autori i ka shpjeguar dhe interpretuar katërdhjetë hadithe që kanë të bëjnë me çështjet esenciale të Fesë Islame. Libri është shumë i çmuar dhe ka një bukurshkrim të mrekullueshëm. Numri i librit është (D.A.82)

 

7. “El-Mevahib El-Fet-hije ala Tarikatul-Muhamedije”, autor i librit është Imam Muhamed bin UlanEs-Sidikij El-Bikrij. Shërbëtori i Synetit të të Dërguarit s.a., në Xhaminë e Qabesë në Mekë dhe në territorin e Hixhazit. Autori ka shënuar një koment të thukët dhe elegant si dhe redaktim të këndshëm në librin “Et-Tarikatu El-Muhamedijetu” të Imam Muhamed bin Bijr Alij-it, i njohur si Birkelij El-Uthmanij. Është një libër shumë i dobishëm për të gjitha shtresat e myslimanëve. Autori sinjalizon për dobitë që nxjerr myslimani nga ky libër dhe që ka nevojë gjatë tërë etapave të jetës së tij dhe që nuk mund t’i numëroj. Numri i këtij libri është (D.A.160).

3

8. “El-Kamusu El-Muhit” është vepër për të cilën duhet të krenohet Imam Mexhdidin Muhamed bin Jeakub El-Fejruz Abadi, një nga dijetarët më të mëdhenjarabë të kohës së tij: Imam, dijetar dhe ekspert i gjuhës arabe me disiplinat e saj. Fjalori në fjalë mori famë të madhe që nga koha kur u shkrua dhe vazhdon ta ketë këtë famë deri në ditët tona. Rreth këtij fjalori është folur dhe shkruar shumë, është admiruar puna e bërë dhe është çmuar lart. Më e bukura nga ajo që është thënë për të, janë këto vargje:

 

Sado që fjalë arabe mund të kërkoni

dhe përpiqeni në letërsi të thelloheni

Për ty janë këto fjalë të zgjedhura

Të cilat në shkallën më të lartë t’i vlerësoni

Dhe po të mblidhen njerëzimi

dhe veprat e shkrimtarëve t’i tubojnë

Edhe në qoftë se e prarojnë edhe e pasurojnë

Përveçse me ujë floriri, me tjetër nuk mund ta shënojnë.

 

Kopja e fjalorit në fjalë, e shkruar me dorëshkrim, është shumë e çmuar dhe ka një bukurshkrim të rrallë. Autori në fund të librit shkruan: ”E obligova vetveten që t’i mbledh, t’i shkruaj, t’i sistemoj dhe t’i përsos, e kur arrita që mundin tim ta kurorëzoja dhe ta përfundoja me përkushtim, lutem që kjo punë imja të mbetët vetëm për hir të Zotit. Allahu i Madhërishëm ma mundësoi që ta përfundoj këtë vepër në shtëpinë time pranë kodrinës Saffa(14) në Mekën e nderuar, i kthyer drejtë Qabesë Madhështore”. Numri i librit është: (D.A.185).

 

9. “El-Mevahibu El-Ledenije bil-Minha El-Muhamedije”, është libër që flet për historinë e lavdishme të Pejgamberit a.s.. Autor i librit është Imam Shehabudin Eba El-Abas Ahmed bin Muhamed El-Kustalanij El-Misrij, vdekur në vitin 923 H. Është një libër me vlerë të lartë, shumë i dobishëm, nuk ka ngjashmëri për nga tematika e tij. Autori e ka radhitur në dhjetë pjesë që kanë lidhjet e tyre në sqarimet e detajuara të historisë së Pejgamberit a.s.. Libri u bë shumë i njohur, saqë preku horizontet që nga koha e autorit e deri në ditët tona. Por, për fat të keq, deri më tani nuk është kryer një redakturë e duhur. Kjo kopje e shkruar me bukurshkrim dore ka vlerë të çmuar.(15) Ka një shkrim shumë të bukur. Në pjesët anësore të faqeve ka disa shënime që janë të dobishme gjatë kërkimit. Numri i librit është: (D.A.231)

 

10. “Et-Tedhkiretu bi-Umuril-Meuta ue Ahval El-Akhire”, e autorit Imam El-Mufesir Muhamed bin Ahmed bin Ferah El-Kurtubij, vdiq në vitin 671 H. Libri është shumë i famshëm, dorëshkrimi është i përfshirë brenda një kopertine. Myslimanët e kanë përdorur dhe kanë përfituar nga ky libër që nga koha e autorit e deri në kohën tonë. Është çmuar shumë nga shumë dijetarë. Autori ka bërë një koleksionim të ajeteve, haditheve, etereve, fjalëve dhe informatave që kanë të bëjnë me çështjen e vdekjes, të të vdekurve, Xhenetit, Xhehenemit, degjenerimit, shkatërrimit dhe kushteve e rrethanave të Ditës së Kataklizmës (Kiametit). Kopja e dorëshkrimit është shumë me vlerë dhe është e kompletuar. Ka një shkrim të bukur dhe numri i saj është: (D.A.41)

4
Shpresoj që, me fjalët që kemi theksuar më lart, kemi arritur t’ju ofrojmë një përkufizim konciz, që për herë të parë do të kontribuojë drejt hedhjes dritë të kësaj biblioteke dhe dorëshkrimeve që posedon, duke shpresuar shpërblimet e Allahut të Madhërishëm, i Cili nuk ia humb mundin e robit të Tij në punë të mira.

Dhe, në fund, unë kërkoj nga OIC (Organizata e Konferencës Islame, nga Organizata Islame për Edukatë, Shkencë dhe Kulturë, nga Organizata Arabe për Edukatë Shkencë dhe Kulturë, si dhe nga institucionet dhe qendrat që u përkasin atyre, së bashku me qendrat shkencore dhe universitetet e vendeve arabe, islame dhe evropiane që merren me çështje të dorëshkrimeve arabe dhe trashëgiminë islame,- të reagojnë dhe të angazhohen në indeksimin e dorëshkrimeve në vendet e tjera ballkanike, në mënyrë që me kalimin e kohës të ruhen këto thesare nga humbja dhe asgjësimi i tyre . Allahu i Madhërishëm qëndron mbrapa çdo qëllimi, Ai është që ndihmon dhe që udhëzon në rrugën e drejtë!

 

______________________
(1) Këtë punim me formulim të parë e ka paraqitur në simpoziumin ndërkombëtar të organizuar nga AIITC në Tiranë më 15,16 dhjetor 2010, pastaj janë bërë disa ndryshime para se të dorëzohej për shtyp, me shpresa se do të shtohet numri i atyre që kanë interesim për dorëshkrimet arabe dhe islame.

(2) Në shkrimet e hershme arabe dhe osmane emri Kosovë është shkruar me Kaf dhe me Sad e jo me Kef e me Sin, përderisa tani është përhapur dhe shkruhet me Kef dhe me Sin.

(3) Për të përfituar më mirë, shih artikullin “Alemijetul-Lugatul-Arabijetu” i publikuar në revistën “Trashëgimia Arabe”, që e botoi Unioni i Shkrimtarëve Arabë në Damask në vitin1998; po ashtu shih edhe librin tim me titull”Mekalati fi Mexheleti Et-Turathul- Arabij”, f. 22-23, botuar nga Instituti Nur në Damask 2007.

(4) Trashëgimi osmane konsiderohet çdo vepër që është shkruar nga autorë turq ose të tjerë që kanë jetuar brenda kufijve të Shtetit Osman e që kanë shkruar në gjuhën e vjetër turke me alfabet arab.

(5) Në fillim ky qytet i madh i Shtetit Osman është quajtur Astana, e pastaj e mori emrin Istambul (Stambolli).

(6) Shqipëria e vjetër përfshin: Shtetin e sotëm Shqiptar, Kosovën dhe territore të tjera që tani janë brenda territorit serb, grek, maqedonas dhe malazias.

(7) Më pastaj, pas shpërbërjes së Shtetit Osman, kanë dhënë kontributin e tyre mjaft nga bijtë e Kosovës që kanë pasur lidhje me gjuhën arabe, që paraqiten që gjatë viteve pas përfundimit të Perandorisë Osmane e deri në ditët tona. Me ndihmën e Allahut!

(8) Është publikuar nga “Darul-Fikr” në Damask dhe është botuar në “Darul Fikr El Muasir” në Bejrut, në vitin 1993.

(9) Për të përfituar sa duhet, shih librin “Keshfi dhunun” të autorit Haxhi Khalife (1787-1791/2)

(10) Është fjala për librin ”Dustur Luga”, që është një libër konciz në fushën e artit gjuhësor të gjuhës arabe, i autorit Bediu Zeman Husejn bin Ibrahim En-Natanzij, vdiq në vitin 499 H. Lidhur me të, shih në librin “Keshfu Dhunnun” (754/1).

(11) Gjuha e kësaj vatre është fjala për gjuhën turke me alfabet arab e cila dominonte në tërë shtetin e Perandorisë Osmane.

(12) Shiko historinë e çmuar të cilën e shkroi dijetari i Shamitn në kohën e tij Hoxha Muhamed Xhemaludin El-Kasimi Ed-Dimeshkij me titull (Hajatul-Bukharij) të cilin libër e ka redaktuar dhe e ka botuar “Dar El-Nefais” në Bejrut në vitin1412 H / 1992 m.

(13) Pas këtij artikulli pason artikulli tjetër, me ndihmën e Allahut do të njiheni edhe me këtë dorëshkrim të çmuar në artikullin që pason.

(14) Kishte qëllimin në afërsi të kodrinës Saffa.

(15) Në këtë rast sinjalizohet se në depon e bibliotekës së Bashkësisë Islame të Kosovës ka edhe njëkopje të plotë nga libri “Sherhul-Mevahib El-Ledenije” të Imamit Muhamed bin Abdulbaki Ez-Zerkanij, i vdekur në vitin 1122 h. Libri për të cilin e kemi fjalën është nga dorëshkrimet ma të çmuara që nevojitet një përkushtim i veçantë, gjë që së shpejti me ndihmën e Allahut do të punoj në këtë drejtim dhe do ta publikoj në ndonjë revistë e cila interesohet dhe njihet mirë në fushën e trashëgimisë arabe dhe islame.

Reklama

Një plagë e hapur që s’po gjen dot shërim

08/05/2019 Lini një koment

Prof. dr. Eshref YMERI

 

NJË PLAGË E HAPUR QË S’PO GJEN DOT SHËRIM

Eshref Ymeri

Eshref Ymeri

Libri i akademikut Prof.dr. Flori Bruqi, me titull “Dëshmi të krimit të pandëshkuar”, që doli nga shtypi këto ditë dhe që po vihet në dorën e lexuesve, shërben si një “ekranizim” i fateve të popullit shqiptar të Kosovës në veçanti dhe të mbarë kombit shqiptar në tërësi. Ai është dëshmi e gjallë e tragjizmit të fqinjësisë së kombit shqiptar me kombin serb, i cili, gjatë një harku kohor prej më shumë se një shekull e gjysmë dhe deri në ditët tona, në qëndrimin ndaj kombit shqiptar, ka nxjerrë nga gjiri i vet tufa të tëra egërsirash politike, me nxitjen dhe me mbështetjen e fuqishme të akademikëve të krimit dhe të kishës kriminale serbe. Këta akademikë të krimit, autori i ka nxjerrë lakuriq në faqet e këtij libri. Këto egërsira politike serbe me prejardhje ruse, Perëndimi evropian i ka pasë trajtuar gjithmonë me tërë përkujdesjen e vet, çka solli si pasojë që edhe në fundin e shek. XX, t’i lejojë të organizojnë atë kasaphanë të tmerrshme kundër popullit boshnjak dhe kundër popullit shqiptar të Kosovës.

As në kohët e largëta të inkuizicionit mesjetar nuk kanë pasë qenë organizuar masakra të atilla, si ato që egërsirat politike serbe organizuan në Bosnjë dhe në Kosovë.

Nëse Perëndimi evropian do të jetë në gjendje që, në shekujt pasardhës, të nxjerrë ndonjëherë nga radhët e veta mendje të ndritura, që do të kenë si yll karvani vetëm të vërtetën, kam bindjen se banjat e tmerrshme të gjakut që egërsirat politike serbe organizuan në Evropën Juglindore në fundin e shek. XX, ato do t’i vlerësojnë si një damkë turpi në ballin e qytetërimit evropian.

Skenat e masakrave të tmershme që përshkruhen në faqet e këtij libri, janë tej përfytyrimit të mendjes njerëzore: njerëz të pafajshëm të të gjitha moshave, deri te fëmijët e vegjël, të masakruar, të përçudnuar, të vrarë dhe të groposur në varre masive, të djegur me benzinë, të karbonizuar nëpër konteniere fabrikash, të mbyllur nëpër kamionë frigoriferikë dhe të flakur në lumin e Danubit, nuk do t’i trajtonin në këtë mënyrë as tigrat e egër që enden pyjeve dhe brigjeve të Amurit siberian në kulmin e urisë së tyre shtazore në piskun e dimrit. Kur u njoha me ato skena të tmerrshme krimesh në përshkrimin e akademikut Flori Bruqi, kujtesa me çoi larg.

Së pari, më erdhi ndër mend një artikull i Mihal Gramenos, me titull “Gjakpirësit, katilët dhe vandalët”, i botuar në gazetën “Koha”më 17 prill 1914. Autori shkruante:

“Vetëm prej një kombi barbar, i cili jeton për turp në shekullin e 20-të në Evropë, mund t`i tregojë botës së qytetëruar barbarizmin e tij të pashembullt dhe të veprojë vandalizmat që ngjanë në Korçë dhe ngjasin në Shqipëri të jugës! Dhe ky komb s`mund të jetë veçse kombi grek. Një komb, i cili është gatuar nga llojish lëngërash nuk mund të kuptojë ç`domethënë turp dhe njerëzim, se ay është bërë për gjakpirësi, për katillëqe dhe për vandalizma! Kurrë nuk besojmë të gjendet njeri, i cili të shkruajë historinë e ngjarjeve të fundit në Korçë e të tregojë hollësisht shkaktarët e kësaj lëvizjeje, meqenëse shkaktare e vërtetë e kësaj lëvizjeje është qeveria greke, e cila deshte që t`i përvëlonte e t`i shuante vendet e Toskërisë nga faqe e dheut dhe programin e saj e tregoi fort bukur se ka afër një mot që kur konferenca e Londrës vendosi kufinjtë e Shqipërisë, por qeveria greke vendosi të shpërndajë armë….Gjithë lufta që u bë në Korçë ishte organizuar nga Greqia me oficerë dhe ushtarë grekë… që të mbushnin qëllimin e poshtër dhe barbar e të rrëzojnë themelimin e Shqipërisë…” (Citohet sipas: Kastriot Dervishi.“Të mos harrojmë atë që na kanë bërë dhe atë që po na bëjnë grekët”. Faqja e internetit “Forumi shqiptar”. 07 maj 2007).

Së dyti, m’u kujtuan krimet e bishave fashiste greke në Çamëri dhe m’u fanit testamenti i egërsirës me fytyrë njeriu Napoleon Zerva:

“Vdes i qetë se bëra atë që doja. Pas lashë rrëke gjaku, tym, blozë, gërmadha, ulërima fëmijësh, nuse dhe gra të zhveshura, që futeshin në furrat e ndezura, që të mos pillnin më shqiptarë, burra të varur, shpuar me bajonetë, gjuha shqipe nuk do të flitet më në tokën helene. Kjo më kënaq mua, ashtu siç kënaq tërë shpirtrat helenë!”. (Citohet sipas: Ja amaneti që la Napoleon Zerva, gjenerali famëkeq që masakroi qindra shqiptarë”. Faqja e internetit “VOAL”. 01 janar 2017).

Akademiku Flori Bruqi nxjerr në pah rolin e pazëvendësueshëm që luajtën Shtetet e Bashkuara të Amerikës për shpëtimin e popullit shqiptar të Kosovës nga shfarosja masive që kishin planifikuar egërsirat politike serbe, duke zbatuar planin e tyre barbar me emrin “Patkoi”, sipas të cilit duhet të kryhej spastrimi tërësor etnik i territorit, kurse banorët që mbeteshin të fshehur nëpër male, duhej të shfaroseshin krejtësisht.

Jo vetëm populli shqiptar i Kosovës, por mbarë kombi shqiptar, duhet t’i jetë mirënjohës në jetë të jetëve Presidentit Klinton (Bill Clinton 1946), Kryeministrit Britanik Toni Bler (Tony Balir 1953), Sekretares së Shtetit Medlin Ollbrajt (Madeleine Albright 1937) dhe Kryekomandantit të forcave të NATO-s Uesli Klark (Wesley Clark 1944), nderimi ndaj të cilëve e meriton të përjetësohet me shtatore hijerënda që duhet të ngrihen në kryeqendrat e trojeve tona etnike.

Roli parësor i Shteteve të Bashkuara të Amerikës në përgatitjen e bombardimeve kundër Serbisë, ishte i padiskutueshëm. Ndërkohë, ka pasur një kundërshtim të heshtur të Perëndimit evropian, sidomos të Francës, por  edhe një stepje të ministrit të jashtëm anglez kundër fillimit të bombardimeve, çka dëshmohet fare qartë në një intervistë të gjeneralit rus Leonid Ivashov (1943), ish-këshilltar ushtarak i Kryeministrit Çernomëjrdin (1938-2010), dhënë revistës “Itogi” dhe botuar në faqen e internetit “russmir.info” të datës 27 gusht 2010.

Ndërhyrja e NATO-s, përmes bombardimeve të Serbisë për çlirimin e Kosovës, ishte një leksion me një prapavijë tepër domethënëse për shovinizmin rusomadh, armikun e betuar të kombit shqiptar, mbështetësin e paturpshëm të pjellës së vet të përbindshme serbe, shovinizmit serbokriminal.

Në këtë libër, akademik Bruqi hedh dritë edhe mbi qëndrimin e theksuar antishqiptar të Prokurores së Tribunalit të Hagës Karla del Ponte (Carla Del Ponte 1947), për të cilën avokati anglez i Ramush Haradinajt Ben Emerson (Ben Emmerson 1963) ka ngulur këmbë që ajo t’i kërkojë falje Haradinajt për akuzat e rreme që pati ngritur kundër tij. Ishte pikërisht po kjo Karla Del Ponte, e cila, armiqësinë e vet kundër popullit shqiptar të Kosovës dhe veçanërisht kundër Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, e pati shpalosur paturpësisht me gënjeshtra të pafundme në faqet e librit të vet me titull“The Hunt: Me and the War Criminals” (Gjuetia: unë dhe kriminelët e luftës), në italisht “La caccia: Io e i criminali di guerra”, të botuar në vitin 2008.

Libri i Karla Del Pontes ishte rezultat i vizitave të saj të shpeshta në Beograd dhe i ndërhyrjes së drejtpërdrejtë të Kremlinit, përmes Kryetarit të Komitetit të Këshillit të Federatës Ruse për Marrëdhënie Ndërkombëtare Konstantin Kosaçov (1962). Ishte pikërisht ky Kosaçovi që vuri në lëvizje edhe anëtarin e Asamblesë Parlamentare të Këshillit të Evropës Dik Marti  (Dick Marty 1945), i cili e çoi edhe më tej shpifografinë e Karla Del Pontes, me akuzën kundër Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës për gjoja trafikim organesh të serbëve të vrarë. Pra, në Perëndimin evropian po synohej që kriminelët serbë të shndërroheshin paradoksalisht në viktima.

Në faqet e librit jepet një listë e tërë krimesh dhe kriminelësh, e cila është siguruar pas një pune të pandërprerë hulumtuese, gjatë së cilës autori ka shfrytëzuar më shumë se 200 burime të mediave vendase dhe ndërkombëtare. Kjo është një punë me të vërtetë heroike që ka kryer autori i këtij libri, të cilën jo dokushdo mund ta përballojë për të nxjerrë në dritën e diellit kaq shumë të vërteta tragjike.

Në të njëjtën kohë,të bëjnë përshtypje dhe të tronditin thellë faktet që sjell akademiku Flori Bruqi për përpjekjet e gjithanshme që bëri regjimi kriminal i Millosheviçit (1941-2006) për fshehjen e gjurmëve të krimit. Por fshehja e atyre gjurmëve vazhhoi po në atë mënyrë edhe kur Millosheviçi u rrëzua nga pushteti, përfundoi i prangosur në Tribunalin e Hagës dhe deri sa iku në botën e përtejme. Nuk mund të ndodhë ndryshe që kjo fshehje e atyre krimeve vazhdon edhe në ditët tona, sepse pushtetin politik në Beograd e trashëguan bashkëpunëtorët e ngushtë të Millosheviçit që janë në krye edhe sot e gjithë ditën. Prandaj krimet e egërsirave politike serbe ndaj popullit shqiptar të Kosovës, vazhdojnë të mbeten ende të pandëshkuara. Dhe Perëndimi evropian vazhdon të heshtë. Madje po përgatitet ta pranojë Serbinë në radhët e Bashkimit Evropian. Këtë qëndrim shpërfillës ndaj krimeve të bishës fashiste serbe në Kosovë, Perëndimi evropian e manifeston në qëndrimin e tij jo vetëm ndaj popullit shqiptar të Kosovës, por edhe ndaj kombit shqiptar në tërësi. Ky qëndrim shpërfillës doli më shumë në pah edhe gjatë krizës së fundit në Maqedoni dhe në Shqipëri, kur Bashkimi Evropian u tërhoq përfundimisht nga zgjidhja e saj. Madje ambasadorja gjermane, e shtetit më me peshë në Bashkimin Evropian, Susanne Schütz, deklaroi para do kohësh pa iu dridhur qerpiku:

“Edhe nëse PD nuk hyn në zgjedhje ne do t’i njohim” (Citohet sipas: Ambasadorja gjermane: Do t’i njohim zgjedhjet edhe pa PD”. Faqja e internetit e gazetës “Shqiptarja.com”. 02 maj 2017).

Kjo ishte një deklaratë jo vetëm absurde, por edhe skandaloze,  e cila, po të mos kishte ndërhyrë Departamenti i Shtetit me përfaqësuesin e vet që dërgoi në Tiranë dhe në Shkup, do të kishte bërë që situata të përcillej me pasoja të rënda, që mund të shoqëroheshin edhe me shpërthimin e luftës civile, si në Shqipëri, ashtu edhe në Maqedoni. Ja, ky është Perëndimi evropian në qëndrimin ndaj kombit shqiptar. Ky është pikërisht po ai Perëndim evropian që soditi me aq shpërfillje vrasjen dhe groposjen në një varr masiv të 8 000 njerëzve të pafajshmën në Srebrenicë në verën e vitit 1995, një gjenocid i tmerrshëm ky në fundin e shek. XX, në kryerjen e të cilit, përveç bishave fashiste serbe, morën pjesë edhe kriminelë me damkë, të ardhur si vullnetarë nga Rusia dhe nga Greqia.  

Tepër prekëse janë faqet e librit që autori ia kushton figurës emblematike të popullit shqiptar të Kosovës, intelektualit të shquar të mbarë kombit shqiptar, Ukshin Hotit, i cili në themel të filozofisë së tij politike kishte ribashkimin e trojeve tona etnike. Të tmerruar nga një filozofi e tillë politike e këtij Prometeu shqiptar, egërsirat politike serbe bënë çmos që Ukshin Hotin ta zhdukin pa lënë asnjë gjurmë. Për këtë hero të kombit shqiptar, akademiku Flori Bruqi ka përfshirë në faqet e këtij libri mbresa të përsonaliteteve të shquara të kulturës shqiptare, si Ismail Kadare, akademik Esat Stavileci, Prof.dr. Agim Vinca, Dritëro Agolli, akademik Bedri Dedja, Adem Demaçi, akademik Rexhep Qosja dhe dr. Moikom Zeqo.

Më kanë bërë përshtypje të jashtëzonshme ca mbresa mjaft të goditura të Ismail Kadaresë për Ukshin Hotin. Siç thekson autori i librit, në një intervistë që Kadarea ka dhënë në vitin 1996, ka deklaruar:

“… e vetmja gjë që për mua ka qenë e qartë sapo kam lexuar fragmentet e para nga mendimet e tij, ka qenë përgatitja e lartë profesionale. Kam frikë se pikërisht ky nivel i lartë ka qenë edhe burimi i fatkeqësisë që e ka ndjekur hap pas hapi këtë martir. Ka qenë tragjedi e vjetër… e shqiptarëve, përpjekja për të mënjanuar nga udhëheqja e një lëvizjeje, e një populli apo shteti, njerëzit më të zotë. Kur mungon tigri, majmuni bëhet mbret, – thotë një proverb kinez. Kjo logjikë e mbrapshtë, logjika e triumfit të mediokritetit, i ka shkaktuar, e, me sa duket, do t’i shkaktojë ende dëme të ndjeshme çështjes shqiptare… Më fort se kurrë kombi shqiptar ka nevoj për njerëz të aftë e me nivel të lartë. Njerëzit e zotë janë princat e vërtetë të një kombi. Për fat të keq, princat goditen shpesh në mënyrë të vdekshme”.

Këto fjalë e detyrojnë lexuesin të përsiatë paksa për atë që ka ndodhur dhe po vazhdon të ndodhë me fatet e kombit shqiptar, në radhët e të cilit nuk vlerësohen dhe nuk nderohen njerëzit e aftë dhe me nivel të lartë, sipas logjikës së triumfit të mediokritetit, siç flet dhe qëllon në shenjë Kadarea. Sepse mediokriteti është një tokë pjellore për lulëzimin e djallëzisë, e gënjeshtrës, e hajdutërisë, e hilesë, e hipokrizisë, e imoralitetit, e karrierizmit, e mashtrimit, e mercenarizmit, e pabesisë, e pasurimit pa djersën e ballit, e përçarjes, e smirës, e spiunllëkut, e tradhtisë etj.

Sundimi gati katërshekullor otoman figuron si një njollë e errët në ekranin e historisë sonë kombëtare. Vetëm aty nga fundi i viteve ’40 të shek. XIX patën shpërthyer ca kryengritje në jug kundër Reformave të Tanzimatit, pra, kundër taksave të reja që pati vendosur asokohe Porta e Lartë, dhe asgjë më tepër. Ndërkohë, fqinji ynë jugor kishte gati njëzet vjet që kishte fituar pavarësinë, kurse në katër vilajetet shqiptare s’kujtohej kush për çlirimin nga zgjedha otomane. Vetëm në gjysmën e dytë të shek. XIX, disa pena të shquara dhe figura politike hodhën themelet e Rilindjes Kombëtare që çuan në krijimin e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit. Por edhe gjatë zhvillimit të punimeve të saj, shqiptarët nuk folën me një zë, ishin të përçarë: disa ishin për autonomi, disa ishin për pavarësi nga perandoria otomane. Në ato kushte, Lidhja e Prizrenit nuk qe në gjendje të merrte në dorë fatet e vendit dhe të jepte kushtrimin, sidomos pas vendimeve kriminale të Kongresit famëkeq të Berlinit për fillimin e copëtimit të trojeve tona etnike, të krijonte forcat e armatosura dhe të nxirrte në krye një prijës me autoritet mbarëkombëtar, siç ndodhi në Greqi, prandaj edhe dështoi dhe u shtyp nga perandoria otomane.

Vendi fqinj i përtejdetit nxori në skenë Garibaldin (Giuseppe Garibaldi 1807-1882), i cili, pas betejash të shumta, arriti, më në fund, që të krijojë një shtet të bashkuar italian më 17 mars 1861. Në testamentin për brezat pasardhës, Garibaldi ka shkruar:

“Unë po lë trashëgim dashurinë time për lirinë dhe për të vërtetën dhe urrejtjen time për gënjeshtrën dhe për tiraninë”.

Viktor Hygoi (Victor Hugo  1802-1885)  ka bërë këtë vlerësim për Garibaldin:

“Ç’është Garibaldi? Njeri. Asgjë më shumë. Por njeri në kuptimin më të lartë të kësaj fjale. Njeri i lirisë, njeri i natyrës njerëzore. A ka ushtri? Një grusht vullnetarësh. A ka municione? Nuk ka. Vetëm disa fuçi baruti. Armët ia ka rrëmbyer armikut. Po ku qëndron forca e tij? Çfarë ia siguron fitoren? Çfarë qëndron në mbrojtje të tij? Shpirti i popujve”.

Vendi ynë asokohe, për fat të keq, nuk qe në gjendje të nxirrte në skenën e historisë një “Garibald” shqiptar.

Po ashtu, Bismarku (Otto von Bismarck 1815-1898), të cilin e kanë quajtur “kancelar i hekurt”, pas betejash të përgjakshme, arriti të realizojë bashkimin e Gjermanisë më 18 janar 1871. Një aforizëm i tij për lirinë, e meriton të shkruhet me shkronja të arta:

“Liria është një luks, të cilin mund t’ia lejojë vetes jo dokushdo”.

Përçarja ka qenë shoqëruesja e përhershme tragjike e kombit shqiptar. Faik Konica thotë se Shqipërinë e ka shpëtuar rastësia. Nuk dihet se si do të kishin rrjedhur ngjarjet, sikur Ismail Qemali të mos kishte ngrënë atë dackën në parlamentin turk: vallë a do të kishte dalë ndokush tjetër që të ndërmerrte nismën për shpalljen e pavarësisë? Në Kuvendin e Vlorës, pas shpalljes së pavarësisë nga Ismail Qemali, në praninë e përfaqësuesve nga të gjitha trojet etnike, menjëherë duhej të kalohej në krijimin e forcave të armatosura. Vendimet kriminale të Konferencës së Londrës për copëtimin e trojeve tona etnike, duhej të kishin shërbyer si një kushtrim, si një sinjal alarmi për të ngritur më këmbë të madh e të vogël, që nga Arta e Preveza e deri në Tivar. Fatkeqësisht, nuk u lëshua kurrfarë kushtrimi, kurrfarë thirrjeje për një kryengritje mbarëshqiptare dhe punët morën drejtimin që dihet. Përçarja ndërshqiptare e bëri të vetën.

Lulëzimin më të shkëlqyer, mediokriteti që thekson Kadarea, e arriti në periudhën e diktaturës komuniste, kur u zhdukën rrënjët e nacionalizmit shqiptar dhe në vitet ’80 të shek. XX vendi ynë arriti në nivelin më skandaloz të varfërisë, saqë mbarë Perëndimi evropian e tregonte me gisht. Mediokriteti ka vazhduar të lulëzojë edhe pas ndërrimit të sistemit komunist, kur në Kuvendin e Shqipërisë, kanë zënë dhe vazhdojnë të rrinë në ndenjëset e tij mediokër të të gjitha niveleve, me përjashtim të një pakice nga të dy krahët që shfaqet herë pas here në folëtoren e tij. E njëjta gjë ka ndodhur edhe në Kosovë, ku mediokriteti ka lulëzuar dhe vazhdon të lulëzojë në qejfin e vet.

Murat Jashari i është drejtuar me 104 pyetje ish-Komandantit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe ish-ministrit të mbrojtjes në qeverinë e përkohshme të Kosovës Azem Syla (1951). Kam shkëputur vetëm tri pyetje me një kuptim mjaft domethënës:

“Pse nuk i keni dërguar në vend dy snajperë të bardhë të kalibrit 338, të cilët unë t’i dorëzova, një për Komandant Kumanovën (Ismet Jasharin) dhe një për Flamurin (Gafurr Elshanin)? Komandant Kumanova dhe Flamuri m’i kanë kërkuar ata snajperë për të vrarë komandantë të pushtuesit serb e jo që ju, po me ata snajperë, t’i vrisnit ushtarët më të mirë të lirisë. A ishte kështu? Zotëri, detyrën dhe rolin e kujt e keni kryer kundër popullit tuaj, ju me mafien e Drejtorisë Politike dhe të Kryesisë së PDK-së? (Citohet sipas: “Vëllai i Ismet Jasharit, komandantit “Kumanova”, me 104 pyetje për Azem Sylën”. Faqja e internetit e gazetës “Bota Sot”. 20 janar 2016).

Ja, pra, çfarë bën në Kosovë mediokriteti që stigmatizon Kadarea: vret ushtarët më të mirë të lirisë, që të lulëzojë mercenarizmi, tradhtia në shërbim të Beogradit.

Disa faqe të librit, në krye të të cilave është vënë titulli “Monumenti kulturor i Millosheviçit”, akademiku Flori Bruqi ia kushton kishës serbe Sveti Spas” (Krishti Shpëtimtari”)  në oborrin e Universiteti të Prishtinës. Ajo kishë u ndërtua arbitrarisht gjatë viteve ’90, kur Kosova ishte e pushtuar nga kolonizatorët serbë, me të vetmin qëllim që t’i zinte frymën Universitetit të Prishtinës, duke ndërhyrë në një mënyrë të jashtligjshme në sistemin kadastral të atij universiteti dhe duke zaptuar një sipërfaqe të përgjithshme prej 4.27 hektarë.

Lind pyetja: si duhet vepruar me këtë ndërtim të paligjshëm? Për t’iu përgjigjur kësaj pyetjeje, po përcjell paraprakisht një informacion nga Beogradi:

“Një xhami shqiptare që gjendej në Beograd është rrëzuar në mëngjesin e sotëm. Kjo xhami në Zemun të Beogradit, sipas autoriteteve, u rrëzua për shkak të lejes së ndërtimit” (Citohet sipas: “Rrëzohet  xhamia shqiptare në Beograd”. Faqja e internetit e gazetës “Zëri”. 26 maj 2017).

Pra, xhamia shqiptare në Beograd u rrëzua se ishte ndërtuar pa leje. Po atëherë edhe kisha serbe që është ndërtuar në një mënyrë të jashtëligjshme para Universitetit të Prishtinës, pse nuk rrëzohet nga autoritetet vendore të Prishtinës?  Përgjigjja është e thjeshtë:

Xhamia shqiptare u rrëzua në Beograd se Serbia ka në krye të shtetit burra të politikës, kurse kisha e paligjshme sebe para Universitetit të Prishtinës nuk mund të rrëzohet se Kosova ka në krye të shtetit lepuj të politikës.

Me këtë rast, akademiku Flori Bruqi, me një elegancë intelektuale, pa bërë asnjë koment të vetin, e nxjerr tërësisht zbuluar presidentin Hashim Thaçi kur ishte kryeministër, lidhur me qëndrimin e tij ndaj kishës së paligjshme serbe. Ai shkruan:

“Në një emision të Radio Kosovës, Kryeministri Hashim Thaçi, i pyetur për objektin e ngritur pa leje të kishës ortodokse serbe në ambientet e Universitetit të Prishtinës, e ka quajtur atë një vepër të shëmtuar. Ai ka thënë se kjo kishë, në fakt, është monument i Sllobodan Millosheviçit. Por kur është pyetur se cili duhet të jetë fati i saj, kryeministri ka dhënë një përgjigje diplomatike: “Kemi punë më të mëdha për të bërë, por do t’i vijë radha edhe asaj””.

Interesante! Por autoritetet e Beogradit nuk pritën sa të bënin “punë më të mëdha”, por e shembën menjëherë xhaminë shqiptare që qe ngritur pa leje.

Pra, në sytë e popullit shqiptar të Kosovës, Thaçi mundohet ta reklamojë veten si “atdhetar”, ndërsa kur i kërkohet mendim se si duhet vepruar me atë kishë të paligjshme, ai zbulon servilizmin dhe mercenarizmin e tij ndaj Beogradit. Sepse servilizmin dhe mercenarizmin e vet ndaj Beogradit ai e ka faktuar shumë herë me lëshimet skandaloze që i ka bërë shovinizmit serb, në bashkëpunim të ngushtë me Isa Mustafën dhe me Edita Tahirin, që prej 19 prillit të vitit 2013 dhe deri tani.

Mercenarizmit dhe tradhtisë së treshes Thaçi-Mustafa-Tahiri, ia nxjerr bojën përfundimisht Aleksandër Vuçiçi, i cili para do kohësh ka deklaruar për një marrëveshje të arritur në Bruksel. Në një informacion, të botuar në faqet e internetit, thuhet:

“Aleksandër Vuçiç ka lavdëruar marrëveshjet e arritura në Bruksel, ndërmjet Qeverive të Serbisë dhe asaj të Kosovës”.

Ai ka deklaruar:

“Ne e morëm vendimin që të gjithë punonjësit e policisë të jenë të nacionalitetit serb, dhe se asnjë polic shqiptar të mos vërë këmbë në Veri të Kosovës” (Citohet sipas: Vuçiç: Marrëveshja e Brukselit është që asnjë polic shqiptar të mos shkelë në veri të Kosovës”. Faqja e internetit “VOAL”. 30 maj 2017).

Pas kësaj ndërhyrjeje të Vuçiçit në mjetet e informimit masiv, ka reaguar Edita Tahiri, e cila ka deklaruar:

“Serbia duhet ta heqë sëmundjen e nacionalizmit” (Citohet sipas: “Edita Tahiri demanton Vuçiçin: zëvendësdrejtori i policisë në Veri është shqiptar”. (Faqja e intenetit “Infopress”. 30 maj 2017).

Ministrja e dialogut kot e akuzon Serbinë dhe Vuçiçin për nacionalizëm! Sikur Serbia dhe Vuçiçi të ishin nacionalistë, ata meritojnë nder dhe respekt, sepse nacionalizmi është mbrojtje me dinjitet e vlerave kombëtare, e gjuhës dhe e trashëgimisë kulturorë. Por as Sebia, as Vuçiçi dhe as mbarë kopeja e egërsirave politike serbe, nuk kanë qenë, nuk janë dhe nuk do të jenë kurrë nacionalistë në qëndrimin ndaj Kosovës. Ata kanë qenë, janë dhe do të vazhdojnë të jenë vetëm  shovinistë të egër, sepse në kushtetutën serbe Kosovën e konsiderojnë pjesë të territorit të Serbisë. Se jo më kot kryepeshkopi Irinej, komisari politik i udhëheqjes serbe, ka deklaruar se Serbia do të kthehet në Kosovë, qoftë edhe pas dy mijë vjetësh. Por është për të vënë duart në kokë që treshja pa dinjitet kombëtar Thaçi-Mustafa-Tahiri, në bazë të marrëveshjeve që ka nënshkruar me Beogradin në Bruksel, në heshtje dhe në fshehtësi nga populli shqiptar i Kosovës, Mitrovicën e Veriut e konsideron territor serb. Mirë do të ishte që ministrja e dialogut të thellohej në kuptimin leksikor të fjalëve “nacionalizëm” dhe “shovinizëm”, në mënyrë që të bindej se çfarë dallimi të thellë kanë ato nga njëra-tjetra.

Mjaft interes ngjallin faqet e librit, ku autori shtron pyetjen: “A do të bashkohen shqiptarët në një shtet?”.

Çështja e ribashkimit të trojeve tona etnike vazhdon të mbetet e ankthshme që asokohe kur Perëndimi evropian, nën diktatin e shovinizmit rusomadh, i copëtoi në mënyrën më barbare nga trungu amë. Kjo Çështje Madhore e kombit shqiptar kërkon zgjidhje, kërkon zhbërjen e padrejtësisë që atij iu imponua me dhunë nga fuqitë e mëdha evropiane.

Akademik Flori Bruqi ka parashtruar në faqet e këtij librit ecurinë e kësaj Çështjeje, me një nëntekst të qartë: kombit shqiptar duhet t’i kthehet borxhi që i është marrë më shumë se një shekull më parë. Kërkesa për kthimin e atij borxhi ushton në vargjet poetike, në këngët e artistëve të talentuar apo në intervista dhe artikuj publicistikë. Ja ç’vargje ka hedhur në letër Princi i Polifonisë Lefter Çipa: Ne s’kemi ëndërr të madhe, / Aq sa hap krahët shqiponja, / Shqipërinë Natyrale, / Katër vilajetet tona.

Politikanët shqiptarë, këta servilë të regjur të Beogradit, të Athinës dhe të Brukselit, politikanë pa dinjitet kombëtar, le të kërkojnë në youtube këngën me titull “Kurrë s’i ndan shqiptarët kufini”, një këngë kjo me vargje bubulluese që ekzekutohet aq mjeshtërisht nga këngëtarët e talentuar Marie Lajçaj dhe Pëllumb Vinca. Duke pasur parasysh vëllezërit tanë përtej kufirit të Shqipërisë Londineze, kënga ushton: Na ndan zjarri e na ndan pragu, / na bashkon gjuha dhe gjaku. / Trojet thrrasin me nji za: / Pa u bashku s’durohet ma, / Ka ardh koha që kem dasht, / Kangë e zemra me i ba bashkë. / Kurrë përjetë s’i qajmë do halle, / Për pa i thanë Shqipni e Madhe, / Pa na kthy borxhin Evropa / Që na ndau në copa-copa.

Për të theksuar kotësinë e përpjekjeve të politikanëve shqiptarë për pranimin e Republikës së Shqipërisë në Bashkimin Evropian, pa realizimin paraprak të ribashkimit të trojeve tona etnike, akademiku Flori Bruqi ka cituar Dritëro Agollin. Duke vlerësuar lart figurën e Ukshin Hotit për vënien në jetë të idealit të tij kombëtar për ribashkimin e trojeve etnike, Dritëroi ka deklaruar:

“Ne flasim e themi se do të hyjmë në Evropë, do të evropianizojmë Shqipërinë, etj. Të gjitha këto janë fantazira, janë gjysmake. Shqipëria evropianizohet kur të jetë një, e plotë, dhe jo kështu dy copësh, se kështu nuk evropianizohet kurrë. Kë do të evropianizosh ti, tre milionë banorë do të evropianizosh? Po tre milionë të tjerë? Domethënë, problemi është tepër i ngatërruar për sa i përket evropianizimit të Shqipërisë, civilizimit të saj etj. Civilizim do të thotë kur të jesh një. Po s’qe një, nuk je i civilizuar plotësisht. Dhe Ukshini e trajton këtë problem”.

Çështja kombëtare shqiptare vazhdon të mbetet e pazgjidhur. Ajo përbën një plagë të madhe që s’po gjen dot shërim për faj të politikanëve shqiptarë, të cilët i gënjen mendja se me servilizmin e tyre para Perëndimit evropian gjoja do të fitojnë simpatin e tij. Në të vërtetë, me qëndrimin e tyre pa dinjitet kombëtar, ata janë shpërblyer me përbuzjen e tij të heshtur.

Me botimin e librit të ri me titull “Dëshmi të krimit të pandëshkuar”, akademiku Flori Bruqi ka dhënë një kontribut të jashtëzakonshëm për ndriçimin e shumë të vërtetave tragjike për popullin shqiptar të Kosovës në veçanti dhe për kombin shqiptar në tërësi. Shumë nga këto probleme të mprehta që ai ka parashtruar në këtë libër-monument, duhej ta kishin shqetësuar me kohë e me vakt Akademinë e Shkencave në Tiranë dhe në Prishtinë dhe mbarë klasën politike shqiptare në trekëndëshin Tiranë-Prishtinë Shkup. Atyre u takonte t’i grumbullonin këto fakte tronditëse, të përgatitnin dosjet përkatëse, t’i përkthenin në gjuhët kryesore dhe t’ua nisnin kryeqyteteve të Perëndimit evropian, Brukselit, Departamentit të Shtetit, Kongresit dhe Senatit Amerikan dhe Këshillit të Sigurimit të OKB-së, në mënyrë që të zhvlerësonin tërësisht gjithë literaturën shpifografike kundër kombit shqiptar, me të cilën Beogradi dhe Athina kanë përmbytur bibliotekat e institucioneve të lartpërmendura ndërkombëtare. Në të njëjtën kohë, kryepolitikanët shqiptarë le të mundohen që, të paktën, një herë të vetme në jetën e tyre, ta kësibëjnë nga vetja servilizmin para të huajve, të bëhen burra të politikës dhe, nga folëtoret e Brukselit, e Departamenti të Shtetit, e Senatit dhe e Kongresit Amerikan, deri në folëtoren e Organizatës së Kombeve të Bashkuara, të ngrenë zërin për ribashkimin e trojeve tona etnike

Mendoj dhe propozoj që akademiku Flori Bruqi, në perspektivë, të përgatitë dhe të botojë një tjetër libër interesant, ku, me mjeshtërinë që e karakterizon, të trajtojë kodin moral të egërsisë grekoserbe përballë kodit moral të fisnikërisë shqiptare, në mënyrë që të dalë mirë në pah e vërteta se shqiptari, tradicionalisht, as hasmin e vet, as armikun që ia ka behur si pushtues, pasi e ka vrarë, nuk e ka pasur zakon ta poshtërojë, ta përçudnojë, ta groposë në varre masive, t’ia djegë kufomën me benzinë apo t’i përdhunojë vajzat dhe gratë dhe aq më pak të vrasë fëmijë, gra, pleq dhe plaka. Dukuri të tilla barbare kanë qenë dhe mbeten të papërfytyrueshme për kodin moral të fisnikërisë shqiptare. Por duhet të theksojmë se kodin e shëndetshëm të moralit fisnik shqiptar, na e ndoti keq krimineli Enver Hoxha, sipas urdhrave që merrte nga emisarët kriminalë jugosllavë gjatë viteve të luftës. Në një radiogram që i dërgonte Korparmatës I më 21 shtator 1944, ky kriminel dhe agjent i regjur i Beogradit, urdhëronte:

“Zai Fundon ta torturoni deri në vdekje dhe pastaj ta pushkatoni” (Citohet sipas: Uran Butka.“Dokumenti, si u vra Llazar Fundo me urdhër të Enverit”. Faqja e internetit e gazetës “Panorama”. 02 tetor 2014).

Kodin e egërsisë morale serbosllave, krimineli Enver Hoxha e praktikoi gjerësisht kundër përfaqësuesve të shquar të nacionalizmit shqiptar gjatë tërë periudhës së sundimit të tij dikatorial. Ndonjë shfaqje e shëmtuar e atij kodi moral barbar u vu re edhe në ngjarjet tragjike të vitit 1997, kur me kufomën e oficerit të vrarë të SHIK-ut Lek Qoku, tallej një turmë studentësh të ndërkryer në njërin nga auditoret e Universitetit “Ismail Qemali” të Vlorës dhe kur një femër e përbindshme mundohej t’i pinte gjakun.

Gjithsesi, akademiku Flori Bruqi, si një figurë e shquar me përgatitje enciklopedike, si një intelektual i nderuar erudit, e ka kryer dhe do të vazhdojë ta kryejë gjithmonë me nder detyrën e shenjtëruar para kombit shqiptar.

Nderim dhe respekt të thellë për këtë punëtor të palodhur të letrave shqipe me vlera të rralla shkencore, intelektuale.

 

Santa Barbara, Kaliforni

25 korrik 2017

Kush po kërkon shkatërrimin e objektit të mejtepit të Llukës së Deçanit?!

05/11/2014 Lini një koment

Arif MOLLIQI

 

KUSH PO KËRKON SHKATËRRIMIN E OBJEKTIT TË MEJTEPIT TË LLUKËS SË DEÇANIT?!

Mejtepi Lluka e Epërme

Ky objekt është ndërtuar në vitet 1886-1889 nga Tahir Efendi Lluka dhe konsiderohet një ndër shkollat e para shqipe në Kosovë.

Në zanafillën e arsimit të shqiptarëve të Kosovës në gjuhën amtare, rol të caktuar kishin mejtepet, që nuk ishin shkolla të mirëfillta kombëtare shqiptare, por kanë rëndësinë e vet në kultivimin e dashurisë ndaj gjuhës shqipe dhe për ruajtjen e saj, duke u bërë kështu shkolla popullore. I tillë ishte edhe mejtepi i Tahir Efendi Llukës, në Llukën e Epërme, i ndërtuar diku mes viteve 1886-1888, kurse si shkollë ishte hapur në vitin 1889.

Ky mejtep, për njëqind vjet u përballoi sulmeve barbare të kohës, mirëpo si i përballoi këtyre sulmeve, kësaj herë nuk është temë e këtij shkrimi. Ajo që na proukupon këto ditë, është tendenca që ketë objekt-ketë tempull të kulturës shqiptare ta rrënojnë më themel. Kjo vërtet është e habitshme të ndodhë kur Kosova është e lirë.

Mirëpo, edhe pse disa njerëz po duan ta bëjnë këtë, besojmë se Instituti për Mbrojtjen e Monumenteve Kulturore në Pejë, Instituti për Mbrojtjen e Monumenteve Historike në Prishtinë, Instituti Albanologjik në Prishtinë, Kryetari komunës se Deçanit dhe, vetë fshatarët e Llukës se Epërm nuk do ta lejojnë një rrënim të tillë, pa marrë parasysh pretendimeve të disa “besimtarëve” laik, të disa dashakëqinjëve që nuk e kuptojnë rëndësinë e këtij monumenti,

Ky mejtep-objekt, i përballoi kohës për mbi njëqind vjet për të ardhur gjer në ditët e sotme. Gjatë kësaj kohe ai disa herë ishte sulmuar për t´ua shkatërruar, qoftë nga pushteti turk i atëhershëm, nga serbët dhe nga pushteti komunist. Mirëpo, disa herë fshatarët e Llukës së Epërm e mbrojtën nga rrënimet, disa herë bënë meremetime, që herë-herë edhe ishin të gabuara, por megjithatë u ruajt.

Se Mejtepi i Llukës ishte ndër shkollat e para në gjuhën shqipe, vërtetojnë shumë studime nga historian, albanolog, orientalist, studiues të osmanishtes e tjerë. Njëri nga këta që është marrë në mënyrë serioze më studimin e themeluesit të kësaj shkolle dhe me rilindësin Tahir Efendi Llukën, është Dr. Avdullah Hamiti. Pastaj, Dr. Muhamet Pirraku, në librin e tij “ Kultura kombëtare shqiptare deri në Lidhjen e Prizrenit”, faqe 393-395, ka dhënë edhe alfabetin shqip të Tahir Efendi Llukës të krijuar para vitit 1878, alfabet ky që është përdorur në shkollën shqipe në Llukë të Epërm. Për veprimtarinë e Tahir Efendi Llukën kanë shkruar edhe Shuteriqi, Idriz Ajeti, Ramiz Zekaj etj.

Tahir Efendi Lluka (Molliqaj), ka lindur në Llukë e Epërme, midis viteve 1840-1845.Tahir Lluka, i cili jetoi dhe veproi në gjysmën e dytë të shekullit XIX, ishte intelektual i shquar i kohës, i pajisur me dije fetare të larta, njohës i mirë i gjuhëve orientale dhe i letërsive të atyre gjuhëve. Këtë e dëshmoi edhe me veprimtarinë e tij krijuese në gjuhën shqipe dhe me përkthimet nga arabishtja e osmanishtja. Se vërtet ishte intelektual i madh, dëshmon edhe e dhëna se ai një kohë ishte ligjërues në Fatih (shkollë e lartë islame) të Stambollit, në kohën kur rektor i Universitetit të Stambollit ishte Hoxha Tahsini.Kontaktet e tij me rilindësit e shquar shqiptarë që vepronin në Stamboll, bënë që pas vitit 1874, kur Hoxhë Tahsini u largua nga Universiteti i Stambollit, edhe Tahir Lluka të humbte punën në Fatih. Sipas disa të dhënave, pas vitit 1881 Tahir Lluka kthehet në vendlindje, dhe duke shitur patundshmërinë e vet (hisen e tokës nga trashëgimia), ai në truallin që ia fali Bardhosh Isufi (Molliqaj), ndërtoi Mejtepin në vitin 1886, në Llukën e Epërme, nahija e Gjakovës. Për të punuar si mësimdhënës, krahas vetes, kishte angazhuar një hoxhë nga Peja dhe më vonë një tjetër nga Carrabregu. Në këtë shkollë fillore mësohej shqip, kuptohet me grafi arabe. Por me rëndësi është se mësohej shqip dhe mbase ajo mund të jetë shkolla e parë shqipe në Kosovë. Për mirëmbajtjen dhe mbikëqyrjen e punës së shkollës, Tahir Lluka kishte hapur një dyqan në një dhomë të mejtepit

Pra, për sa i përket arsimimit, Lluka nuk bën dallim, sepse ai parasheh që të mësojnë edhe djemtë edhe vajzat. Hartimi i këtyre teksteve nga ana e Llukës, nuk synonte vetëm mësimin e lexim-shkrimit, siç mund të supozohet në dukje të parë, por autori i tyre synonte njëkohësisht, siç do të synojnë edhe rilindësit e kësaj periudhe, zgjimin e dashurisë ndaj gjuhës amtare dhe përparim të shpejtë për t’u futur në radhën e popujve të qytetëruar. Hapja e mejtepit dhe përpjekjet e tij për punë të suksesshme, kujtojmë se dëshmojnë për ndërgjegjen e këtij intelektuali shqiptar, për nevojën dhe domosdoshmërinë e shkollës në gjuhën amtare.Këtë e shpreh me fjalët:

 

“Gjithsa kavm (komb A. H) me guh t’vet

jon tuj knue, hem tuj shkrue

për dynja dit per dit kta tuj fitue, tuj madhnue,

veç kavmi ynë pa fitue tuj voglue…!”

 

Me këto Lluka dëshmon vetëdijen për diturinë dhe qytetërimin, si mjete që do të zhdavarisnin errësirën, ku ishte katandisur popull. Në vazhdim në veprën e tij “Broshurë mbi moralin” Tahir ef. Lluka, me mjaft mjeshtëri, përshkruan gjendjen arsimore të shtresave të gjera të Shqipërisë, të cilën e paraqet mjaft të mjerueshme, një gjë që e brengoste shumë edhe

atë:

 

Kjo Shqipni ka met krejt në pa dit xho n’xhahili

Erdhi vakti me dal n’mejdan kjo Shqipni

N’selamet për me dal kjo Shqipni fukara

keka çillue

Un po due me shka kam marue ket te’lif

(vepër) çi osht i ri

Din devletit hizmet mej bo m’ket turli me

hurufi arabi

Hem ni temel me lidh per Shqipni

Mos me kon fukaraja n’ket Shqipni pa

dit xho krejt n’xhahili

Pse t’gjith katundet n’per Shqipni fukaraja

kurfar gjuhe hiç nuk din

Dy tre vet çi jon n’medrese ja mektepli

N’koft me dit kta per devlet per turni

Tjert jesin mashkull femen pa dit xho

krejt n’xhahili.

 

Këtu qëndron aftësia dhe gjeturia e Tahir Llukës, i cili diti ta shfrytëzonte këtë gjendje të mjerueshme të injorancës, siç thoshte ai fetare, ngase ata nuk dinin gjuhë tjetër përveç asaj amtare, dhe duke kërkuar që njohuritë fetare t’i nxinin në gjuhën amtare, u angazhua për arsim kombëtar shqiptar, për ngritjen e vetëdijes kombëtare të shqiptarëve, për mbjelljen e dashurisë ndaj gjuhës amtare si dhe për emancipimin e popullit në përgjithësi, që, siç dihet, arrihet me arsimim në gjuhën amtare, pra me dije.

Sado që veprimtaria e Tahir Llukës zhvillohej në mejtep dhe me grafi arabe, nga vetë fakti që zhvillohej në gjuhën shqipe, nuk u shkonte për shtati qeveritarëve turq. Prandaj kjo veprimtari arsimore në gjuhën shqipe e Tahir efendi Llukës, iu bë hale në sy organeve të pushtetit turk. Shkoi në Stamboll, ndoshta për ndonjë sqarim, por nuk arriti ta shlyente akuzën se po i mësonte fëmijët “kaurrisht” dhe as të kthehej më në vendlindje. Mendohet se kishte vdekur më 1908, pa u ditur rrethanat e vdekjes.

Për fund do të themi se veprimtaria kulturore-pedagogjike e Tahir Llukës dhe Mejtepi i tij si shkollë e parë shqipe në Kosovë, duhet vështruar në kontekst me kohën kur punoi dhe veproi. Dhe nga vetë fakti se dihet që asokohe nuk kishte shkolla të tjera publike shqipe, duhet vlerësuar mejtepi i Tahir Llukës.

Tahir Lluka është angazhuar drejtpërdrejt që fëmijët e popullit të vet t’i nxirrte nga injoranca, t’i mësonte të shkruanin e të lexonin shqip, dhe kështu t’i emanciponte dhe t’i aftësonte për një të ardhme më të lumtur, që ai e besonte.

Ambasadori i poezisë shqipe

12/04/2014 Lini një koment

AMBASADORI I POEZISË SHQIPE

Fahredin Shehu

Fahredin Shehu

Shkrimtari i lidhur me traditën ezoterike të Orientit dhe Oksidentit, Fahredin Shehu, u lind më 1972 në Rahovec. Kreu studimet universitare dhe pasuniversitare në Universitetin e Prishtinës, në Orientalistikë dhe Letërsi. Është autor i shtatë librave me përmbajtje të lartë artistike dhe të shumë punimeve në gazeta e revista, shumica prej tyre janë të përkthyera në 20 gjuhë të botës.

Intervistoi: Albana Haxhimustafa – Murseli

Fahredin Shehu është Ambasador i Poetëve për Shqipëri “Poetas del Mundo”, Santiago de Chile, anëtar i Asociacionit Botëror të Poetëve, Greqi, Anëtar i Këshillit të librit dhe Botimeve pranë Ministrisë së Kulturës, Rinisë dhe Sporteve dhe Anëtar i PEN Qendrës së Kosovës. Poezitë e tij janë të botuara në Antologji botërore, revista letrare, kulturore dhe shkencore si Mobius Magazine në New York, Istanbul Literary Review në Stamboll, World Poets Quarterly në Pekin ehe World Living Poets Lexicon financuar nga UNESCO, poashtu në Pekin, Kinë, Auillrelle në Bruksel, RAL, M Magazine në Paris, Gray Scale në Nigeri, në Antologjnë Spanjolle, Brazil, Kil, Portugali etj, shumë Antologji…; nga Festivali i Poezisë në Lodeve, Francë, Strugë, Malta, Nazareth, Ballkan Poets në Beograd e kështu me radhë. Ka kumtuar shumë referate në shumë kongrese botërore lidhur me Filozofi, Letërsi dhe Misticizëm, si në Kajro, Teheran, Qom, Isfahan, Bruksel, Shkup, Stamboll, Canakkale etj. Mbi të gjitha është baba i dy fëmijëve të mrekullueshëm, Tamarës dhe Reisit.

 

Do t’i shtonit edhe diçka këtij prezantimi? 

Po do të shtoj edhe diçka që duhet të potencohet për ta respektuar lexuesin tuaj. Kam ekspozuar kaligrafi në Kajro dhe shkruaj vështrime estetike për Artin pamor. Jam i katalogizuar në Bibliotekën Kombëtare të Kosovës, Shqipërisë, Kroacisë, Serbisë, Bayern dhe Egjiptit.

Arti i kaligrafisë dhe poezia mistike shpirtërore janë pothuajse të panjohura në Kosovë, ndërsa ju konsideroheni mjeshtër i këtyre dy fushave. Si arrini t’i kultivoni paralelisht të dyja?

Shumë natyralisht. Flas për traditën shpirtërore të trashëguar, kujtoj se para më se 300 vitesh stërgjyshi im ka shkruar poezi mistike, po ashtu jam rritur në Rahovec, ku ka disa tradita mistike, andaj në këtë garë mendimesh dhe doktrinash, mendësia e njerëzve dallon nga ato të rajoneve tjera të Kosovës. E gjithë kjo ka ndikuar në formimin tim shpirtëror dhe me hulumtime të mëtejme, lexime të shumta, observimet dhe kontemplacionet sigurisht se krijohet një mundësi për kultivimin e një arti më të veçantë. Ndoshta ka ndikuar edhe trashëgimia e lashtë ilire e kultivimit të hardhisë së rrushit, pastaj edhe preparatet kozmetike, e shumë e shumë zeje tjera, sigurisht se ndikon në formimin e një mendësie dhe vetëdije më të qytetëruar. Shpesh edhe nga metodologjia e kultivimit të hardhisë kam bërë analogji edhe me poezinë, se një poezi që të jetë më cilësore nuk duhet të ngarkohet me fjalë, figuracione, motive, etj. Një lloj si një lastar i hardhisë i cili për të dhënë frutin më cilësor të rrushit duhet të shartohet, kitet, lihet në gixhë, apo herret nga tepricat, madje edhe të largohen kokrra nga kalaveshi, që kokrrat tjera të jenë më të mëdha, më të shijshme etj. Prandaj kur këtë e aplikoj në Poezinë time, ajo ndodh që të absorbohet aq mirë sa që njerëzit e përvetësojnë dhe shpesh citojnë madje pa ma përmendur emrin, një varg u bëhet pjesë e vokabularit më tej edhe të diskursit të përditshëm.

Lidhur me Kaligrafinë po them se edhe ajo rrjedh në mënyrë fluide nga shpirtënia ime. Poezinë të cilën dua ta krijoj në një moment kur më paraqitet një vizion, unë e transformoj në pikturë, duke e kristalizuar në poezi, andaj kam thënë se Kaligrafia për mua është kristalizimi i fluidit kreativ poeti. Krahas frymëzimit, dijes dhe observimit duhet edhe një dozë bajagi e madhe e mbëltimit të Hyjnorës dhe Pasioni që të krijohet një Poezi apo madje edhe një Kaligrafi dhe kjo në mënyrë paralele.

 

Njiheni si ekspert i letërsisë transcendentale dhe hulumtues i trashëgimisë shpirtërore botërore. Çfarë do të thotë për ju kjo eksperiencë dhe ku fshihet misteri i shpirtërores?

Kjo temë është aq e gjerë dhe aq komplekse sa që duhet një hapësirë shumë e madhe për t’u elaboruar dhe më vonë për t’u kuptuar. Unë do të përpiqem që sa më thjeshtë dhe më qartë të shpjegoj nëse e arrij këtë, në vetëm disa fjalë.
Kam studiuar mjaft dhe në të gjitha traditat shpirtërore kam gjetur esencën e misterit shpirtëror. Prandaj asgjë njerëzore nuk është e huaj për mua, është një thënie latine ‘Nilil Humani ame alienum puto’. Flas në kontekstin e vërtetësisë shpirtërore.
Gjithsesi është një përvojë interesante duke pasur parasysh kohën dhe vendin në të cilin po jetojmë, pastaj trendi i dinamikës jetësore, zhvillimi teknik e teknologjik, etj.
Unë konsideroj se misteri i shpirtërores fshihet në quintesëncën njerëzore. Njeriu është e vetmja krijesë e Zotit e cila e ka vullnetin e lirë dhe ka aftësi të vendimmarrjes, ka aftësinë e krijimit dhe rikrijimit, ka aftësinë e të folurit dhe kjo ndoshta është kryevepra e evolucionit madje edhe të involucionit human. Unë konsideroj se është fjala, diskursi, fenomen më i abuzuar nga vet njeriu. Këtu qëndron Gënjeshtra dhe Plagjiatura.

Një matematikan më pat pyetur, lehtë e keni ju shkrimtar, me fjalë mund të thoni çka të doni, por në matematikë 1+1 është 2. Po kjo është vetëm një pjesë e së vërtetës, por sado që dikush thotë që e ka mendjen praktike, është ateist apo materialist, matematikan dhe ithtar i shkencave ekzakte, ai prapë flet me grema dhe fjalë e jo me numra e formula matematikore. Madje kur flasim për ekzaktësinë matematikore, unë nuk e ndal asnjë matematikan ta mas + – infinitivin apo ta imagjinoj një numër, sepse e dimë se ka numër imagjinar. Nëse ai ka të drejtë ta imagjinoj një numër, atëherë unë kam drejtë po ashtu të imagjinoj se ka Zot, dhe të besoj e krijoj gjërat e bukura, sepse Zoti është i bukur dhe e do bukurinë.

Shkenca ende duhet të emancipohet që të kuptoj kuintesencën e realiteti kozmik. Ashtu si nga Ligji i Njutonit është mbi ndërtuar ligji i fizikës kuantike dhe asnjëra e as tjetra nuk mohohen, por jetojnë në simbiozë. Për këtë duhet implikuar Inteligjencën intuitive e cila duhet të emancipohet nga Inteligjenca aktive e deri tek niveli i Inteligjencës së Adeptit.

 

Botimet tuaja, çfarë kanë të përbashkët dhe çfarë i dallon me njëra-tjetrën?

Oqeani i shpirtërores është shumë më i madh dhe më i gjerë se Oqeanet të cilat ne mund t’i navigojmë apo masim. Prandaj unë kam shumë hapësirë për të krijuar dhe secili botim dallon njëri nga tjetri, sepse edhe unë psikologjikisht, mentalisht dhe shpirtërisht jam në një meditim aktiv e dinamik dhe në evolucion permanent, andaj edhe mund të vërehen nuancat; natyrisht për ata të cilët i dallojnë mirë ngjyrat dhe nuk janë të ftohur, por erëmojnë parfumin e këtij lloji të vargut.
E përbashkët është platforma shpirtërore e paeksploruar dhe refleksionet e kësaj platforme në rastin tim, në trajtë të fjalës së shkruar, poezi prozë, apo fjalës së pikturuar, qëndisur, gravuar, në trajtë të kaligrafisë.
Dallimi është në senzibilitet, në çastin “Tash” dhe “Këtu”, etj.

 

E veçanta e krijimtarisë suaj është se, i thërrisni poezisë transcendentale, mistike, e jo asaj epiko-lirike siç jemi mësuar t’i dëgjojmë rëndom. Është ky fakti që veprat tuaja janë më të njohura jashtë vendit se sa në Kosovë, apo…?

Po, pikërisht kjo. Në botë emrat si nga Lindja ashtu edhe nga Perëndimi, janë të njohur, tek ne këto janë të panjohur andaj kultivimi i një poezie/arti të tillë tek në krijon refuzim. Dua të them se realiteti im është shumë ngjyrësh, shumë dimensional, dhe shumë lëndor, unë nuk shoh bardh e zi, por është paleta e gjerë e ngjyrave, ngjyrave bazë dhe nuancave, madje dalloj edhe humnerën e cipërs dhe sipërisë, bazën, mesin dhe kulmin, si tek parfumi simfonikisht i kompozuar, ku ka esencën bazë, esencat e mesit dhe esencat sipërore. Prandaj themi se një parfum është cilësor, ai që i ka këto shtresa dhe nuanca. Një poezi e tillë e cila ka shtresa dhe nuanca, ku implikohet dashuria ndaj të gjitha krijesave të Perëndisë, ku matematikisht përdoret secila fjalë dhe asaj i kushtohet vendi dhe hapësira adekuate sa që shndërrohet në simbol dhe ikonë.
Tek ne kurrë nuk është përkthyer poezia e Solomon Ibn Gabriolit, Henry Thorreu, Upanisada, poezia e Galibiut, Enuma Elish, poezia e Hafizit, poezia e Alistair Crowley, Imrul Qaisi, Libri tibetan i të vdekurve, Kebra Nagast e Etiopisë, e shumë e shumë të tjerë, prandaj edhe lëngon formimi shpirtëror dhe intelektual tek artistët tanë. Fatkeqësisht poezia është shndërruar në estradë dhe këtu përfundon.

 

Çfarë i bën të veçantë botimet tuaja dhe çfarë shtrirje territoriale kanë arritur ato deri tani – ku janë botuar dhe lexuar?

E veçanta kryesore është origjinaliteti, përkatësia etnike, formimi intelektual shumë dimensional, meditimi, që të gjitha këto ndikojnë në gjithë këtë veçanti. Një krijesë komplekse për dallim nga amebat janë shumë qelizore andaj sinergjia e të gjitha këtyre krijon harmoninë dhe unitetin në llojllojshmëri.

Kur jemi tek origjinaliteti them se duhet të jesh vetja jo sikur pula e dekoruar me puplat e palloit. Por llojllojshmërinë e ngjyrave të puplave tuaja duhet ta arrish vetë e vetë të bëhesh palloi. Kur jemi tek palloi unë kam be një poezi të mrekullueshme të cilën e ka përkthyer akademiku francez Athanase Vantchev de Thracy, në gjuhën frënge dhe botuar në mëse 20 revista elektronike frankofone nga kritiku dhe botuesi francez Marc Galan. Është fjala për poezinë Palloi i bardhë, ku flas për puplat, bardhësinë dhe se si ai transfomohet dhe fiton ngjyrat e mrekullueshme të puplave të tij.
Ai që ka lexuar librin tim ‘Shumësi e padukshme’ e di për çka e kam fjalën. Madje kam krijuar edhe poezi të nivelit nano, nano/ poezi, kur vetëm titulli dhe një fjalë e vetme apo grafikon krijon tek lexuesi portal të ri kontemplacioni.
Gjeografikisht mund të them se kanë shtrirje interkontinentale, në Lindjen e largët Mongoli, Kinë, Indi, pastaj në Turqi, në Evropë, në Amerikën Veriore dhe Jugore, në Afrikë.

 

Sipas jush, sa përkon me realitetin thënia: “Individi është ai që e çon botën përpara”?

Po është individi ai që e ka çuar botën përpara, prej Steve Jobs, nëpërmjet Anjshtajnit, Galileos, Van Ghog, Da Vinci, Amenhotep, Bhudda, e deri tek Adam Kadmon dhe vet Adami, është individi ai i cili fillimisht ka qenë i përbuzur për idetë revolucionare që më pastaj nga po këta të paemancipuar, përbuzës permanent, janë mbëltuar si Hyjni. Jezuin e gozhduan, Muhamedin e përzunë nga Mekka, Giordano Brunon e dogjën.

 

Krijimtarinë e shikoni si një rrugë drejtë karrierës, apo nevojë shpirtërore?

Jam shumë rehat në këtë pikëpamje. Më kohë i kam dalluar këto të dyjat dhe për secilën e jap nga një tas të peshores, të majtin dhe të djathtin. Vetë fakti se nuk jam në asnjë antologji të Kosovës dhe të Shqipërisë, gjë më krijon satisfakcion të veçantë, është dëshmi se nuk po krijojë karrierë me shkrimet dhe librat e mi. Nuk shkruaj për sot, as për pas dhjetë vitesh. Kritikët në Serbi kanë thënë: ”kjo është fjala e përhershmërisë, këto nuk janë vargje të cilat do të lexohen sot, por në të ardhmen”.
Unë punoj ashtu që poezia ime siç lexohet sot nga disa pas disa shekujsh do të lexohet me të njëjtën freski, si Haiku i Issa dhe Basho, apo Kasida e Imrul Qaisit, Masnavi e Rumiut, apo Rubaira e Khajamit. Sepse ka imazh, figurë stilistike, metër dhe ritëm i cili është kardiak dhe i cili e përcjell vetëm impulsin kozmik kreativ dhe ky reflekton në qenësinë time e cila më vonë ato i përçon në fjalë.

 

‘…Neve na mungon vokabulari tokësor për çështje qiellore’. Është motoja e juaj e preferuar. Çfarë dëshironi të thoni me këtë fjali?

Vetëm të vërtetën, asgjë më shumë. Kjo thënie tek unë ka eruptuar ka një kohë të gjatë. Tek romani ‘Nektarina’ të cilin e kam punuar plot 4 vjet, për shembull kur kam dashur ta përshkruaj personalitetin e Jezuit, nuk kam gjetur fjalë adekuate, prandaj është dashur ta farkoj vetë, kur një krijesë e Zotit si Jezui, në tërësi e shuan epshin dhe arrin nivelin e engjëllit, pra shuarja totale e libidos, unë kam gjetur një fjalë për të cilën kam shkruar edhe një poezi, e ajo fjalë është “Angeloid”, një entitet gjysmë njeri gjysmë engjëll.
Tevona, për përshkrimin e vizioneve dhe të përsiatjeve të mia më mungon vokabulari, nuk kam fjalë dhe në fjalorët e gjuhës shqipe nuk ka fjalë që do ta përshkruaja saktë atë që shoh dhe po këtë kur dua t’u transmetoj të tjerëve. Të gjithë të tjerët që hasin në këtë problematikë, përdorin analogji, por larg është analogjia nga realiteti, një fëmije nuk mund t’i flasësh për kënaqësinë gjatë aktit seksual, por i thua se është sikur çokollata, apo ndonjë kënaqësi që ai e ka të njohur dhe më të përafërt. E sa larg është akti seksual prej kënaqësive të fëmijës para pubertetit e dimë në të rriturit. Edhe në Zhvillimin shpirtëror, deri tek arritja e Matanoia-s, respektivisht pjekurisë shpirtërore, doemos duhet të përdoret analogjia, me diçka më të përafërt për t’u receptuar më lehtë një fenomen i tillë.
Kur’ani është përplot me analogji, aty thuhet se në botën tjetër do të ketë verë nga e cila nuk dhëmb koka dhe nuk të deh, apo qumësht që nuk prishet, apo mjaltë me bollëk, po çka i duhet shpirtit vera, mjalti apo qumështi. Drita ushqehet vetëm me dritë dhe asgjë nuk humb nga vetvetja.

A keni diçka të veçantë që dëshironi t’i thoni lexuesve tuaj?

Po. Kam. Madje. Shumë. Por. Do. Të. Ndalem. Në. Vetëm. Disa. Pika. Me qëllim kam vënë pikë mbas secilës fjalë këtu që lexuesi të ndalet dhe të lexoj me kujdes. Në këtë mënyrë krijoj edhe efekt psikologjik edhe gjatë leximit. Kam paragraf të caktuar në roman, apo edhe strofë të tërë të artikuluar në këtë mënyrë, sepse në mënyrë instinktive lexuesi mbas secilës pikë, me inercion edhe lexon më ngadalë. 

Lexuesit i them atë që i kam thënë vetvetes që nga vetëdijesimi im i parë për ekzistencën time, Shkenca, Morali dhe Dashuria janë peri virtual tribojësh i cili duhet të lidhet në konop e të pështillet në një litar të fortë që të të lidh për hyjnoren, për zhvillimin vertikal të psikologjisë personale, për sukses horizontal në jetën e shkurtë në këtë planet.
Për këtë litar, dua ta shoh të mbajtur fort secilin lexues timin.

 

Çka mund të pres lexuesi nga ju në të ardhmen, është fjala për ndonjë vepër të re?

Kam planifikuar që më 20 dhjetor të këtij viti ta bëj promovimin e romanit më të ri HOJET, Librin PENDA i cili u botua në Beograd nga shtëpia botuese “Arhipelag” dhe PEN Qendra e Serbisë, si dhe Medaljen nga Filipine. Plani është që këto të promovohen në Prizren, pas kthimit nga Beogradi ku kam prezantimin e librit PENDA, në lokalet e PEN qendrës së Serbisë.

 

Keni marr ndonjë çmim letrar në Kosovë apo jashtë?

Jo në Kosovë, asnjëherë, por jashtë po, po pres medaljen e artë dhe mirënjohje nga Filipinet, që akordohet për Poezinë si urë lidhëse mes popujve, nga Axlepin Publishing në Filipine. /Telegrafi/

 

Burimi: http://www.telegrafi.com/magazina/ambasadori-i-poezise-shqipe-19-367.html

Të dhëna bibliografike për Prof.dr. Muhamet Pirrakun

26/03/2014 Lini një koment

TË DHËNA BIBLIOGRAFIKE PËR PROF.DR. MUHAMET PIRRAKUN

 

Pashtriku.org, 31. 01. 2014 – Mbrëmë me datë 30. 01. 2014 ndërroi jetë historiani ynë i shquar dhe ish i burgosuri politik, Prof. Dr. MUHAMET (MAN) PIRRAKU 1944-2014. Nesër, me datë 01. 02. 2014 mbahet mbledhja komemorative në ambientet e “Institutit Albanologjik” në Prishtinë në ora 11.00, ndërsa varrimi bëhet në fshatin Flamuras (Sankoc) në ora 15.00. Pamja mbahet në Prishtinë, Rruga “Bledi II”.

 

“Askush nuk të pyet: ç’ka bëri Atdheu për ty por të pyet, ç’ke bërë ti për Atdheun?!” – JFK(1)

Prof. dr. Muhamet Pirraku u lind në fshatin Flamuras, të Drenicës, më 12 tetor 1944. Shkollën fillore e mbaroi në vendlindje dhe në Bushat, më 1957. Për shkak se i ati, Mani, i përkiste “Lëvizjes Kombëtare Kaçake” të viteve 20, të shek. XX dhe “Mbrojtjes Kombëtare të Kosovës” gjatë Luftës së Dytë Botërore, dhe ishte jatak i njësiteve të NDSH-së, Muhameti, ndonëse nxënës shembullor, nuk u pranua në Shkollën Normale të Prishtinës. Pasi punoi një vit punëtor fizik në ndërmarrjen ndërtimore “Granit”, të Shkupit, në saje të rezultatit në fillore në vitin shkollor 1959-1960 u regjistrua pa provim pranues në Shkollën e Mesme Bujqësore të Prishtinës, të cilën e mbaroi me sukses të dalluar në qershor të vitit 1963.

PROF.DR. MUHAMET (MAN) PIRRAKU (12.10.1944 – 30.01.2014)

Pasi për disa muaj punoi drejtor teknik i bujqësisë në Bushat, u regjistrua në Fakultetin Filozofik, në Degën e Historisë, në Prishtinë, ku u diplomua më 1968.

Në fakt pas vitit të dytë pa shkëputje nga puna, nga fillimi i vitit shkollor 1965/66 punoi si arsimtar i historisë në Shkollën fillore “Emin Duraku”, të Prishtinës.

Në vitet në vijim punoi arsimtar jo i rregullt edhe në Medresenë “Alaudin”, ku i dha historinë dhe retorikën.

Nga tetori i vitit 1967 deri në tetor të vitit 1971 ishte arkivist për hulumtime e publikim të lëndës arkivore në Arkivin Shtetëror të Kosovës.

Këso kohe e mbajti mësimin e historisë në Shkollën e Mesme Teknike dhe pak kohë në Shkollën Normale të Prishtinës.

Shërbimin ushtarak e mbaroi nga gushti 1969-gusht 1970. Pasi punoi për një vit inspektor i arsimit në komunën e Drenasit, u zgjodh asistent i historisë në Entin e Historisë së Kosovës, prej nga, pa shkëputje nga puna, i ndoqi studimet në shkallën e tretë të studimeve pasuniversitare në Universitetin e Zagrebit. Tezën e magjistraturës e mbrojti më 1976.

Mr. Muhamet Pirraku, duke e lexuar kumtesën në Simpoziumin për 100-vjetorin e Lidhjes së Prizrenit.

Për aktivitetin politik antijugosllav, Pirraku, u përcaktua në fillim të viteve 60 të shek. XX.

Realisht, Pirraku, më 10 shtator 1960 u betua para Fazli Greiçevcit, me dorë mbi flamur kombëtar të cilin Fazliu e mbante në xhep.

Betimi u krye në Fushë të Madhe mbi “Tumën Ilire, e njohur si Gomilaq”. Teksti i Betimit ishte: “Betohem se prej sodit jetën do t’ia kushtojë lirisë së Kosovës dhe ribashkimit të Shqipërisë Etnike!”

Sipas udhëzimeve të Fazli Greiçevcit, Pirraku më 10 tetor 1960, e organizoi bojkotin e parë publik kundër mësimit në gjuhën serbokroate në Shkollën e Mesme Bujqësore të Prish¬tinës. Ai i solli tri paralele të klasës së dytë në Këshillin Ekzekutiv të Krahinës së Kosovës së me kërkesën këmbëngulëse: “…Duam që mësimi të zhvillohet në gjuhën shqipe!”

Prishtinë, Janar 1981: Prof.Muhamet Pirraku, në Institutin Albanologjik.

Bojkotuesit i priti përgjegjësi për arsim, Kolë Shiroka. Bojkoti do të kurorëzohet me plotësimin e kërkesës në vijimësi, brenda viteve shkollore 1960/1962.

Nga nëntori i viti 1963, Muhamet Pirraku i takonte “Lëvizjes Revolucionare të Bashkimit të Shqiptarëve” të prometeut Adem Demaçi.

Muhamet Pirraku nuk u zbulua nga Fazli Greiçevci (bashkëvendës), Dastan Muja nga Likashani (vëlla i gruas), Ahmet Mehmeti nga Plluzhina (dajë i gruas) dhe Ahmet Haxhiu nga Lupqi (krahu i djathtë i Demaçit), me të cilët bashkëvepronte gjatë viteve 1963- 1964.

Në vitet shkollore 1965 përfundimisht me vitet 70, Pirraku, i përkiste grupit të intelektualëve, i njohur si “Çeta e Bajo e Çerçiz Topulli”.

Bajo ishte Murat Blaku, kurse Pirraku ishte Çerçizi.

Ky grup, nga viti 1968, kishte 12 bashkëveprimtarë me korife Ismail Dumoshin. Çeta “Bajo e Çerçiz Topulli” e lidhte aktivitetin politik kombëtar shqiptar disident brenda shoqërisë shqiptare në Jugosllavi me frymën kombëtare të shoqërisë shqiptare në Shqipëri dhe me aktivitetin kombëtar të ilegales shqiptare në Jugosllavi e në botë, me rëndësi politike në të gjitha ngjarjet-kthesat historike shqiptare në Jugosllavi e më gjerë.

Muhamet Pirraku ishte lidhja kryesore e përpjekjeve studentore të Prishtinës me demonstratën studentore në Universitetin e Beogradit të qershorit 1968. Pirraku, asokohe, hulumtonte në arkivat e Beogradit për arkivin e Kosovës dhe pas punës u bashkohej demonstruesve, për të cilët shkroi disa pamflete serbisht, të cilat, studentët i lexonin me altoparlant në selinë “Cerveni Univerzitet”. Pirraku ishte krahu i djathtë i Ismail Dumoshit në përgatitjet e demonstratave studentore të “Nëntorit 1968” në Prishtinë e rrethinë.

Studiuesi i historisë sonë të anatemuar, e gati të “harruar”, Muhamet Pirraku, punën shkencore-kërkimore profesionale e filloi nga viti 1967, por shkrimin e parë nga historiografia e botoi në prill të vitit 1968, kurse persekutimin e parë politik e administrativ nga pushteti e përjetoi në fillim të viteve 70, i goditur nga mesazhi politik i “Letrës së Titos”. Pirraku, përkrah Halil Alidemës e Dem Fetës organizoi përpjekjen studentore kundër “Stafetës së Titos”, më 26 mars 1981, që realisht ndikoi në masivizimin e “Demonstratës së 1 dhe 2 prillit 1981”.

Pirraku nuk qëndroi si “sehirxhi” as pas pranverës shqiptare të mars-prillit 1981.

Do të përcillet këmba-këmbës deri më 4 gusht 1981, kur do të arrestohet me motivim se ishte “organizuesi kryesor i demonstratave të prillit 1981”.

Faktikisht, Sigurimi Shtetëror i Kosovës e arrestoi në bazë të urdhërarrestit të nënshkruar nga Fadil Hoxha, ndërsa në ekipin e Hetuesisë morën pjesë edhe udëbashë nga Serbia e Jugosllavia.

Pirraku nuk pranoi të kishte pasur ndonjë rol në demonstrata, “përpos si pjesëmarrës pasiv” dhe as që pranoi të fliste për aktivitetin politik të shokëve bashkëveprimtarë nga mesi i viteve 60 dhe 70. Më 19 gusht 1981, udbashi Lorenc Selmani, në prani të Sabah Muhaxherit (shef i stafit të hetimeve ndaj Pirrakut) e të Lutfi Ajazit, e torturoi mizorisht, ia dëmtoi përjetë 100 % nervin e dëgjimit të veshit të majtë, e rreth 30 % në veshin e djathtë, e pothuajse e paralizuan duke i rënë duarve e këmbëve me “pendrek”, sa e bënë në gjendje të tillë që ta vishte e ta ushqente Osman Visoka nga Besiana (një burrë i pashoq, i burgosur sipas një kurthi kinse e ka vjedhur shitoren ku ai ishte shitës).

Pirrakut, duke ndjekur shembullin e korifeut-heroit të kombit Fazli Greiçevcit, udbashët nuk arritën t’ia shoqëronin lëndën për akuzë as një emër të bashkëveprimtarëve, përpos emrit të të vëllait, Zejnullah Pirrakut, asokohe kryetar i Gjyqit Komunal të Gllogovcit, në bazë të një letre që Muhameti ia kishte dërguar Ismail Dumoshit në qershor të vitit 1968, për demonstratat studentore të Beogradit.

Kjo letër, për siguri ishte adresuar në emrin e të vëllait Habib Pirrakut, student, por udëbashët e hetuesisë, sipas diktimit të Lutfi Ajazit atë letër ia ngarkuan Zejnullahut, duke ia deformuar emrin në Zunullah siç e thirrnin Lutfiu me të atin. Nga ankesat e Mr. Muhamet Pirrakut shihet përpjekja e tij për t’ia atribuuar letrën atij që ia kishte adresuar nga Beogradi Habibit.

Mirëpo Habibi kishte vdekur në vitin 1972 dhe udëbashët vendosën ta persekutonin Zejnullahun nga frika se ai do të mund të ndikonte në rrjedhën e gjykimit të të vëllait, Muhametit. Vërtet, Zejnullahu e pagoi rëndë, e larguan nga vendi i punës dhe ia morën gradën e “togerit” (2).

Muhamet Pirraku këto mustaqe i la në “Burgun e Prishtinës” të shtunën e parë pas dhunës së 19 gushtit 1981.

*  *  *

E sapo Muhamet Pirraku do të këndellet për të ecur pa e mbajtur, Gjykata Komunale e Prishtinës, më 12 nëntor 1981, e dënoi me dy vjet burg, por shkalla e dytë (Gjykata e Qarkut e Prishtinës), pas një viti të mbajtjes së dënimit në burgun e qarkut të Prishtinës, të Mitrovicës e të Sarajevës (këtu në vetmi), e dënoi me një vit, realisht aq sa e kishte vuajtur deri atëkohë.

U lirua më 4 gusht 1982.

Me rastin e arrestimit të historianit Pirraku, Sigurimi Shtetëror Jugos¬llav ia konfiskoi atij pa kthim rreth dhjetë mijë faqe dorëshkrime: shënime të kujtesës historike, punime shkencore, shumë ditarë dhe rreth tridhjetëmijë vargje poetike si edhe literaturë historio¬grafike e politike me vlera të mëdha për kohën (3).

Këtu duhet të konstatojmë se shumë shkrime të Profesor Pirrakut nga vitet 70 e më vonë i përdorën organizatat “klandestine” në vend dhe në botë, si pamflete e prova shkencore për pasqyrimin e gjenocidit serb e jugosllav ndaj shqiptarëve. Ky fakt, studiuesit Pirraku i krijoi alibi për ta survejuar politikisht, që rezultoi me faktin se nga viti 1976 deri në fillim të viteve 90 pati ndalesa e pengesa për botim e veprimtari shkencore.

Pas burgut, duke mos dashur të jetonte e t’i shkollonte pesë fëmijët me ndihma të bashkëveprimtarëve e as të vëllezërve të vet e të gruas, një kohë punoi punë fizike të mjeshtrit-murator në Prishtinë e rrethinë, kurse në Institutin Albanologjik të Prishtinës-IAP do të kthehet me konkurs, më 13 dhjetor 1983, për ta filluar punën nga fillimi i vitit 1984, me titull shkencor më të ulët sesa e pati para burgosjes dhe me ndalesa për punë kërkimore-shkencore deri në tatëpjetën e madhe të shthurjes së Jugosllavisë avnojiste.

Pas shumë peripecive, nëpërkëmbjeve e persekutimeve politike, studiuesi Pirraku, arriti që Këshillin Shkencor të Universitetit të Prishtinës ta sjellë para një akti që nuk ishte i njohur deri asokohe.

I paraqiti tri teza të shkruara të doktoratës më kërkesën që Këshilli Shkencor ta zgjedhë njërën, e ta ngrejë Komisionin pa mentor! Nëse nuk mund ta mbronte ta rrëzojnë!

Pas shumë pritjeve, u realizua kërkesa dhe Pirraku në tetorin e vitit 1988 arriti ta mbronte tezën e doktoratës (deri atëherë), i vetmi pa mentor në Universitetin e Prishtinës.

Prof.Dr.Muhamet Pirraku, gjatë aksionit të Pajtimit të Gjaqeve 1991

Veprimtari i orëve të para, Dr. Muhamet Pirraku, duke mos hequr dorë nga aktiviteti politik kombëtar, sapo në Zagreb u ngrit “Shoqata e të Burgosurve Politikë”, nga fundi i vitit 1989 i tuboi disa të burgosur politikë më markantët e kohës dhe e formoi “Shoqatën e të Burgosurve Politikë të Kosovës”, ndërsa, sapo u ngrit “Lëvizja Demokratike e Kosovës”, mori rolin e aktivistit me përvojë për punë me masat, e që rezultoi me zgjedhjen e Dr. Muhamet Pirrakut kryetar i Degës së Dytë të LDK të Prishtinës, e cila e barti barrën organizuese të referendumit për Republikën e Kosovës të 26-30 shtatorit 1991.

Së paku këtu e kemi për detyrë të konstatojmë se në fillim të “Aksionit Studentor Njëmujor për Faljen e Gjaqeve” (shkurtit 1990), Profesor Pirraku me fillimin e saj e bashkoi “Kryesinë e Shoqatës së të Burgosurve Politikë të Kosovës” me “Aksionin Studentor”, e në rolin e koordinatorit të “Kryesisë së Këshillit Qendror të Lëvizjes”, ndikoi që “Aksioni” të rritet në “Lëvizje për Pajtimin Kombëtar Shqiptar”, gjë që zgjati mbi dy vjet, me ndikim të madh në kthesën vendimtare shqiptare për çlirimin nga pushtuesi jugosllav.

Profesor Pirraku, me pseudonimin “Pajtim Shala”, realisht luajti rolin e një zëdhënësi të “Lëvizjes për Pajtimin Kombëtar Shqiptar”. Dr. Muhamet Pirraku është i vetmi veprimtar i “Lëvizjes për Pajtimin Kombëtar Shqiptar”, i cili për dy vite të lëvizjes mbajti “Ditar” për 476 ditë.

Profesor Pirraku, në verën e vitit 1990, i organizoi dy aktivitete në vendlindjen e tij, në Flamuras të Drenasit .

E para, në krye të flamurasve e rivarrosi Prometeun Fazli Greiçefci.

Veprimtari Pirraku, Atij para të të cilit ishe betuar më 1960, me duar të veta pa dorëza ia nxori eshtrat nga Sarkofagu i blinduar nga udëbashët, të cilët e mbytën me llos në Burg më 1964, e ia vuri në arkivolin që meritonte “Dëshmori-Hero i Kombit” dhe ia mbuloi me Flamurin Kombëtar, për ta varrosur në themel të përmendores dedikuar për atë, kurse në sarkofagun e blinduar të UDB-së veprimtari Pirraku e vendosi poezinë “Mbi Varrin e Fazli Greiçefcit”, të shkruar mbi varrin e tij në vitet 60 të shekullit të 20-ë.

Pirraku e mbajti referatin për jetën dhe veprimtarinë politike të Fazliut, në kohën kur pushtuesi serb bënte kërdi, me çka i frikësoi shumë pjesëmarrës në Akademi.

Pastaj Profesor Pirraku në krye të flamurasve i rivarrosi tre NDSH-istët emblematikë: Hoxhë Avdin (Arif Shala), Izet Muratin (Gjoshi) e Sokol Brahimin (Haxolli), të vrarë në vitin 1946, e të varrosur në “Vorre të Lopëve”, në Mirenë.

Prof.Dr.Muhamet Piraku – gjatë hulumtimit të gjenealogjisë së Hasan Prishtinës.

Profesor Pirraku, me duar të veta e pa doreza, ua nxori eshtrat nga gropa dhe ua vendosi në një arkivol të cilin e merituan “Dëshmorët e Shqipërisë Etnike”, të mbuluar me Flamurin Kombëtar e për t’i varrosur në një varr në themel të përmendores për Ata. Të pranishmit në Akademinë Solemne kurrë nuk do t’i harrojnë theksimet e Profesor Pirrakut në referatin e tij.

Në vijim, veprimtari Pirraku, me prani të bashkëvendësve e të Amet Haxhisë, me duar të veta e pa doreza, ia nxori eshtrat dëshmorit të Mbrojtjes Kombëtare të Kosovës, Shaip Haxhisë së Lupqit të Lapit (i ati i Ahmet Haxhisë), i vrarë nga ushtria jugosllave, më 1945 në malin Kulla të Flamurasit.

Fjala e Profesor Pirrakut në rivarrimin e dëshmorit Shaip Haxhiu u prit e u përgëzua nga të pranishmit.

Kurrë nuk do të harrohet fjala e Profesor Pirrakut në Akademinë me rastin e ngritjes së Përmendores së Rifat Berishës, pastaj fjala në Akademinë me rastin e ngritjes së Përmendores së Ibrahim Lutfut e të Zenun Kepës si edhe fjala në Akademinë me rastin e ngritjes monumentit mbivarror të Saban Palluzhës.

Profesor Pirrakut deri në vitin 1993 nuk i dhanë pasaportë, kurse udhëtim e parë e pati në Tiranë për hulumtime njëmujore për t’i plotësuar boshllëqet për veprën “Mulla Idris Gjilani dhe Mbrojtja Kombëtare e Kosovës 1941-1952”. Ky libër realisht shërbeu si Program Kombëtar edhe për UÇK-në. Profesor Pirraku nëpërmjet arsimtarit Vesel Shabani, nga Mikushnica, sapo doli nga shtypi Mulla Idris Gjilani dhe Mbrojtja Kombëtare e Kosovës 1941-1952”, ia dërgoi 10 copa (për falas) ADEM JASHARIT në kullën e të atit. Ademi i mori librat me një falënderim të sinqertë për Profesor Pirrakun, ndërsa Veselit ia dha 400 marka gjermane për autorin e veprës.

lugë, Gusht 2011: Prof.Dr.Muhamet Pirraku me Sh.Berishën, të Obilesku i Heroit të Kombit Afrim Zhitia.

Prof. dr. Muhamet Pirraku është ndër historianët tanë, i cili me kurajë e me guxim e mori në mbrojtje UÇK-në që nga aksionet e para deri me çlirimin e Kosovës.

Pas çlirimit të Kosovës, Profesor Muhamet Pirraku, u doli në mbrojtje UÇPMB-në në Kosovën Lindore e UÇK-së në Iliridë.

Me ngritjen e PDK-së, Pirraku, ishte njëri ndër aktivistët që kontribuoi për masivizimin e saj, ndaj u zgjodh anëtar i Këshillit Drejtues të PDK-së dhe deputet i saj në Kuvendin Komunal të Prishtinës.

Si gjatë luftës çlirimtare të UÇK-së, edhe pas çlirimit, Profesor Pirraku mbajti shumë referate në akademitë për luftën çlirimtare të UÇK-së dhe dëshmorët e saj.

Një pjesë të këtyre referateve i botoi në veprat: “Për Kauzën e UÇK-së dhe për Kauzën e shtetësisë së Kosovës”. Profesor Pirraku më 2001 i propozoi zërat e “Luftës Çlirimtare të UÇK-së” dhe të “Dëshmorëve” të saj për “Fjalorin Enciklopedik Shqiptar”, dhe po në vitin 2001 e përgatiti një simpozium në nivel të kombit për UÇK-në.

Prishtinë,Janar 13: Prof.Dr.Muhamet Pirraku me kryeredaktorin e pashtriku.org-Sh.B.

Prof. dr. Muhamet Pirraku pati rol të rëndësishëm në “Komisionin për Ligjin për Dëshmorët e Martirët e UÇK-së” si edhe në Këshillin Komunal të Prishtinës për emërimin e rrugëve, lagjeve e të shesheve, 1999-2000, që shërbeu si bazë edhe për komunat e tjera.

Prof. dr. Muhamet Pirraku e barti barrën profesionale në “Komisionin për emërtimin e rrugëve, lagjeve e shesheve të Prishtinës”, ndërsa pati rol të rëndësishëm edhe për ngritjen e “Këshillit për Standardizimin e Emërvendeve të Kosovës 1999- 2001”.

Në fushë të dijes historiografike, Prof. dr. Muha¬met Pirraku, u bë emër i mirënjohur, me shkrime të guximshme të mbështetura në faktografi burimore. Me emër të tij, e me pseudonime, deri tashti i publikoi mbi 6010 zëra bibliografikë-studime, artikuj, trajtesa, recensione, kritika, fejtone, historiografike, mbi 49020 faqe A-4.

Përpos atyre, i botoi edhe këto vepra:

– Kultura Kombëtare Shqiptare deri në Lidhjen e Prizrenit, Prishtinë, 1989 (Doktorata)

– Historia për klasën VII (bashkautor S. Rizaj), Prishtinë, 1975;

– Salih Gjukë Dukagjini: Shkrolaria e shqypes (nga osmanishtja: dr. Feti Hehdiu, mr. Mehdi Polisi), Prishtinë, 1991;

– Ripushtimi jugosllav i Kosovës 1945, Prishtinë, 1992;

– Kalvari i shqiptarësisë së Kosovës, TIVARI 1945, Prishtinë, 1993;

– Mulla Idris Gjilani dhe Mbrojtja Kombëtare e Kosovës Lindore 1941- 1952, Prishtinë, 1995;

– Albania e Konicës, Prishtinë, 1995;

– Feja, kultura dhe tradita islame ndër shqiptarët (bashk¬autor dhe kryeredaktor), Prishtinë, 1995;

– Lidhja Shqiptare “Besa-Besën” në burimet serbe 1892-1902, Prishtinë, 1996;

– Lëvizja Gjithëpopullore Shqiptare për Faljen e Gjaqeve 1990-1992. Kronikë, Prishtinë, 1998;

– Për kauzën shqiptare 1997-1999, Prishtinë, 2000;

– Dritë e re për kryetarin e parë të Shqipërisë Etnike (bashkautor dhe redaktor), Prishtinë, 2002;

– Jo katedrale në emër të shqiptarisë së imagjinuar, Prishtinë, prill 2003 (Botim i Dytë, i zgjeruar, qershor 2003);

– Myderriz Ymer Prizreni-Ora, Zemra dhe Shpirti i Lidhjes Shqiptare 1877-1887, Prishtinë, 2003;

– Arrestimet e Pjesëtarëve të TMK-së-Ç’është kjo?! (bashkautor dhe redaktor), Prishtinë, 2004;

– Tivari 1945-Kalvari i Kosovës, Prishtinë, 2005;

– Masakra në Burgun e Dubravës 19-24 maj 1999 (bashkautor dhe redaktor), Prishtinë 2005;

– Për kauzën e UÇK-së, Prishtinë, 2006;

– Për kauzën e shtetësisë së Kosovës, Prishtinë, 2008;

– Adem Guta ekzemplari i patriotizmit të gjeneratës (1916-1945), Prishtinë, 2008.

– Martirët e Shqipërisë Etnike nga Derë e Stak Mark Mirditës,2011.

Në nëntor 2013 botohet vepra “Hasan Prishtina-Vlerë Sublime e Kombit”.

Veprimtari politik kombëtar, Prof. Dr. Muhamet Pirraku ka edhe libra të tjerë të botuar me emra të tjerë e në dorëshkrim. Ishte këshilltar shkencor në Degën e Historisë së Institutit Albanologjik të Prishtinës, kurse nga prilli i vitit 2010 ishte në pension.

____________

Bibliografia:

1. Këtë Biobliografi të veprimtarit Muhamet Pirrakut e kemi hartuar mbështetur në të dhënat biobliografike në veprat e në ditarët e tij në dosjen e autorit, Arkivi Historik i Qytetit të Prishtinës-Dosja: Gjyqi Komunal i Prishtinsë, K. br. 405/81.

2. Arkivi Historik i Qytetit të Prishtinës-Dosja: Gjyqi Komunal i Prishtinsë, K. br. 405/81.e arkiva shkencore Muhamet Pirrakut dhe arkiva e advukatit Zejnullah Pirrakut.

3. Më gjerësisht Shih në dosjen e Muhamet Pirrakut, në Arkivi Historik i Qytetit të Prishtinës, Komunal K. br. 405/81.

———————————

Prishtinë, 27. 12. 2013: Gjatë një vizite në shtëpinë e Prof.Dr.Muhamet Pirrakut, pas botimit të librit: “Hasan Prishtina vlerë sublime kombit”. Fragmente të këtij libri (në dorëshkrim) janë botuar në portalin pashtriku.org.

 

Burimi: http://www.pashtriku.org/index.php?kat=64&shkrimi=2339

Batoni si khomeinist

16/03/2014 Lini një koment

Arbër FETIU

 

BATONI SI KHOMEINIST

Arbër Fetiu

Arbër Fetiu

I kam lexuar duke mbajtur frymën dy shkrimet e fundit te Baton Haxhiut (“Shamia” dhe “Tre momentet e Aidës” tek Gazeta Tema) siç bëjë shpesh kur shkruhet për fenë apo për Islamin në atë hapësirë që ndanë me hapësirat tjera post-komuniste “panikun moral” sahere qe flitet per sferen publike dhe religjionin. Kështu bëj zakonisht kur lexoj nga deklaratat e Marine Le Pen-it, apo kur dikur lexoja ndonjë intervistë të Jörg Heider-it te Austrisë. Ka aq shumë piktakime ku diskursi i Batonit dhe disa opinionisteve e qytetarëve të tjerë puqet me diskursin e të djathtës ekstreme në Evropë dhe të paternalizmit selektiv të tyre. Por ka një dallim subtil këtu, ngase e djathta ekstreme diskursin e saj fashist e drejton ndaj “imigracionit” apo “te huajve”në përgjithësi, e ndaj imigracionit arabo-musliman në veçanti, ndërkaq diskursi i Batonit, i shprehur “si fabul” në muhabetin rreth “shamisë”, siç thotë ai, më ngjason më shumë me diskursin dhe pasqyrimin anti-semitik të nazizmit. Shamia e këtë diskurs, është “hunda e hebrenjve” në diskursin nazist racial, ku fshihej armiku i Gjermanisë së Hitlerit. Në portretin e hundës hebrejë ndërtohej narrativa naziste e rrezikut dhe gjindej elementi identifikues i konspiracionit e i komplotit i cili trasonte rrugën e shkatërrimit te Gjermanisë, mendonin nazistet. Tek hunda hebreje që merrte frymë në Evropë për 2 mijë vjet, papritmas do të zbulohej simboli i armikut të Gjermanisë, aty diku, në “gjeometrinë e hundës” fshihej armiku kombetar i arianeve. Nuk është ndryshe me shaminë, edhe pse kjo nuk ndanë komponentin racial që i vente shkencizmi racial i Hans Guntherit në Raihun e Tretë hundes së hebrejve, ajo megjithatë nëpër portale të ndryshme tashmë edhe është “racializuar” ngase perflitet se bartet nga “vajzat talebane” e nga “këto far arabet” , nga njerez nga “Tora Bora” që nuk e kanë kuptuar ende se, siç thotë Batoni, ne “jemi të bardhë”, pra jemi disi ariane. Pa harruar këtu të folurën prej burrave me kravata kroate që çohen kundër “veshjeve iraniane” (me ngjyra të zeza e të mbylltë thoshte në dokumentin e tij drejtori i gjimnazit në Gjilan, nuk guxojnë të kthehen në shkollë vajzat, por vetem me ngjyra te kuqe e portokalli thoshte ai, pra me ngjyra “ariane” disi) duke i vënë kështu ketij racizmi pa race atë komponentin “patriotik” për ta shndërruar fashizmin në akt të mbrojtjes së kombit, e të kulturës primordiale shqiptare.

Fryma disi ndalet kur lexon Batonin e disa te tjerë tek thirrin në ngufatjen e çdo debati rreth fesë në hapësirën publike, duke u përmendur laicitetin ne formen e tij me fetishe si “ndarje e shtetit prej fesë” e duke i veshur atij të paqenën, për të legjitimuar absurdin e fashizmit që përmbajnë dy shkrimet e tij. I shprehur në Kushtetutën e Kosovës tek neni 8, laiciteti pasqyron rendin politik e institucional të Kosovës. Por krahas kesaj, Kushtetuta garanton edhe lirinë e fesë dhe të ndërgjegjes. Në parim, laiciteti si nocion i regjimit politik ka pikërisht për qëllim të garantoj këto të dyja, që janë vet objektivi i këtij nocioni politik, që mund të përmbushet përmes dy nën-principeve të rëndësishme: neutralitetit të shtetit dhe ndarjes së institucionit fetar (e jo të individit fetar) nga institucioni politik. Laiciteti nuk është laicizimi i shoqërisë dhe individit, ai është thjeshtë një emër tjetër për rregullimin e pluralizmit në hapësirën publike e institucionale duke i maksimizuar të drejtat fondamentale të individëve, të cilat mund të kufizohen vetëm e vetëm për motive të ruajtjes së “rendit publik, sigurisë dhe shëndetit” siç përcakton e njëjta Kushtetutë e Kosovës tek neni 55. Ajo që Batoni shpreh kuturu, e bashkë me të edhe shumë të tjerë po aq të panjohur me nocionin, është forma e tij ideologjike, kallëpi pozitivist i Charles Renouvier-it apo sot i Henri Pena-Ruiz-it, që tek ne funksionon disi si “kalë Troje” për të shprehur ngërçin që Batonët kanë me një fe të caktuar në Kosovë. Funksioni ideologjik i laicitetit është përtej funksionit politik të tij, është në fakt antitezë e tij, prandaj edhe tek Pena-Ruiz sot apo Charles Renouvier dje,kjo forme e ideologjizuar e tij funksionon, siç thote Henry Cox tek “The Secular City” , “si përpjekje hegjemonike nga larte-poshte për të zhveshur individin nga çdo referencë metafizike e orientuar atë nga empirikja, per ta çliruar ate nga transcedentalja per ta shendruar ne pozitivist”. Por Batoni nuk është tamam kështu, ngase Renouvier dhe Pena-Ruiz janë disi me inkluziv në ideologjinë e tyre anti-fetare, ata aty fusin çdo reference transcendentale e çdo fe : por Batonët janë më shumë sikur Le Pen dhe Jörg Heider që koncentronin ekskluzivisht fashizmin e tyre ndaj myslimanëve kur kërkonin që shamitë të ndalohen edhe në rrugët e Francës dhe Austrisë, gje qe mund te zë vend ne shkrimin e ardhshëm te Batonit. Këtu Batoni, kur kërkon që mos të ketë fare debat për shaminë, ai është po aq ekskluziv, ngase nuk e kanë penguar ndonjëherë muzika liturgjike në Filharmonine Publike të Kosovës ku unë kam kënaqësinë te dëgjoj Ave Maria-an, Agnus Dei-n apo Magnificat-in….apo nuk e kanë penguar ndonjëherë shamitë e motrave të nderit në spitalin e Gjakovës ku ato me shërbenin me profesionalizëm, e as që duket ta kenë penguar ndonjëherë (ajo qe mbase vërtetë do duhej) fletushkat evangjelike me sheqerka e me fletore qe u ndahen vazhdimisht fëmijëve të shkollave fillore nëpër Kosovë (apo forma e tyre e modifikuar, kur fëmijët në shkolla ftohen të marrin dhurata përtej oborrit të shkollës, ku përveç sheqerkave dhe ndonjë fletoreje, u jepen materiale proselituese) që sillen si “hedije” nga ndonjë shkollë private evangjelike diku në ndonjë fshat të humbur të Teksasit. Rrjedhimisht, Batonët që përdorin “laicitetin” si “kalë Troje” për të mashtruar popullin që nuk ka ende një libër mbi laicitetin në gjuhën shqipe, janë laiket me të përçudnuar, laikët me deficit, laikët antiteze e laicitetit pra. Batonët që përflasin “laicitetin” në formën e tij ideologjike vetëm për shamitë, disi në disa cepa bien në atë që filozofi frëng Edgar Morin quante “catho-laicité” , apo “kato-laicitet”. Në anën tjetër të taborit batonist është kategoria anti-laicitet, e cila ndanë me batonistët pikërisht injorancën ndaj nocionit. Në fakt të kuptuarit e laicitetit prej këtyre dy kategorive është krejt i njëjtë. Shumë nga myslimanët që hidhen kuturu me retorikë kundër “laicitetit” e gjejnë legjitimitetin e tyre pikërisht tek diskursi kategorisë absolutiste të batonistëve: ata janë kundër “laicitetit” ashtu siç shpërfaqet në këtë diskurs ideologjik të Batonit, ata janë kundër po ashtu sepse mbase diktaturat e lindjes ishin laike dhe se thirreshin batonisht në laicitet, janë kundër ngase në mendje ju vie Ataturku e jo Kanadaja, ngase në mendje u vie Le Pen, Vildeers, Heider, Pim Fortyn e jo Charles Taylor, Jean Bauberot, Micheline Milot, Habermas etj. Loja e ndotur luhet mes ketyre dy kategorive ku njëra gjurmon material tek tjetra.

Ka diçka të çuditshme dhe të neveritshme në debatet publike në Kosovë. Natyrisht nëse pajtohemi se ka “debat”. Kjo hapësirë është e dominuar nga kategori absolutiste, që bëjnë ping-pong mes veti dhe që në fakt kanë një mardhënje ndër-ushqyese njëra me tjetrën, një mardhënje ndër-inspiruese. Kategoria absolutiste ku bënë pjesë Baton Haxhiu, bashkë me disa opinionistë të tjerë aty jashtë, ndanë një seri “pikash kontakti” me diskursin e disa të rinjve ultrakonservator myslimanë që krijojnë një kategori absolutiste në vete. Njëri nga segmentet e territorit të tyre i përbashkët është konspiracionizmi: ashtu siç mund të gjesh nëpër disa portale myslimanësh shkrime të përçudnuara ku çdo akt ligjor lokal i Amerikës, çdo vepër orinentalistẻsh apo çdo prononcim mbi të vërtetën e tyre nga njerëz që nuk i takojnë asaj, pasqyrohet disi si “luftë kundër Islamit” (mbase jo pse nuk ka një gjë të tillë, por se në atë kallëp futen edhe kritikat legjitime e edhe prononcime thjeshtë “ndryshe” rreth Islamit) si njëfarë përpjekje për ta “shkatërruar Islamin”; njëlloj edhe diskursi i batonistëve ndërthur elementet konspiracioniste që sheh shaminë si hap drejt “luftës civile”, apo si veshje “me rrogë” (Flaka Surroi), apo si hap më kompleks te cilin në mënyrën më patetike e shprehte Teuta Sahatçiu në një debat televiziv (thuajse të kishte përkthyer fjalë për fjalë nga një interviste e Jörg Heiderit) ku deputetja thoshte se “këta (!?) njëherë kërkojnë ta fusin shaminë në shkolla, masanej ta fusin fenë në shkolla, masanej ta marrin parlamentin, masanej ta bojnë shtetin, e t’na kpusin durt e t’na vnojnë shamia grave, e t’na vrasin me gurë”….Disi mungon vetëm zbulimi i “Protokolleve të të Urtëve të shpellës Hira” apo “Protokollet e Urtakeve të Stambollit” për të kompletuar pikturën e ketij teatri absurd. Ka edhe shumëçka tjetër që mund të ndajnë këto dy diskurse (që janë vetëm dy nga kategoritë absolutiste e oqeanin e absolutizmave partiak e ideologjik të shoqërisë sonë), e kjo shfaqet kur për shembull disa myslimanë ndërtojnë “argumentin” e tyre në formën “vajzat me minifund po lejohen në shkollë e ato me shami nuk po lejohen” e kështu në mënyrë implicite disi thurin argument të ngjashëm me batonistët, por këtu duke shprehur ndaj minifundeve atë që batonistët shprehin ndaj shamisë. Territori i përbashkët i këtyre kategorive absolutiste përmban edhe elementë të tjera që ska hapsire ketu për ti elaboruar, por ajo që është disi e qartë është se këto të dyja disi ushqejnë njera tjetrën dhe flasin me njëra tjetrën. Por flasin me njëra tjetrën disi nëpër agora jo të barabarta: përderisa batonistët bëjnë këtë nëpër gazeta ditore e programe televizive, të tjerët kanë facebook-un a ndonjë portal të çuditshëm. Përderisa batonistët shihen si “intelektualë” , të tjerët janë “taleban”. Por ajo që është edhe më skandaloze është se Shteti i cili me nenin e 8-të të Kushtetutës obligohet të jetë neutral në kritikën apo favorizim e këtyre kategorive absolute është “palë” , është kategori absolutiste në vete. Në fakt ajo që është me problematikja në këtë hapësirë diskursesh absolutistë është të jesh diku në mes, të kritikosh këtë lloj absolutizmi, ngase atëherë këto kategori e kanë disi problem të të pozicionojnë se më ke je me “ne” apo me “ata (jo çuditërisht shkrimet e Batonit literalisht e bëjnë ndarjen mes “neve” dhe “atyre”) , e kanë disi vështirë të të bien “n’fije”. Nga kjo vështërsi dhe ky siklet, kur një ateist, agnostik apo një qytetar i sekularizuar shkruan apo flet parimisht mbi të drejtën për të bartur shamitë apo për të drejten e besimtarëve dhe ateistëve qe të jetojnë lirshëm në paradigmat e tyre, ai apo ajo shndërrohet në dhunshem në “fundamentalist islamik” apo “kolaborator” nga kategoria batoniane, ai bëhet “ata”, ngjashë sikurse kur një mysliman i cili kritikon ndonjë irracionalitet të ndonjë hoxhe ai bëhet me “ata” bëhet disi “tradhetar”, sepse në mendësinë absolutiste operohet vetëm në terma kategorish e jo principesh, në terma ideologjik e jo parimor, me bajraqe e jo me drejtësi. Kësisoj Aida Derguti bëhet “ata” e disi diku larg, sikur ne bilardo disi me “shpontë” edhe Alan Badiou e Bruno Latour shndërrohen idiotsisht në “fundamentalist islamik” , pra edhe në tradhtar të njëfarë nacionalizmi të përçudnuar të Le Pen-it apo te Batonit/isteve. Aida e të tjerë bëhen komplice të “Endrrës Islamike” të Imer Mushkolajt e të “Luftës Civile” të Baton Haxhiut, ajo “tradhtarizohet me dhunë” në imagjinaren apokaliptike të së djathtës ekstreme shqiptare, sepse fundja si është e mundur që dikush tjetër përveç fanatikëve, radikalëve e fundamentalistëve (siç bëhen shpesh sallatë këto terma nëpër gazetat tona) të mbështes të drejtën e vajzave për të mbajtur shami në kokë !? Aida e të tjerë si Aida, disi fillojnë të përfytyrohen si “kripto-fanatik” apo “kripto-radikal islamik” në imagjinaren e kategorisë absolutiste batoniane. Çdo person i sekularizuar që merr guximin për të folur parimisht për çështjen e fesë në sferën publike, rrezikon të “islamizohet me dhunë” nga kjo kategori absolutiste ashtu si cdo musliman i cili ngreh ndonje debat të brenshem në komunitet rrezikon të trajtohet për “heretik” nga absolutiste të anës tjetër.

Ka diçka jashtëzakonisht khomeiniane në diskursin e Baton Haxhiut apo në konkludimet ideologjikisht anti-imigracion të Komisionit Stasi (emër që ironikisht nuk ngjallë kujtime të mira për Evropën) në Francë. Ajo që ndodhë në Francën e kompleksit kolonial e që bluhet në kokën e Baton Haxhiut ngjason shumë me modusin e khomeinizmit pas Revolucionit Iranian. Përderisa khomeinizmi ligjërisht obligoi femrat që të mbulohen në krejt sferën publike (apo ndryshe ndaloi femrat që të zbulojnë kokën) duke e homogjenizuar veshjen përmes normave hegjemonike, në shkollat e komisionit Stasi të Francës apo në bluarjet e Baton Haxhiut, modus operandi është identik, dhe vetëm përmbajtja ndryshon: khomeinizmi e saudizmi “neutralizon”shkollën duke ndaluar zbulimin e flokëve, khomeinistet tanë me të njëjtën skemë ndalojnë mbulimin e flokëve ne shkolla . Të dyja këto ndjekin të njëjtin model dhe puqen bashkë tek hegjemonia dhe koercioni nga lartë-poshtë.

Shamia si objekt e diskursit të së djathtës ekstreme shqiptare, në fakt është edhe “çështje burrash” për aq sa ajo është një mikrokozmos ku derdhet fashizmi e ksenofobia. Ajo është çështje qytetarësh, jo si shami, por si pikë debati ku shprehen qëndrime të përçudnuara rreth religjionit dhe sferës publike në përgjithësi. Shamia e sotme, është turbani e kippa e burrave nesër. E përderisa shamia është emri ku shpërthen karakteri ideologjik i retorikes mbi “laicitetin” , ajo mbetet njëra nga fushat ku shprehen fashizmit, për aq sa debati përcillet me absurditete si ato te Baton Haxhiut.

I tërë ky diskurs mbeshtetet ne kugeza letre, në thirrje të rrejshme, në fatamorgane. Ai mbështetet tek një Evropë e përfytyruar rrejshëm. Tek një Evropë fetish. Mbështetet aty pikërisht ngase vetëm në këtë retorikë disi mund të gjinden partizanë në hapësirën tonë ku semantika për Evropën është ajo që bllokon masat, e ku retorika për të e rreth saj është më shumë se obsesion. Evropa e fetishizuar per shqipëtarët, është opiumi i popullit. Aty ku ka diskurs të tillë në emër të Evropës, ku për të flitet shumë, mbase ka më se paku “Evropë”.

Të gjithë muslimanët janë terroristë, përveç 99.9% të tyre

01/02/2014 Lini një koment

Amir AHMETI

 

TË GJITHË MUSLIMANËT JANË TERRORISTË, PËRVEÇ 99.9% TË TYRE

Amir Ahmeti

Amir Ahmeti

Ka kohë që në trojet tona shqiptare disa islamofob dhe antiteista po mundohen të frikësojnë popullin tonë nga kinse radikalizmi, fundamentalizmi, ekstremizmi e terrorizmi islamik. Madje nga shumë politikbërës dhe pseudointelektual në Kosovë dëgjojmë shpesh fjalime e prononcime për kinse rrezikun nga radikalizmi dhe terrorizmi islamik. Aq shumë është bërë propagandë anti islame në botë por edhe në vendin tonë, saqë kur përmendet termi radikalizëm ose terrorizëm, menjëherë nënkuptohet se fjala është për radikalizëm ose terrorizëm islamik, sikur të ishin këto dy terme të dedikuar enkas për islamin dhe muslimanët.

Fillimi i titullit ka mundur të gëzoj pa masë disa islamofob e antiteista në Kosovë. Por gëzimi i tyre nuk ka mundur të zgjasë më shumë se një sekond, derisa kanë vazhduar së lexuari edhe pas presjes, duke iu shkaktuar huti dhe përsëritje të leximit të titullit nga ana e tyre derisa e kanë kuptuar mirë domethënien e tij.

Ajo që më shtyri të shkruaj këtë artikull dhe të hulumtoj për terrorizmin dhe radikalizmin islamik në botë por edhe në Kosovë, janë pikërishtë këto prononcime të disa antiteistave në Kosovë, që kohën e fundit i kanë shpeshtuar ato por kulmi ishte edhe një pyetje e pështirë parlamentare e deputetes Alma Lama për 16 milion euro që Kosova i ka marrë si kredi nga Arabia Saudite për ndërtimin e rrugës Prishtinë – Mitrovicë.

Ajo alarmoi aq shumë parlamentin dhe frikësoj popullin e Kosovës që kanë qenë duke e shikuar dhe dëgjuar, se vallë çfarë gabimi të madh paskemi bërë që kemi pranuar kredi nga një vend si Arabia Saudite. Duke e paraqitur dhe konsideruar këtë vend si shumë të rrezikshëm për sigurinë tonë kombëtare nëse do të bashkëpunonim. Deri në këtë masë ka arritur islamofobia te ne.

Sot në botë ndodhin krime të ndryshme për çdo ditë. Ato janë të kategorive të ndryshme, por krimet terroriste ishin interesimi i hulumtimit tim. Por do të jeni të habitur, sikur që edhe unë u habita me rezultatet. Ky lloj krimi për të cilin sot muslimanët janë fajtor kujdestar dhe janë të dyshuarit e parë, del se më së paku janë të shkaktuara nga muslimanët.

Një hulumtim i prezantuar nga CNN-i që ishte realizuar nga “Duke University” dhe “University of North Carolina” në Chapel Hill, rezulton se rreziku nga terrorizmi që iu mveshet muslimano-amerikanëve është i tepruar.

Artikuj të kësaj natyre lexova shumë gjatë këtyre 10 ditëve të cilat shpalonin faktin se edhe përkundër argumenteve që pafajësonin muslimanët nga krimet terroriste, amerikanët ende jetojnë me trishtimin nga radikalizmi islamik dhe krejt kjo si rezultat i propagandës të pandërprerë nga islamofobët dhe ektremistë të tjerë që dezinformojnë popullin që t’i mbajnë larg nga feja islame. Madje është thurrur një slogan: “Jo të gjithë muslimanët janë terrorista, por afërsisht të gjithë terroristët janë musliman”. Ndërsa sipas statistikave të FBI-së për krimet terroriste në ShBA,

prej vitit 1980 e deri më 2005, rezulton kjo pasqyrë: 42% e akteve terroriste janë shkaktuar nga latino-amerikanët; 24% nga grupet ekstremiste majtiste; 7% nga ektremistët çifut; 6% nga ektremistët musliman; 5% nga komunistët dhe 16% të tjerë. Si rezultat i këtyre satistikave gjeta një artikull me titullin: “Të gjithë muslimanët janë terrorist… përveç 94% që nuk janë”.

Poashtu edhe nga të dhënat e Europolit gjeta fakte të ngjashme, madje edhe më të habitshme. Sipas statistikave dhe raporteve vjetore mbi terrorizmin në Evropë që ka nxjerrë Europoli, rezlultati i grupeve terroriste është edhe më i ngushtë se ai në ShBA kur është fjala për muslimanët. Sipas raporteve vjetore të 2007, 2008 dhe 2009 për periudhën 2006 – 2008, aktet terroriste në vendet e BE-së janë shkaktuar nga këto grupe terroriste: 84.8% nga grupet seperatiste; 6.5% nga grupet majtiste; 0.4% nga islamistët dhe 8.3% nga të tjerët. Kështu nga i njëjti autor e gjeta edhe shkrimin me titullin: “Të gjithë muslimanët janë terrorist… përveç 99.6% që nuk janë”, që ia dedikonte këtyre raporteve të Europolit.

Sikur t’ia shtojmë vendeve evropiane edhe trojet shqiptare, atëherë këto statistika do të ndryshonin në …99.9% dhe do të kishte sens edhe titulli që i dhashë këtij artikulli, që teorikisht mund të jetë i saktë në përfshirjen e disa muslimanëve në krime të tilla por e vërteta qëndron në faktin se feja islame nuk pranon radikalizmin e lere më terrorizmin. Kështu që ato krime kurrë nuk mund të cilësohen islame, sepse vet islami është kundër tyre.

Kurse ajo që më ka befasuar nga këto fakte që lexova është se gjithë këto akte terroriste nga këto grupe të ndryshme të terrorizmit seperatist, çifut, majtist e djathtist, në mediat botërore por edhe në Kosovë shumë rrallë shkruhet për to. Ndërsa kur ndodhë ndonjë akt i tillë dikund në botë, i shkaktuar nga ndonjë musliman dhe pa marrë parasyshë a ndodhë ai akt kriminal për motive fetare apo personale të kriminelit, vetëm për faktin se ai i takon besimit islam, krimi i tij dhe ai vetë cilësohen menjëherë me termin e mirënjohur “terrorizëm islamik” dhe lajmi pushton botën.

Kjo dukuri ka filluar me të madhe të plasohet edhe në Kosovë, madje edhe nga zyrtarë të lartë shtetëror në Kosovë, të cilët janë të njohur si antiteista të përbetuar. Në fjalimet, intervistat dhe prononcimet e tyre siç thashë edhe më herët, nuk hezitojnë të nxisin frikë te populli por edhe te bashkësia ndërkombëtare për kinse rrezikun nga radikalizmi ose terrorizmi islamik në vendin tonë. Madje frikësimin e bashkësisë ndërkombëtare, e bëjnë edhe përmes presionit mbi mediat ose disa gazetarëve politik, duke i detyruar të plasojnë lajme të frikshme për fenë islame. Kjo vërehet shumë lehtë, sepse sa herë që bashësia ndërkombëtare kërkon luftimin e korrupsionit dhe krimit të organizuar, ose kur vjen raporti i progresit, i cili evidenton probleme të shumta, këta plasojnë në media fjalime të tilla si dhe ndonjë ligjeratë të hoxhollarëve të Kosovës, madje edhe duke ia devijuar ligjeratën vetëm që të duket e frikshme. E gjitha kjo për të dërguar mesazhin te bashkësia ndërkombëtare që mos t’i qortojnë shumë se janë të zënë duke luftuar radikalizmin dhe “terrorizmin islamik”.

 

Autori është deputet i pavarur në Kuvendin e Kosovës.

Këtë e pëlqejnë %d blogues: